Şöyle bir cümleye denk gelmiştim;“Bir kilimi üzerinde sevgiliniz gezinecekmiş, bir kaşkolu çocuğunuz boynuna dolayacakmış gibi dokur, bir binayı içinde anneniz oturacakmış gibi yaparsınız, ne o kilim eskir; ne o kaşkol solar, ne o bina yıkılır.” O kadar doğru ki...
për t'i dëgjuar, e detaje tjera të pafundme e bënin atë kryevepër njerëzore, të paktën ky është mendimi im për të. Kutia e Pandorës ka lënë dhe diçka të bukur për mua: fuqinë e pashtershme në forcën e dashurisë.
Është e magjishme po dhe aq joshëse që vet qenia zgjedh atë për çdo ditë. Jetuari dashuruar, e duke e dashur duke u mahnitur në çdo detaj tijin që nuk e ka bota. Çdo përthyerje e lëkurës, qepalla që rrudhosen nga e qeshura, tinguj të këndshëm për shpirtin që ngjallin kënaqësi
Me të e mësova se sa e bukur ishte forca e shkëmbimit të fuqive. Të qenurit forcë për të dobtën dhe dobësi e këndshme ndaj të pamposhturës. Ishte dëlirësi emocionale që buronte nga skutat më të errëta të shpirtit, e përçonte mirëqenie pafund.
Mutluluk kokar efendim. Yağmur gibi, toprak gibi, sabahki çiyden ıslanmış gül yaprakları gibi, sabah güneşi gibi işte, mutluluk saftır. Seni ansızın güldüren bir şeydir. Çokça sevgi ve özlemle yoğundur.