Bakit kapag unemployed ka, parang ang dali para sa ibang tao na isipin na wala kang ginagawa sa buhay? Hindi naman nila nakikita yung mga rejection, yung doubts, at yung mga gabing iniisip mo kung ano pa ba ang kulang sa'yo. Minsan, hindi naman sa ayaw naming umusad sa buhay.
Paano ka makikisama sa mga tao sa paligid mo kung sila mismo walang pakisama?
Hindi ba universal rule yung hindi mo bahay, hindi mo harapan, h'wag kang magsampay ng damit mo sa harap?
Or kung magsasampay ka, magpaalam ka man lang sa nakatira dun sa bahay.
Gaano kahirap yun?