Birileri için ne kadar emek verir, ne kadar var olmaya çalışırsan çalış; bazen en çok sen görünmez olursun. Ve insanın canını ac��tan da tam olarak budur: Varlığın sıradanlaşır, yokluğun ise fark edilmez.
Şu hayatta en sevmediğim şey, görmezden gelinmek.
İnsanlar çoğu zaman senin neler yaşadığını, nelerle mücadele ettiğini bilmeden sadece kendi hissettiklerine odaklanıyor. Oysa hayat, bu kadar keskin yargılarla değerlendirilemeyecek kadar karmaşık.
Ben 26 yaşımda şunu öğrendim: İnsan bazen “Allah’ım ver” diye ağladığı şeye, aylar sonra “iyi ki vermemişsin” diye şükrediyormuş.
Ben o gün bir kapı kapandı sandım. Meğer üstüme kilitlenmekten kurtulmuşum. Çok istediğim bir şey vardı. Olması için elimden +++