Bir kitapçıda gördüm bu çocuğu. Anne ve babası kitapçıda gezinirken o da oturmuş kitap okuyordu. Öylesine güzel öylesine içten geldi ki. Her kitap aşığı gibi benim de içimin gittiği bir andı…✨(Allah’ım lütfen)
Düğünüme birkaç ay kaldı. Dün gece koltukta uyuyakalmışım. Uyandığımda babamı koltuğun başında bana hüzünle bakarken buldum. O an tüm dünya yıkıldı da bende altında kaldım sanki. Babalar bu dünyanın en sessiz savaşçıları. Kız çocukları ise kıyamadıkları prensesleri…
Bugün depremin 40. günü. Elbistan,Maraş,Pazarcık ve Adıyaman'da karşılaştığım manzaraları,gördüklerimi, tanık olduklarımı, bende yarattığı hisleri çektiğim fotoğraflarla not düşeceğim. Biraz uzun olacak ama yaşanılanlar karşısında ne kadar yazsam da yarım, eksik de kalacak...(1)