مردم با خون خودشون رو دیوار نوشتن جاویدشاه. خوب دقت کنید با خودکار و کاغذ توی صندوق رای نه ها. با خون خودشون. بعد اونایی که حرف مردم رو نمیبینن و نمیشنون میگن از دموکراسی بگو.
من مردی رو میخوام که بعد از رفتن مهمونا، با هم ظرفا رو بشوریم و خونه رو مرتب کنیم.
جمعههامون رو با آشپزی دو نفره بگذرونیم، توی آشپزخونه بخندیم، بچشیم، یاد بگیریم.
با هم بریم سینما، آخر هفتهها کمپ بزنیم، زیر آسمون پرستاره بخوابیم.
بهم رانندگی یاد بده، صبور باشه، حواسش به
به نظر میرسه ایرانیان زیادی در طول این پنجاه سال به سندروم استکهلم دچار شده اند.
روزی چند نوبت با خودمون تکرار کنیم
”عامل اصلی هر ایرانی که کشته میشه رژیم و مزدورانش هستند.”
#سرنگونی
به آدمهایی که دیگه نیستن فکر می کنم. دلم براشون تنگ شده؟ کجان و چیکار میکنن؟ تاحالا دلشون خواسته دوباره باهام حرف بزنن؟ نمیدونم، کاش جواب سوالهام رو میدونستم