“Hani bir evre vardır ya, toparlanmaya çalıştıkça diğer taraftan dökülür, sıkı sıkıya tuttuğun şey elinde tuz buz olur, kırıklarını birleştireyim dersin daha çok dağılır. Tam olarak oradayım.”
İnsanlara faydam olsun diye uğraştım, mutlu etmek için çabaladım ve istedikleri olsun diye kendimi yordum hep. Ama hiçbiri, hiçbir şeye değmedi. Geldiğim nokta bana gösterdi ki, bu hayatta en çok kendime haksızlık etmişim.
Bir şeyler hissediyorum ama ne olduğunu bilmiyorum. Bir yerden kaçıyorum ama nereye olduğu belli değil. Bir şeylerden soğuyorum ama yaşamdan mı, insanlardan mı çözebilmiş değilim. Birileri beni üzüyor ama sorsalar isimlerini söyleyemem. Karmaşanın içerisinde bir ömür bitiriyorum.