Ben üzülmeyi de, gülmeyi de anlık yaşayan biriyim. Takıldığım yerde kalmam, kendime odaklanır, yoluma devam ederim. Bunca kötülüğün içinde bir de ben mi kendimi üzeyim?:)
Beni pişman bir bakış ikna edebilir,
Hadsiz bir kelime küstürebilir,
küçücük bir acı güçlendirir,
tek bir cümle hayata döndürebilir.
Çok ince bir çizgideyim .
En basit yalanları gözümün içine bakarak söyleyen apttallar tanıdım.
İnandığımı sandılar; bende onların kuş kadar akılları ve cahil cesaretlerine hayrandım.
Zor zamanlardan geçerken etrafıma çok daha yakından bakarım. Neşeli halime alışmış benciller kimler, işi düşünce arayanlar kimler, yargılayan, bilip bilmeden atıp tutanlar kimler. Çok yakından bakarım, çok.
Bu zamana kadar yediğim tüm arkadaş kazıklarında çok da şaşırmadım, az da olsa şüphem vardı ama biri hariç.
Ben ona yakıştırmasam da o kendine bunu yakıştırdı.
Şu hayatta bi kere iç çektiysem bir kere gözümden yaş gelmişse arkamda dağ olması gerekirken yoluma taş olan ailemedir. Bir kere sırtımı okşamayıp destek olmayan aileme.
Bugün babamın bir arkadaşı bana “babana çok benziyorsun dedi”
Evet çok benziyorum…
Kimseye boyun eğmezdi benim babam.
Dediği dedikti.
Bende aynı onun gibiyim.
Ben babamla gurur duyuyorum ezdirmeyeceksin kendini kimseye.