بچهتو نکشتن که ۴۰۰ تا پلاستیک جنازه رو باز کنی تا پیداش کنی #اصغر_فرهادی! به پارهی تنت تجاوز نکردن که حالا دموکراسی رو برای ��ا تعریف کنی! کور دل بیشرف!
معترض؟ معترض کدوم خریه؟ من دشمن خونی توام، تو آدم کشتی، رفیق و همسر و برادر و خواهر و پدر و مادر کشتی، بچه کشتی، زندگی و آیندهی چهار نسل و نابود کر��ی، کشور و به گه کشیدی، معترض به چی؟ این حرفا مال قبل دی بود. بعد از اون دیگه معترض نداریم، الان فقط منتقم داریم.
سر قضیهی میناب با فحش دادن به اسرائیل و آمریکا خودتون رو به عنوان حامی حقوق کودک پروموت میکنید اما یک هفته مونده به شروع مدارس غیبتون میزنه و به ترک تحصیل اجباری بچههای این مملکت به دلیل هزینههای بالای مربوط به تحصیل واکنشی ندارید.
فقط ژست و ادایید و تخم هزینه دادن ندارید.
صبح عرفان میرزایی زیر شکنجه کشته شد، ظهر مهران اسماعیلیان بعد از تحمل حبس و شکنجه و آزادی خودکشی کرد، عصر آیدا حیدری نامزد جاویدنام ابولفضل سلیمانی خودکشی کرد، شب دانیال کریمی پدر جاویدنام امیرمحمد کریمی به زندگیش پایان داد. سیاهترین روزگار تاریخ این خاک رو داریم زندگی میکنیم.
جمهوری اسلامی تو خیابون کُشت
تو آمبولانس کُشت
تو بیمارستان کُشت
تو بازداشتگاه کُشت
تو زندان کُشت
هنوز هم داره با حکم اعدام میکُشه
این فرش قرمزی که برای برگشتن یه سری پهن کردن، جوی خونی هست که از کشتار مردم ایران راه افتاده
قدم گذاشتن و راه رفتن روش همکاری با قاتلین ملته!
پیشنهاد میکنم سراغ کتاب برید حتی اگر یک بار اون رو خوندید... جای حوالی صفحۀ 70 و در بخش پایانی اپیزود «کوره و سمندر»، اثر صحبتهای بِیتی، شما رو میخکوب میکنه... امتحانش کنید!
دارم برای بار دوم و پس از سالها فارنهایت 451 رو میخونم... بار اول با ترجمۀ نهچندان خوبی از نشر سبزان بود و برمیگرده به سالهای دبیرستان که شاید وجه دیستوپیایی داستان و جهانش محرّک هورمونهای سرگرمیخواه نوجونی بود و بدعتگزاری کتاب درست درک نشد برام.
تابستون امسال بعد از چیزی حدود 15 سال و زندگی در دنیایی تقریباَ مجازی و مصنوعی، سراغ فارنهایت 451 رفتم و این بار با برگردانِ مژده دقیقی، دوباره داستان گای مانتگ و جهانِ بیواژه و تهی از معنی رو بازخوانی کردم... الان میبینم که نویسنده چیکار کرده دقیقاَ و واقعیتی که نشون داده چیه!
مناسبات دنیا هنوز بر مدار فیسبوک میگذشت و ما هنوز پا به جهان «شهرتهای 30 ثانیهای» نذاشته بودیم و غرق در تیکتاک و اینستاگرام و زندگی بر مدار مطالباتِ جدید از هوش مصنوعی نبودیم.
محمدرضا آلخمیس یه سری نقاشی کشیده از دی ماه، اونقدر قلبم رو به درد میاره نمیتونم
روش وایسم حتی بیشتر از یک دقیقه …
کی باورش میشه این واقعه دهشناک رو ما زندگی کردیم ؟!
از لینکدین خود هنرمند.