Neredeyse kimsenin konuşmadığı bir yas var: Kendin için hayal ettiğin hayatlara veda etmek. Sonsuza dek süreceğini sandığın ilişkiye. Elde edeceğine yemin ettiğin işe. Yaşayacağına inandığın şehre. Sadece planlarında var olan kendinin o versiyonuna. Ve bunu kabul etmek acı verse de, büyümek aynı zamanda artık olmayacak her şeyle barışmak demek. Başarısız olduğun için değil, hayat yönünü değiştirdiği için.
Çünkü gerçekleşmeyen o hayata tutunmaya devam ettiğin sürece, belki de şimdiye dek hayal ettiğinden bile daha mutlu olabileceğin bir hayat inşa etme fırsatını kaçıracaksın.
benim gibi bazı insan böyledir. bıraksan akşama kadar konuşur, dinler. bir öğrenme süreci gibi. twitter bu ihtiyacı karşılyor. ciddi bir boşluğu tamamlıyor. o yüzden sanırım hakarete küfre tahammül edebiliyorum.
Şahit olduğum bi tartışmada haklı olduğunu bildiğim birinin kendini yanlış savunması kadar sinirimi bozan az şey var, ona daha da kuruluyorum haksız olandan