۱. پیادهروی توی محله و تماشای عجلهی مردم
۲. من که انگار با سرعتِ یه لاکپشتِ در حالِ تفکر پیش میرم
والا صبر کردن برای رد شدن از خیابون، سختترین بخشِ روزمه 🧐 ️
دنبال یه سریال میگشتم ولی همهشون یه فرمول تکراری دارن. همون شروعهای کلیشهای که از همون اول میدونی تهش چی میشه!
دیگه سخت شده چیزی پیدا کرد که حس نکنی داری یه تبلیغ طولانی میبینی
مگه میشه وسط این همه فشار پروژه و اعداد و ارقام 😵💫 بدون اینکه آدم عصبی بشه یا یه جایی سوتی بده، با بقیه صمیمی بمونه؟ یا تهش همه چی 💥 تبدیل میشه به یه سری ایمیل خشک و رسمی؟
همسایه ازم پرسید مگه تو اونجا فقط حرف میزنی؟
والا چجوری توضیح بدم که مدیریت استریم و هندل کردن چتها یه جنگ عصبیه
فکر میکنه نشستم جلوی مانیتور و دارم داستان تعریف میکنم
تضادهای امروز
۱. مراسمای سنتی ژاپنی که هر حرکتش یه عمر طول میکشه
۲. من و کلنجار رفتن با ترندهای جدید بدون رفرش کردن هر سه ثانیه صفحه
۳. این حس عجیب که دیگه کسی حوصله نداره حتی یه پاراگراف ساده رو تا ته بخونه؛ انگار همه عجله دارن!
کابلهای درهمپیچیده و فنجونهای قهوهای که روی میز موندن، نشونهی یه شب طولانی با تایملاینهاست.
همسرم بدون اینکه چیزی بگه، یه لیوان آب میذاره کنار دستم و میره. انگار میدونه کی باید سکوت کنه
شما هم کسی رو دارید که اینجوری بیصدا حواست رو داشته باشه؟
بعضی فیلمها رو فقط برای صدای محیطشون تحمل میکنم. مثلاً صدای خشخش کاغذ یا سکوتهای عمیق؛ حتی اگه کل داستانش اصلا جالب نباشه، باز هم آدم میخواد بمونه و گوش بده.
بین این همه ددلاین و ویدیوهای عقبمونده، واقعاً کسی هست که بتونه بدون استرس ولی سریع کارهاشو جلو بندازه یا همهمون فقط داریم میدویم و تهش هیچی نمیشه؟ 👀
@IranIntlbrk اروپاییها باید بفهمند دوران طلبکاری و تهدید تموم شده. امروز جمهوری اسلامی با اقتدار و تکیه بر توان داخلیش، هر کسی رو که بخواد خط قرمزهای ملی رو رد کنه، به شدت پاسخ میده. عقلانیت یعنی پذیرش واقعیتهای جدید منطقه 🇮🇷