چندین ماه پیش نوشتم که حمله به جا با اتمام المپیک شروع میشه.
الان هم میگم، بعد از اتمام جام جهانی فوتبال موج جدید حمله به جا با هدف سرنگونی رژیم آغاز میشه.
بماند به یادگار.
#جاویدنام
در جنگ رسانهای و نامتقارن فعلی، چادر سیاه دیگر یک پوشش شخصی نیست، بلکه لباس فرم و ابزار رسانهای حکومت است. دستکاری دیجیتال این تصاویر، نه تنها نقض حریم شخصی افراد نیست، بلکه یک واکنش استراتژیک برای از بین بردن این نماد پروپاگاندا و شکستن ابهت ایدئولوژیک آن است.
در این میان، بلاگرها و مزدورانی که با چادر در کافهها عکس میگذارند، با فرد سنتی که چادر را صرفاً به عنوان یک سنت سر میکند، کاملاً متفاوتند؛ اینها بازوان تبلیغاتی رژیم برای عادیسازی و تلطیف این پوشش اجباری هستند. تقدسزدایی از خطوط قرمز ساختگی رژیم، تغییر موازنه ترس و تحمیل هزینه به مروجان این پروپاگاندا میتواند تصویرسازیهای مدنظر حکومت در فضای مجازی را درهم بشکند.
شبکههای اجتماعی ما را به هم نزدیکتر نکردهاند! فقط ما را دچار این توهم کردهاند که از حال هم باخبریم. هیچوقت به اندازهی امروز، اینقدر غریب و غرق در تنهایی خودمان نبودهایم.
@drshafieeaghdam در خصوص نقش چربی های مفید اشاره نکردین
تعادل غذایی در تمامی اجزا هست و این شامل چربی های مفید هم میشه : زیتون ، روغن زیتون ، آووکادو، کره بادام زمینی اینکه چربی های مفید GLP1 را به طرز قابل قبولی بالا نگه میدارن
��ن علی ک��یمی،
سرباز ايران هستم.
نه حقوق بگير امريكا و اسراييل و نه هیچ كس ديگری.
همه اکانتهای من پرچمدار صداى ايرانيان وطن پرست است.
دشمن اسلام و شيعه و الويت اول و آخرم ايران است و وظيفهام صداى مردم ايران بودن در خارج است.
تمام...
#پاینده_ایران_و_ایرانی
#ایرانی_وطن_پرست
#زنده_باد_ایران_و_ایرانی
باید بتونیم در جریانات سیاسی، منافع بازیگران اصلی رو دید و احساسی نشد:
شرایط صلح احتمالی بین جا و ترامپ برای برگزاری بی حاشیه جام جهانی فوتبال در سه هفته آینده ست و اینکه نمیخوان این مراسم به محل تظاهرات ضد جنگ تبدیل بشه.
با اتمام جام جهانی عملیات نیمه کاره خودش رو تموم میکنه.
@colbinab در دنیایی که منابع ارزشمند اطلاعاتی به آسانی و رایگان به کمک تکنولوژی در دسترس هست، کسی که به موارد مشابه بالا اعتقاد داره، این شیوه تفکر رو انتخاب کرده و صرفا ناآگاه نیست.
بحث کردن در این حالات هیچ چیزی رو تغییر نمیده.
کسی که خوابه رو میشه بیدار کرد ولی …
@alwaysatgym قسمت قابل توجهی از حس خوشبختی ما، با مقایسه با دیگرانی که از ما پایینتر هستن حاصل میشه.
این همون کاربرد اصلی به تصویر کشیدن زندگی سخت در کشورهای توسعه نیافته برای غرب هست.
@colbinab قسمت قابل توجهی از حس خوشبختی ما، با مقایسه با دیگرانی که از ما پایینتر هستن حاصل میشه.
این همون کاربرد اصلی به تصویر کشیدن زندگی سخت در کشورهای توسعه نیافته برای غرب هست.
چرا خیام میخوانیم؟
برخلاف کتابهای زرد موفقیت یا عرفانهای آپارتمانی که میخواهند به زور به شما امید و معنا تزریق کنند، خیام دست شما را میگیرد و مستقیم به ته درهی پوچی میبرد. او میگوید هیچ معنای از پیش تعیینشدهای وجود ندارد، هیچ مأموریت کیهانی ویژهای برای انسان در کار نیست و پس از مرگ هم خبری از بازسازی ما نیست. این حجم از صراحت در ناامیدی، برخلاف تصور، فلجکننده نیست؛ بلکه آزادکننده است. وقتی بپذیرید که جهان به شما بدهکار نیست و هیچ طرح باشکوهی برایتان ندارد، ترستان میریزد. خیام به ما «شجاعتِ بیپناه بودن» را یاد میدهد.
بزرگترین کلاه��رداری تاریخ بشر، فروش آینده در ازای نابودی اکنون است؛ چه ایدئولوژیهای سیاسی که به اسم آرمانشهرِ فردا امروزت را له میکنند، چه ساختارهای عقیدتی که پاداش را به پس از مرگ حواله میدهند، و چه سیستم سرمایهداری که تو را برای یک بازنشستگیِ مبهم جانبهلب میکند.
خیام این بازی را بههم میزند. او میگوید آینده یک فریب بزرگ است و گذشته یک جسد. تنها واقعیت موجود، همین میلیثانیهای است که الان داری. چسبیدن به اکنون، تنپروری نیست؛ یک اعتصابِ وجودی علیه تمام سیستمهایی است که میخواهند زمان حال تو را مصادره کنند.
خیام میگوید جهان اساساً پوچ، بیهدف و نسبت به رنج تو بیتفاوت است. اما از این پوچی، افسردگی تولید نمیکند، بلکه آزادی بیرون میکشد. وقتی بفهمی هیچ دوربین کیهانی تو را رصد نمیکند و هیچ رسالت ازپیش مشخص شدهای نداری، زنجیر تکالیف موهوم از پایت باز میشود. خیام به ما یاد میدهد که چطور در غیاب هرگونه معنای آسمانی، خودمان به این زندگی کوتاه و بیرحم، ارزش و زیبایی ببخشیم.
درباره خودشیفتگی جمعی در میان ایرانیان.
این پدیده با غرور ملی متفاوت است، غرور ملی بر پایهی دستاوردهای واقعی و احترام متقابل است اما خودشیفتگی جمعی بر پایهی یک باور اغراقآمیز به برتری ��اتی و در عین حال، نیاز شدید به تأیید دیگران بنا شده است.
یکی از ویژگیهای اصلی خودشیفتگی جمعی در ایران، ترکیب عجیبی از احساس برتری تاریخی و احساس مظلومیت جهانی است. ما خود را وارثان یکی از ��عدود تمدنهای بزرگ جهان میدانیم (هنر نزد ایرانیان است و بس) در عین حال، معتقدیم که دنیا (یا قدرتهای بزرگ) مدام در حال توطئه یا همکاری برای نابودی ما هستند. این ترکیب باعث میشود که ما از نقد درونی فرار کنیم و تمام بنبستهای فعلی را به عوامل بیرونی یا دشمن نسبت دهیم.
وقتی دستاوردهای فعلی یک جامعه در زمینههای علمی، اقتصادی یا هنری با استانداردهای جهانی فاصله میگیرد، جامعه برای حفظ عزتنفس خود به گذشتهی دور پناه میبرد. در این حالت، کوروش کبیر یا فردوسی دیگر فقط شخصیتهای تاریخی نیستند، بلکه به سپرهای دفاعی تبدیل میشوند. جمله معروف «ما ۲۵۰۰ سال پیش منشور حقوق بشر داشتیم» معمولاً زمانی استفاده میشود که در زمان حال، با نقدی در زمینه حقوق یا اخلاق اجتماعی مواجه میشویم. این یک مکانیسم دفاعی برای فرار از واقعیت موجود است.
یک فرد یا جامعهی خودشیفته، بهشدت به نظر دیگران وابسته است. ما از طرفی میگوییم «دنیا باید از ما یاد بگیرد»، اما از طرف دیگر کوچکترین اشارهی مثبت یک توریست خارجی یا یک رسانهی بینالمللی به ایران را چنان بزرگنمایی میکنیم که گویی مشروعیت ما به امضای آنها بستگی دارد. این همان جایی است که تعارف و آبروداری از سطح فردی به سطح ملی میرسد؛ ما بیشتر نگران این هستیم که چطور به نظر میرسیم تا اینکه واقعاً چطور هستیم!
باور عمومی به اینکه «ایرانیها باهوشترین مردم دنیا هستند» (که هیچ سند علمی یا آماری جهانی برای آن وجود ندارد)، یکی از نمودهای بارز این خودشیفتگی است.
این باور باعث میشود که ما به جای تلاش سیستماتیک و یا��گیری مداوم، به رندی و میانبر زدن تکیه کنیم.
وقتی باور داشته باشی که ذاتاً باهوشتر از بقیه هستی، دیگر نیازی به نقد ساختارها یا اصلاح رفتارهای اجتماعی حس نمیکنی.
پیامد این وضعیت چیست؟
خودشیفتگی جمعی مانع از سوگواری برای داشتههای از دست رفته و پذیرش واقعیت میشود. جامعهای که نتواند بپذیرد در جاهایی شکست خورده یا نیاز به یادگیری از دیگران دارد، در یک چرخهی تکراری از خشم و انزوا گرفتار میماند.
@colbinab نوشته هاتون نشان از انسانی خردمند در پشت این اکانت داره
نوشتن همیشه خوبه : سیر تفکر رو به آدم یادآوری میکنه و به ما یاد میده چقدر در پیشبی��ی کردن آینده ناتوانیم.