یکی از فاکتور هایی که همیشه تلاش کردم در جهت اون حرکت کنم این بود:
در تعامل با هر آنچه در دنیای بیرون از خودم نیمه پر لیوان و زیباییها رو ببینم و در تعامل با هر آنچه درون خودم نیمه خالی لیوان و کاستیها رو ببینم.
اولی منو امیدوار میکنه به زندگی،دومی منو مجبور میکنه به تلاش بیشتر.
هر آن اتفاقی که در زندگی برای ما میوفته، بازتاب و باز خلق محرک های تصمیم های ماست.
تصمیمی که بر پایه ترس گرفته بشه، بازتولید ترس خواهد کرد و تصمیمی که بر پایه امید گرفته بشه، امید رو در ما پرورش میده و تصمیمی که محرکش عشق باشه ما رو به جایی میرسونه که“عشق چون با عاشقان افتد….”
@roozesk روزبه، سال ۸۸ دوماه مهمون شهلا و کامران بودم و توخونه شما زندگی کردم. با هم یه بار کلی هم صحبت شدیم. کلی با اون درخت خرمالو خاطره دارم. چه غم انگیز بود این تصویر
@arash_safa2@sabber_dev من با دوئولینگو فقط زبان اسپانیایی رو آموختم و واقعا لذت میبرم از مدل آموزشی اون. چت جی بی تی خیلی روشها رو تغییر داده اما هنوز راه درازی داره تا مدل های یادگیری انسان رو تغییر بده. کماکان هر روز دوئولینگو کار میکنم و به زودی زبان فرانسه روباهاش شروع میکنم
از تماشای شکست دیگران میشه آموخت که چه کارهایی رونباید انجام داد، و از تماشای پیروزی اونها میشه آموخت که بر چه کارهایی باید متمرکز شد و خوب انجام داد.
ما به زور نمیتونیم خودمون رو به تاریخ تحمیل کنیم. این خود تاریخ هست که تصمیم میگیره به ما اجازه بده که در لابلای سطورش حضور پیدا کنیم یا نه. به نسبت تلاشی که میکنیم و متناسب با صداقتی که در تلاشمون داریم ، صفحات تاریخ پذیرای ما خواهند بود.
برای تحمل رنج و گذار موفقیت آمیز از آن بایستی تصویر شفافی داشته باشیم از آنچه در پی تحمل رنج به دست خواهیم آورد.
بدون اون تصویر نه رنج قابل تحمل خواهد بود و نه حتی گذر از آن به موفقیت خواهد انجامید.