Dilara Talay Çelik

Avukat | Arabulucu | Aktüer Bilirkişi

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

Yazmak isteyen biri; bu kitabı, yazarın gelmiş geçmiş en iyi bilim kurgu eseri olarak gördüğünü söylediği Zamyatin’in “Biz” romanını, içimden okuduğumda yaptığı işlerin çoğunu kaçırıyorum dediği Woolf kitaplarını ve kitapta saygıyla söz ettiği diğer yazarların kitaplarını okumalı

[Mete Atature @MeteAtature]

Benim sizden istediğim şey yorulmamak değil, yorulduğunuz zaman da durmadan yürümek…

…saygıyla, sevgiyle, özlemle…
#10Kasım

[Hacim @changeinvolume]

Ölüm hepimiz için kaçınılmaz ama senin gidişin bize hep erken. Ne güzel bir tesadüf, ne büyük bir şans ki bu vatan seninle aynı zamana denk geldi. İyi ki vardın Atam, varlığına sonsuz kere şükür.

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

“Nereye gidiyoruz böyle? Eve, hep eve…”

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

“Çünkü arzuladığımız şey henüz eksikken onun değeri bize her şeyden üstün görünür, ne var ki, o şeye ulaştığımız anda hemen başka bir arzu belirir.

Ve böylece, bizler, yaşamı özlemle arzulayanlar, daima aynı susuzlukla tutsak kalırız.”

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

“Bazı insanların geçmeyi reddettikleri köprüler, vardıkları yerlerden daha çok şey anlatır”

[Agâh Aydın @agahaydin]

HAYAT BÖYLE DE OLUR

Ne mutluyum ne de umutlu.

Ama huzurluyum.

Çünkü hâlâ bir şeyleri değiştirmeye çalışan insanlar var. Herkesin kolayca “Böyle gelmiş, böyle gider” diyebildiği bir dünyada, onlar durup “Başka türlü olabilir” diyorlar.

Bu çabaların nereye varacağını bilmiyorum. Hoş, bilmeye de ihtiyacım yok.

Başaramasalar da olur.

İnsan içine çıkacak yüzü olmayan zaferlerdense, böyle başarısızlıkları daha çok seviyorum.

Yaptıkları her şeyin sonunda bir zafer beklemek zorunda değiliz. İnsan bazen bir başkasına yalnız olmadığını hissettirmek için de bir şey yapar. Bir başkası görür, sesini duyar; dünyada böyle düşünen, böyle hisseden insanların hâlâ var olduğunu anlar. Bu da az şey değildir.

Üstelik bir yere varmak kadar, oraya nasıl varıldığı da önemlidir. Bazı insanların geçmeyi reddettikleri köprüler, vardıkları yerlerden daha çok şey anlatır.

Âşık Şenlik’in dediği gibi:

“Namertlerin kanadıyla uçmam, Allah kerimdir.
Coşkun suya köprü olsa geçmem, Allah kerimdir.”

Güzelbahçe Sohbetleri 2026

* Resim:
V. van Gogh — Tohum Eken, Haziran 1888

* Müzik:
D. Gasparyan — I Will Not Be Sad in This World

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

@TURKPATENT Hava koşulları malum, sınav merkezleri de sadece Ankara ve İstanbul’da, sınavı erteleseniz de mağdur olmasa insanlar 🙏🏻

[Metin Günday @MetinGnday]

Ne de güzel ifade ediyor bu "arkadaş" 2 https://t.co/1ZSnu7T01O Baronun avukatlar arasından iktidara hâkĺm ve savcı devşirme merkezi olduğunu...
Utanmadan,arlanmadan, sıkılmadan !

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

“İlk kez arkadaşlarımızın yavaş yavaş katledildiğini
bildirdiğimizde
çığlıklar göklere ağdı

Yüz kişiydi katledilen. Ama bin kişi katledildiğinde ve ölümlerin sonu gelmediğinde bir sessizlik kapladı ortalığı

Zulümler yağmur gibi yağmaya başlayınca “dur!" diyen olmaz artık”

[Urartu Şeker @uosseker]

2026 Nobel Tıp ve Fizyoloji ödülü Optogenetik alanında verildi.
Bir alg ışığa nasıl yönelir? Basit görünen bu sorunun peşinden gitmek, beynin nasıl çalıştığını araştırma biçimimizi değiştirdi ve 2026 Tıp Nobel’iyle ödüllendirildi.

Peter Hegemann ve Georg Nagel, tek hücreli Chlamydomonas alginde channelrhodopsin adlı, ışıkla açılan bir iyon kanalını keşfetti. Hücre zarında bulunan bu protein, mavi ışıkla karşılaştığında açılıyor; iyonların zardan geçmesine izin vererek hücrenin elektriksel durumunu değiştiriyor.

Asıl dönüştürücü adım, bu proteinin başka hücrelerde de çalışabilmesiydi. Karl Deisseroth ve çalışma arkadaşlarının katkılarıyla, channelrhodopsin belirli nöronlarda üretildiğinde bu hücrelerin aktivitesini ışıkla tetiklemek mümkün oldu. Böylece optogenetik, sinirbilimin en güçlü araştırma araçlarından biri haline geldi.

Ne işe yarıyor? Beyinde bir bölgenin aktif olduğunu gözlemlemek, onun belirli bir davranışa neden olduğunu göstermeye yetmez. Optogenetik sayesinde araştırmacılar seçilmiş nöronları belirli anlarda etkinleştirerek davranışın nasıl değiştiğini inceleyebiliyor. Farklı optogenetik araçlarla nöron aktivitesini baskılamak da mümkün. Bu, hafıza, hareket, duygu ve hastalıklarla ilişkili sinir devrelerinin rollerini nedensel olarak araştırmamızı sağlıyor.

Bu yıl ödülü paylaşan Deisseroth, Hegemann ve Nagel’in çalışmaları, temel bilimin neden vazgeçilmez olduğunu gösteriyor: Bir algin ışığı nasıl algıladığını anlamak, beynin işleyişini çözmek için yeni bir kapı açabiliyor.
Sentetik biyoloji açısından da çok güzel bir örnek: Doğadaki bir biyolojik parçayı alıp başka bir hücreye yeni bir kontrol işlevi kazandırmak. Meraktan keşfe, keşiften mühendisliğe!

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

Herkes o kadar güzel veda etmiş ki, ne güzel yaşanmış ne kıymetli bir ömür, ne mutlu 🥹

[Sine Aras Akten @Sine26157524]

İNSANIN DEĞERİ KİMİN ELİNDE?

Bugün İoanna Kuçuradi’yi kaybettik.
90 yaşını kutlayamadan..

Babamın 45’şinde öldüğünü söylediğimde, “sen iki katı yaşarsın, olur biter!’’ dedi. Gözlerimdeki yaşları sildi. Bir kitap fuarında sırada denk gelmiştim ona. Sene 1997’de..

Bir filozof öldüğünde geriye yalnız kitapları kalmaz.

Bazen bir soru kalır.

Bir insanın değeri kimin elindedir?

Devletin mi? Mahkemenin mi? Çoğunluğun mu? Paranın mı? Gücün mü?

1936’da İstanbul’da doğdu.
İstanbul Üniversitesi’nde felsefe okudu. Nietzsche ve Schopenhauer üzerine çalıştı. Hacettepe Üniversitesi Felsefe Bölümü’nü kurdu. Ömrünün büyük bölümünü etik, insan hakları ve insanın değeri üzerine düşünmeye adadı.

Ama bunlar özgeçmişidir.
Ben onu o zamanlar iki senelik baba acımı elindeki mendilini ve empatisini genç bir kızla paylaşan bir kadın gözüyle gördüm..

Bir düşünürün gerçek biyografisi, bence neyi dert edindiğinde başlar.

Kuçuradi insanı dert edindi.

Değer başka şeydir, değer yargısı başka.
Bir toplum bir şeyi alkışlıyor diye o şey değerli olmaz.
Çoğunluk doğru buluyor diye doğru olmaz.
İktidarlar, kanunlar, zamanlar ve ahlak anlayışları değişebilir.

Ama insanın değeri çoğunluğun oylamasına bırakılamaz.

Ben hekimim.

Bu yüzden onun düşüncesini en çok hastane koridorlarında anlıyorum.

Bir insan kapıdan girer.
Adı vardır. Çocukları, korkuları, yarım bıraktığı hayatı vardır.

Sonra birkaç dakika içinde başka bir dile çevrilir:

“62 yaşında erkek.”
“Diyabetik.”
“Böbrek yetmezliği.”
“Yatak 14.”

İnsan dosyaya dönüşür.

Etik tam orada başlar!

Dosyanın arkasındaki insanı hâlâ görebiliyor musun?

Çünkü insanı öldürmeden de insanlığından eksiltebilirsiniz.

Aşağılayarak.
Susturarak.
Emeğini ucuzlatarak.
Hastalığını maliyet kalemine, ölümünü istatistiğe çevirerek.

Modern dünyanın cambazlığı bu..İnsanı görünmez kılmak.

Bir iş kazasında on kişi ölür; “10” olur.
Bir savaşta bin çocuk ölür; “1000” olur.

Oysa ölümün matematiği yoktur.

Çünkü ölen tek bir insanın evinde bıraktığı boşluk, onu sevenler için yüzde yüzdür.

Bir toplumun uygarlığını yalnız zenginliğiyle, yollarıyla, binalarıyla ölçemeyiz.

Başka bir ölçü …

İnsanına ne yaptı?

Çocuğuna, kadınına, işçisine, hastasına, yaşlısına, mahkûmuna, göçmenine, kendisine benzemeyene ne yaptı?

Çünkü insan haklarının gerçek sınavı sevdiğimiz insanların haklarını savunmak değildir.

Bizden olmayanın hakkını da hak sayabilmektir.

Bugün ise değer yokluğundan çok değer yargısı bolluğu içinde yaşıyoruz.

Bir fotoğraftan, bir siyasi görüşten, bir kimlikten, bir pasaporttan, bir cümleden insan hakkında hüküm veriyoruz.

Etiket büyüyor.

İnsan küçülüyor.

Kuçuradi’nin bütün felsefesinden bana kalan en sade cümle belki şudur:

Etiketten önce insanı gör.

Bugün İoanna Kuçuradi öldü.
Ağladım epey.
Sevindim de..

Hala insanım…

Ama filozofların tuhaf bir ayrıcalığı var..

Kendileri gider, soruları kalır.

O soru bana miras gibi..

Birbirimizin insanlığını koruyabilecek miyiz?

Çünkü uygarlık bazen büyük bir şey değildir.

Senden daha güçsüz biriyle karşılaştığında gücünü onun aleyhine kullanmamaktır.

Bir hastaya adıyla seslenmektir.

Sevmediğin insanın hakkını da savunabilmektir.

Kalabalık birini taşlarken taşı yere bırakabilmektir.

Ve herkes bir insanı kimliğine, hastalığına, parasına ya da fikrine indirgediğinde:

“Ama o da insan.” diyebilmektir.

O insandı..

İnsanın gittikçe sayıya, etikete ve çıkara dönüştüğü bir çağda bize inatla insanı hatırlattığın için teşekkürler.

Sine Aras Akten

[Jouissance @Jouissance_3535]

"İnsan onuru sizin başınıza gelen değil, başkasının başına gelen bir olay karşısında, sizin nasıl bir tutum sergilediğinizle ilgilidir. Biz, insan onurunu uğradıklarımızla değil, yaptıklarımızla koruruz."

Saygı ve sevgiyle kıymetli hocam İoanna Kuçuradi

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

Bir an olsun duruşundan taviz vermedin, cesaretin, kararlılığın, ince zekan hukuksuz uygulamalar karşısında sindirilmeye çalışılan herkese umut olsun, hoş geldin @idgoktas

[Sera Kadıgil @serakadigil]

Deniz Göktaş tahliye!

Yine bir tek gün hapis yatmaması gereken bir insanın tahliyesine seviniyoruz!

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

“Ne kadar inzivada olursan ol, ne kadar yalnız hissedersen hisset, eğer işini doğru ve vicdanlı yaparsan bilmediğin dostlar gelip seni bulurlar.”

ve inanırım ki, yaşamda hiçbir karşılaşma tesadüf değildir, insanlar, kediler, ağaçlar, rüzgarlar, hatıralar, kitaplarla bile…

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

“Bence önemli olan yaşamakta olduğumuz zaman. Çığrından çıkmış görünümdeki kargaşaya “nasıl” katıldığımızı idrak edebilmek ve bize olumsuz gelen olgulara “rağmen kendimizi var edebilme” yolunda uğraş vermek.”

Engin Geçtan - Hayat

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

“Bazı durumlar vardır, konuşmak ve her şeyi garanti altına almak gerekir. Ama bazı durumlarda da sessiz kalman gerekir, çünkü havada dokunulmaz, değerli bir şeyler asılıdır ve sözlerin bir anda onları yok edebilir.”

[Dilara Talay Çelik @talay_dilara]

Hakkında henüz mahkumiyet kararı bulunmayan, gözaltına alınacağını bile bile yurt dışından hemen dönen, üzerine atılı suçun mahiyeti nedeniyle ağırlaştırılmış müebbet gibi ağır bir cezai yaptırım istenemeyecek bir tutuklunun “kuyu tipi” cezaevinde tutulması nasıl açıklanabilir ?

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar.

Size bu satırları hemen yan hücremden gelen “Aşkın mapushanee, içindee ben mahkum” dizeleri eşliğinde yazıyorum.

Bir düzeltmeyle başlayayım; tanımadığım ve görüşmediğim bir avukat “Deniz bizi unutmayın dedi ” gibi bir bilgi yaymış. Ne böyle bir duygum var ne de öyle bir talebim oldu. Aksine sürekli beni paylaştığını öğrendiğim arkadaşlarıma şu mesajı yolladım: “Abartma be king, yaz böyle geçmez.” Hazır hayatımın ilk tekzibini yapıp kendimi bir şey sanmışken hız kesmeden ikinciyi de yapayım. Biraz gecikmeli olacak ama tutuklandığımı öğrenince söylediğim “neşemizi çalamazlar” mesajını tırnak içinde olduğunu vurgulayarak söylemiştim. Nöşömözü çolomozlor gibi. Ama adliyeden Twitter’a ulaşana kadar yolda ironik tırnaklar kaybolmuş. Bana bu haberler geç geldiği için özetle şöyle diyebilirim; romantik, arabesk ya da talepkar bir cümle duyarsanız bilin ki doğru değildir. Çünkü ruh halim — olumlu anlamda — üçünden de uzak.

Evet, Çorlu’da birinci ayımı doldurdum. Ankara, Çorum, Antalya ve İstanbul’dan sonra en çok vakit geçirdiğim şehir Tekirdağ oldu. Beş Şehir’i tamamladım. Gelirseniz gezdiremem ama şehrimizin en çok ziyaret edilen noktası olan cezaevine çoğu Tekirdağlıdan daha hakimim. En iyi köfteciyi herkes bilir.

Moralim yerinde, sağlığım iyi. Bir ay boyunca kötü hissettiğim tek bir an bile olmadı. Tabii ki cezaevi romantize edilebilecek bir yer değil. Bunu herkes bilir. Monopoly’de bile kodese girince sinir krizi geçiren arkadaşlarım oldu. Yine de adettendir, benden de duyun; cezaevine girmeyin mecbur kalmadıkça.

Aile, arkadaşlar, iletişim ve seyahat özgürlüğü, gözetlenmediğim bir oda, güneş, sahne, sokakta yürümek gibi mahrumiyetlerin yanında önemini burada anladığım şeyler de oluyor. Klavye ve bıyık makası benim için önemliymiş. Klavyeye hazırlıklıydım ama bıyık makası sürpriz oldu. Berber prosedürünü öğrenene kadar bıyıklar ağzımı kapattı. Kantin listesinde olmamasına rağmen şansımı deneyip “Bıyık makası?” diye dilekçe yazdım; cevap verilmeyen tek dilekçem oldu. Bir filmde dev makası olan bir adam gördüm. Çok özendim. Hayatımda ilk kez canım makas çekti. Neyse ki bıyığım Türkiye’de övgü alabileceği en kritik kişiden övgü aldı; ziyarete gelen Erkan Baş’tan.

Özetle cezaevine girmemeye çalışın ama işinizi olması gerektiği gibi yapmanın karşılığı buysa en huzurlu uykular burada uyunuyor. Sonraki gün yapacak işinizin ya da verilmiş sözünüzün olmaması da cabası.

Kaldığım cezaevi “Kuyu Tipi” olarak biliniyor. Bu konuda uzmanların, avukatların ve uzun süre tecrübe etmek zorunda kalmış insanların yazdıklarını okumanızı tavsiye ederim. Benim kısa süreli gözlemim; güneşsizlik, havasızlık ve sosyal izolasyonun kalıcı fizyolojik ve psikolojik zararlar vermesi kaçınılmaz. Sayımlar dışında insan sesi duymadan günleri, haftaları geçen mahkumlar var. Cezaevi deyince aklımızda canlanandan çok daha yalnızlaştıran bir sistem.

Ben belki kısa süreli olacağını umduğum için dışarıda da bazen yaptığım goblin moduna geçerek şimdilik uyum sağladım. Ama öğlen 7 metrelik duvarları olan avluda yüzüme gelsin diye güneşle köşe kapmaca oynamam gerekiyor. Yolu bir şekilde bu kuyuya düşen güvercin* ve dev çekirgeler duvarları aşamadıkları için benimle beraber kalıyorlar, haklarında CİMER şikayeti olmamasına rağmen. Yalnız hissettirmiyorlar. Gönderdiğiniz kitap kargoları ve şimdiden plastik komodinimin iki çekmecesini dolduran mektuplar hayatımdaki en kalabalık zamanımı yaşamamı sağladı hücrede. Hepsini okudum mektupların, kalışım uzarsa cevap da yazacağım. Yakın arkadaşlarımdan “Niye cevap yazmıyorsun şerefsiz, bu sefer turnede olmadığını hepimiz biliyoruz” tarzı mektuplar gelmeye başladı. WhatsApp’tan kurtuldum, bu sitemden kurtulamadım. Kitap hediyeleri ve mektuplarla memurlara ek mesai çıkardık. Size de, şikayet etmeden hızla yardımcı olan memurlara da teşekkürler.

Düzenli ziyarete gelen avukatlar da nefes oluyor. Cezaevinin yıldızları onlar. Ton balığını cezaevi kantinine ekleten avukatla tanıştım, çok heyecanlandım. Burada Oğuzhan Uğur’dan daha popüler. Dışarıya dair haberleri de onlardan alıyorum.

Okul arkadaşlarım başta olmak üzere dışarıda destek olan, dayanışma gösteren herkese de çok teşekkürler. Sabah 8 sayımlarında memurlar gelene kadar uyanık kalabilmek için “Bugün kim tutuklandı” temalı programlar izlemeye alışmışken, bir sabah ODTÜ Mezuniyet pankartlarıyla uyandım. Gözlerim doldu ilk kez. İyi ki varsınız. Athena Gökhan’ın törende benle ilgili yaşadığı kafa karşılığına çok güldüm. Sansürcü Punkçı da Türkiye’ye kısmetmiş.

Anarchy in THE UK
AcunMedya in Turkey

Böyle diyorum ama NATO ve Dünya Kupası bittiğinden beri Masterchef izliyorum. Açar açmaz orada da bir Karadenizli kazandı. Bütün ülkeyi kısık ateşte karadenize ettiler. (Deniz içerde şimdi ne şaka malzemesi biriktirmişsindir? Aynen kardeşim ful böyle notlar alıyorum, özür.) Burçin ve Tolğa favorim.

İlk hafta ülkeme dair moral tazelemek için Aktroll kanalları izledim; NATO Zirvesi Özel. Programlarda önce bana sövüp ahlak dersi veriyorlardı, sonra Donald Trump övüyorlardı, Türkiye için büyük şansmış varlığına duacılar. Ben de dersimi aldım.

“Değerleri aşağılayan komedyen” den, “Değerli dostum”a terfi etmek için eksiklerim:

- Epstein ile kanka olmak
- Gazze’yi Netanyahu ile birlikte tatil köyü yapma vaadi

Bir kelime şakası ve bir didaktik çıkış yaptığıma göre aylık güncellememi sonlandırabilirim. Hala kararlıyım, Moby Dick’i bitireceğim. Geçen öyle yazdım ama elime geçmedi henüz. Diğer kitaplar geldi, Moby Dick hala kontrolde. Cezaevi okuma komisyonu da bitiremiyor, bela bir kitap. Aslında cezaevi kütüphanesi çok iyi, Chomsky bile var. Belki o da Epstein kontenjanından girmiştir.

(*) 2 haftadır benimle yaşayan güvercin Leo ile tanıştığımız günün öyküsünü yazdım, Uğur Gürsoy Uykusuz Ağustos sayısında çizdi. Benim yerime de okuyun, buraya Uykusuz sokamıyormuşuz.

Söyleyeceklerim bu kadar, iyi günler.

[Av.Prof.Dr.Adem Sözüer https://ademsozuer.com/ @AdemSozuer]

Arkadan video çekip yayınlatanlar,bilirsiniz ama,hatırlatalım👇🏼
Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararlarının uyulanmadığı, hukukun devre dışı kaldığı koşularda da,yaptığınız
hukuka aykırıdır.
Ceza Muhakemesi Kanununda lekeleme yürüyüşü yaptırmak yasaktır,Türk Ceza Kanununa göre suçtur.

[Yekta Kopan @yektakopan]

Deniz Göktaş’ın tutukluluğu on günü geçti. O sürede gündem değişti de değişti. O sürede, unutmayanlar da unutmadı. Unutmayalım #DenizGöktaşSerbestBırakılsın