Alınlarında dar dikişlerle toplanmışlar bir araya
Kollarında birer pozubent
Dişlerinin arasından süzülen birçok nara
Kalkarsa bir parmak; ahlak, hakikat ve tabii ki sanat
Fakat etiketlere göre alınan kararlar.
Siz, efendim; evet siz, ne sanat ne de hakikat
Yalnızca rakamlar...
Küfre yaklaştıkça imanım artıyor,
demişti şair.
Eklemişti;
İçimden şu zalim şüpheyi kaldır
Ya sen gel ya beni oraya aldır.
Ve bir de
Bu yaşa erdirdin beni, gençtim almadın canımı.
Nazire:
Sırrına talip olmak adıma müstahak
Adem etmek de Âdem kılmak da avuçların arasında.
Günahları kadar maske takan insanlarla
Dünyayı taşıyoruz kuş tüyü kadar ağır
Yüzleşiyoruz samimi olmayan ahmak bir yaşamla
Ve evet, insanlar yani âdem olamayanlardan
Tanıyoruz neden âdem olmak şart
Anlıyoruz neden bunca maske tek suratta.
Varlığın sancısını çekiyoruz, dört gözle bekliyoruz ağlanacak günü. Ve bir rahatlama, baygınlık... Fakat sizler efendim, yokluğun harabesinde; naçizane ömrünüzün baharına aldanıyorsunuz.
Rüzgarın estiği tarafı...
"Hayat bir şekilde devam ediyor birader; gün gelecek, evet o gün gelecek, "güzeldi ya" diyeceksin. Hayat işte. Devam ediyor birader..."
Kurduğum en zor cümleydi fakat evet, hayat bir şekilde devam ediyordu.
Hayata tutunmak için kendimize amaçlar belirliyoruz. Oysa tutunmamız gereken hayat değil, onun temel taşı hakikat. Bizler, yani insanlar zahire aldanmaktan batının farkında değiliz. Çünkü meşakkatli, çünkü işimize gelmiyor; insanız ya anı yaşayacağız, âdem dahi olamıyoruz.
Bütün güvenlerine gölge düşecek. Duyguların törpülenecek.
Ta ki O'na değin.
Tam tuttum elinden dediğin anda tekrar alaşağı edileceksin.
Yalnızca O'nun taktiriyle var olduğunu anlayana değin.
Kendi kıyametimizi ellerimizle inşa ediyoruz. Birkaç tuğla, biraz da toprak olsa yeterli; ellerimiz bir ömür boyu şahsımızı kazıyor, taşa vurana değin.
Sevinçler çoğu eve buruk uğrar.
Vatan; bayrak, toprak ve millet için feda edilen onca canın ailesinde yine buruk sevinç. Öksüz ve yetim kalan onca sabi, evlat acısı yaşayan onca anne ve baba...
Bayramı, bize bayram kılanlardan Allah razı olsun.
Sanrılarımız kayboluyor efendiler. Elimizde tutulacak hiçbir dal kalmayagörsün ki ağıtlarımız baş gösteriyor. Çünkü sanrılar aldatıyor, ağıtlarsa yitiriyor âdemi.
Şairin de dediği gibi; seni yok sayacaklar, sen daha çok var olacaksın.