Rasool Tallash

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@QaniEsmat کندهار څه کوی،کې ګوره،یو خوا امارت مشران،بله خوا هغه.نو فرق په څه کی دی،یو بی حکومته په قوت بدل شوی یا یی ګاونډي په قوت بدلون،بل خوا قدرت په ګډی ناست بی وسی او بی غږه،آن تر دی چه پاکستان یی اولس په سر سر وهی خو دوی په مړو سترګو ورته ګوری،وجدان ته پر،خو په خلکو بابایی کوی.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@ZawiaNews نو معلومه ده چه زور او ځواک لري،زور او ځواک،دجمهوریتیو اوامارتیو یو شان دی،یواځی عام خلک لکه خره باروړی.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@KabulPodcast نن وارسا نشته،نو دناټو شتون بی معنا دی،باید دا دشیطان ځاله هم خرابه شی.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@ZawiaNews که امیرالمؤمنین لږ څه په مزمن،غندنه دپاکستاني بمبارد کړی وای،دامارت ټولی خبری دمنولو به وی.خو ټول غلی دی،یاني دا ډرامه ده

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@Sana_Kandahari مجردانو ته یی فړق نشته.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@KabulPodcast دی بحث ټول ملک په کولو ولره،آیا قندهاری اوجلال آبادی لهجو ته غیرله پښتو بله ژبه ویلای شو،نه،نو دری،فارسی او تاجکي هم مختلفی لهجی دیوی ژبی دی،خوارشوو سیاسی ��ابرانو دبیسواد اولس نه خوسکيان جوړول غوښتل،دخپلو موخو لپاره.اوس خلک پوه شويدي،غم مکوه.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@sheenkhalayi په خپل وطن مئن سړی،پخپله وایی چه دیوپاکستانی په خاطر ټول افغانستان تباه کومه،زموږ خویی په بیوزلو معتادینو هم رحم ونکړ،خو په موږ دنورو والا پیدا نشو.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@ZawiaNews دازړی ببولالی کوم ځای نه نیسی،خلک ژوندی دی،او تاریخ به قضاوت کوی،عام خلک په ټولو دورو کی کړیدلی،زوریدلی،بی حرمته،کډوال شوی دی،له هیڅ جنګی ډلی،که طالب دی که جمهوریتی،اربکی دی که مجاهد،ښه خاطره نلری،هره ډله تراوسه په ځان او خپلو خواخوږو مئین دی،عام اولس هغه وخت هم په امن نه ونه هم.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

ماتولو ته څه حاجت وو،ټول به مو دیوه پاک نفسه هیئت په وړاندی خرڅ کړی وو،او پیسی به موکنډو،بی وزلو،صغیر اوغريب ته ورکړی وی،هم ثواب اوهم خرما،دمشر امر خو پرځای شو،ولی یو غټ ثواب مو له لاسه ورکړ،که چیری نو هم ټولوي نو غریبان مو په نظر کی وی،په پاړسي کی متل دی ،یک تیر و دوفاخته.

[شهید جبیر @NsyrahmdJ52012]

اسلامې امارت افغانستان
زندباد جهادی نیت
مجاهدینوتل دخدای (ج) لپاره سرښندنه کړې ده
دحضرت حمزءؓڅخه شهادتونه شروع دی تر نننې درور پورې
امیرالمؤمنین دتل ژوندې وې هغه وخت چې دامرالمؤمینېن په یوه خبره موجنګ شر.وع اودرولونن یوتلیفون څه دی چې مات اویایې تسلیم کړو

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@FakhrudinPatwal داسی احساس لرونکد شاعران و روح دی تازه او یاد دی تلپاتی وی.

[Lina Rozbih @LinaRozbih]

"شعر زن"
لینا روزبه حیدری

زن که باشی شعر هایت شور و طغیان میکند
واژه هایت صد روایت از غم جان میکند

مصرع شعرت ز اشک ات شور میگردد ولی
طعم تلخ آه تو در شعر توفان میکند

با قلم بر روی کاغذ، وقتی میپچی به خود
قافیه با درد تو هر بیت آسان میکند

در ردیف مصرع ها، در امتداد حرف ها
تشبیه حالت به نی هر جا نیستان میکند

شعر هایت مثل نوری در سیاهی بیصدا
کار شمعی را میان این شبستان میکند

قصه های روز های تلخ تو در هر کلام
دانه دانه درد را با شعر درمان میکند

واژه ها چون مرهمی بر روح ات از خفا
هر شکست روح را با وزن جبران میکند

روزگار این شعر ها را از زبان یک زنی
در لفاف اشک هایش ثبت دیوان میکند!

این عکس را در سال 2014، در شهر دهلی جدید در هند گرفتم. اینجا مصروف مرور نسخه نهایی کتاب "وعده بهشت" بودم که همان روز برای چاپ به ناشر ارسال شد و این مجموعه شعر در دهلی جدید به چاپ رسید.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@33_heelaman که دی ورورته دی شزه وکی نه میاشتی وروسته به وراره ولری.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@HarisMobas35105 @rahim_sekander تر امر ثانی،لکه دښځو تعلیم

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@qarieisa هسی ځان مطرح کوی،هغوی په هیڅ شی ایمان نلری،دفتبال تر څنګ ځان د مسلمانې په مشهورول کوی اوبس.دا ساده افغانان دی چه دریل پرپټلی څوک اسلام الدین پسی ناری کړی،موږ الله اکبر چغی وهو.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@mobeenkhan1231 گروه جنرال صاحب،ته ولی بندی شوی؟غلا،خیانت خو دی ندي کړی؟دپاکستان ضد پروپاګڼدی په نورو.ګذاره ښه ده،اوس خلک په هره خبره،ښه اوبد پوه دی،خو خپله خوله چه هم کلا ده اوهم بلا،تاسو ته بلا جوړه ده،داچه ته او بچیان دی تر یو پنجابی بی ارزښته یی،نوربس کړه،دا مبارزه نه د ځان سرګردانول دی.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@mobeenkhan1231 پاکستان ته ده بدسترگی په تور یونیم حال بند دی بس ندی،دا د بند نموده ده بیکاره اوتوو بوتو مه اوژدوه.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@pashaiAbdulhaq رښتیا ده،په پنځوس کالو کی د ښوونځي او پوهنځي دروازی د نجونو په مخ خلاصي وی اوپه پنځه کلونو کی هرڅه شوو.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@tarsazmarg @Saeed_Shinwarai لوله تو از خر هم خرتر بودی،خر زبان را یاد گرفته،اماتو از خر هم بیسوادتر،کودن تر ی،افسوس بحالت.

[Rasool Tallash @tallash_rasool]

@Mhalimfidai پیوند پنځه پنځوسمه کلیزه دی مبارک،او ږډ عمر،او سرلوړی دی غواړم.

[Mohammad Halim Fidai @Mhalimfidai]

زما کېسه؛ ستا کېسه ده!

زما کیسه شخصي اعتراف نه دی، بلکې د یو ولس د اوږدې ماتم‌نامې یوه پاڼه ده. پنځه پنځوس کاله وړاندې، زه د جګړې په شور کې نړۍ ته راغلم؛ داسې نړۍ ته چې زېږون یې جشن و، خو برخلیک یې جنازه. زه مسافر یم، مهاجر یم، او عابرالسبیل یم—دا ځکه چې حرکت مې خوښ وو، بلکې پاتې کېدل جرم ګرځېدلي وو.

دا هغه یوازینی سفر دی چې په پیل کې یې اتڼ کېږي او په پای کې یې ختمونه او ژړاګانې. یا أیها الانسان ما غرّک بربک الکریم؟

زه په جګړه کې وزېږېدم، په جګړه کې لوی شوم او په جګړه کې بې‌کوره شوم. درې ځله مې کور ونړول شو، او هر ځل د دین، جهاد، امنیت، الهي نصرت، ډیموکراسۍ او خپلواکۍ په نوم. زما د خټو کور کله د چپ ظالم د ټانک تر سیوري لاندې ولوېد، او کله د راست ظالم د تکفیر تر فتوا لاندې. خو اشغال تل اشغال و، که شعار یې سور و که شین او که سپین.

زما ګاونډي تل زما له وینو خپل سیاست خړوب کړی دی. زما په وران وطن کې یې ځان انصار وباله، او زما قاتلان یې مهاجر وبلل. ما ته چې تېښته مې ژوند و، فراري وویل شو؛ او قاتل ته چې پناه یې سیاست و، عزت ورکړل شو. دا د الفاظو کودتا وه؛ دلته حقیقت ماته وخوړله، او دروغ پاچا شول.

ما ولیدل چې څنګه ورور د ورور پر وړاندې جهاد اعلان کړ، او څنګه ځانمرګي د جنت سرداران وبلل شول. د مړو جسدونه د سیاست سکې شوې، او وینه د معاملې نرخ. دلته شهید هغه و چې زموږ له خوا مړ شو، او زموږ مړی دوزخي اعلان شو. عدالت یوازې نوم و؛ تله تل یوه خوا درنه وه.

دا کیسه نوې نه ده. دا د قابیل له لاسه د هابیل وینه ده، دا د یوسف پر وړا��دې د وروڼو حسد دی، دا د کوهي تیاره ده چې تل یې رڼا خوړلې ده. خو تاریخ شاهد دی چې کوهي تل قبر نه وي، او دسیسه تل سلطنت نه شي جوړولای.
وَمَكَرُوا وَمَكَرَ اللَّهُ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ

پنځه پنځوس کلن شوم، خو ماشومتوب مې لا هم د کډوالۍ په کړۍ کې بندي دی. ټول عمر مې د خپل مسلمان ورور له لاسه په تېښته کې تېر کړ. زه چې د مرګ نه وتښتېدم، بې‌غیرته شوم؛ او هغوی چې مرګ یې صادر کړ، متقیان اعلان شول. دوی دین د خپل جېب پاسپورټ کړ، فتوا یې مهر، او ټوپک یې تفسیر.

دوی له امریکا میلیونه راټولوي، خو ولس ته د صبر او دعا نسخه ورکوي. د خدای نوم د سیاست لپاره کاروي، خو د خدای عدا��ت نه مني. که ته واکمن یې، مخالفت کفر دی؛ او که دوی واکمن وي، مخالفت بغاوت. واک بدلېږي، خو ظلم ثابت پاتې کېږي.

دا یوازې زما کیسه نه ده.
دا د هر افغان تاریخ دی:
د ښار او کلي،
د ملا او مکتبي،
د مهاجر او مقیم،
د غریب او شتمن،
نر او ښځې،
د قبر او تخت ترمنځ ځړول شوی ولس،
دډانګ او پړانګ ترمنځ ګېر هېوادوال.

زما کتاب د دوی په محکمه کې جرم دی، زما قرآن د شک لاندې دی، زما کتابتون د فتنې مرکز بلل کېږي، او زما مکتب د اسلام پر ضد سنګر ګڼل کېږي. خو د دوی هر فرمان، که د ظلم فرمان وي او که د جهالت، د «ملتِ ابراهیمي» تګلاره اعلانېږي.

زما په چاپخونه کې چاپ شوی قرآن او تفسیر هم ورته د منلو نه دی، ځکه چې دا متن د دوی له واک پرته نفس اخلي. دلته ستونزه په آیت کې نه ده، ستونزه په تفسیر کې ده؛ ستونزه په کلام کې نه ده، ستونزه په انحصار کې ده. هغوی هغه قرآن مني چې د ټوپک تر سیوري لاندې لوستل شوی وي، او هغه دین ردوي چې قلم پکې ژوندی وي.

نن زما د زېږون ورځ ده. پنځه پنځوس کاله د درد، پوښتنو او ناتمامو هیلو. درې ځله مې له صفره ژوند پیل کړ، او هر ځل مې د انسان پاتې کېدو هڅه وکړه. ما زده کړل چې بقا خاموشه جګړه ده، او هیله تر ټولو خطرناک مقاومت دی.

ژوند څپې دي، خو موږ ډبرې نه یو؛ که څه هم وهل کېږو، ماتېېږو نه. تر هغو چې پوښتنه ژوندۍ وي، ظلم به نه بریالی کېږي. تاریخ به حساب کوي، او تله به یو وخت برابره شي.

حلیم فدایي
۵۵ کلیزه – ۲۰۲۵