Acil Eskisaray mahallesi Atatürk bulvarı 719 kardaş yıkılmış ailem içindeydi lütfen yardımcı olun annem ve babam içindeydi. İBRAHİM HALİL Taşar ve Zübeyde Taşar lütfen yardım edin. #deprem#Adıyaman
Sorunlarımı o kadar farklı yerlerde arıyorum ki bir türlü çalışmayan yazıcıyı düzeltmek için her şeyi denedim ve bütün parçalarını, söktüm ve kriz geçirdim, çözüm mü? Baskı yüzeyini kolanyalı bezle temizledim düzeldi.
Unutmayın.
Ablam Ayşegül'ü unutmayın.
Depremin ilk günü sabah Ambulansa canlı teslim edildikten 2 ay sonra şans eseri isimsizler mezarlığında DNA'sı alınmadan battaniye içinde kayıtsız bir şekilde gömülmüş olarak bulduğumuz Ayşegül'ü unutmayın.
Ambulansa teslim edilen birisi ne olursa olsun böyle saygısızca gömülemez. Kim bilir ne kadar sevinmistir ambulansa bindirilirken, aklından bile geçmemiştir böyle biteceği.
3 gün çıkartılmadıkları enkazda ölen Babam Ali'yi, nerdeyse yüzyıl devirmiş Nenem Nadire Hatunu, amcam Hüseyin'i, Metin'i, halam Nebiye'yi, yengem Leyla'yı unutmayın.
Onlar Pirin huzuruna çekip yettiler,
Onların devri daim, onların devri kaim,
Biz bir ölür bin diriliriz, asıl devri asan olanlar düşünsün.
Her gün yok oluyorum. Sessiz sessiz ölüyorum seni annemi, babamı ,amcamı, yengemi ve Emirhanı insan bir enkaza Fatiha okur mu? ben okudum. Yoruldum, Allah seni ve diğer herkesi diğer tarafta incitmesin kuzen.
Melike Taşar
İzmir Katip Çelebi Üniversitesi İngilizce İktisat 1. sınıf öğrencisi Melike Tasar, depremde Adıyaman'da yakalanarak hayatını kaybetti.
Başımız sağ olsun.
@gnlbzsln @ATAISIK_ Gönül aynısını yaşadım sabahın ilk saatlerinde antepten Adıyaman'a otobüs ile geldi kurtarma ekipleri 3.gün geldiler. En kötüsü de geleceğiz diye umut verip gelmemeleri. İnsanlar en azından umutsuz olduklarını bilse kendileri bir şey yapardı.
En önemli cümle sizin dinlemekten sıkıldığını mevzuları yaşadık biz. Halen normal olmamı bekliyorlar. 15 saat bir bebeğin ağlayışını duydum kurtaramadık. 10 yaşında bir çoçuğun bedenini kepçeye takılı gördüm. Anne ve babamın toprakta kalmış bedenini gördüm ne anlatıyorsunuz siz.
Depremden sonra fark ettiğim ve şahit olduğum en rahatsız edici şeylerden biri de insanların yaşadıklarından bahsetmelerine, içini dökmek istemelerine, acılarını yaşamalarına bile izin verilmemesi. Konu ne zaman depreme, yaşadıklarımıza dönse “hayat devam ediyor,normale +++
Yarım kalmış hayallerim, uykusuz gecelerim.
Yoruldum, nefes alamıyorum, duvarlar üstüme geliyor.
Tamamlanmamış hikayeler, kayıp insanlar ve enkazda ağlayarak ölen bir bebek sesi.
Her gece yanımda.
Çatlak bir duvara bakarak uyuyorum.
Yada uyumuyorum.
Nefes alamıyorum.
Aynı şekilde Hayatım boyunca depremlerde aşırı derece korkuyordum. Annem ve babamı kaybettikten sonra Hatay da yaşanan en son ki depremde evden çıkmayıp yemek yemeye devam ettim. İnsan sevdiklerini kaybedince hissizleşiyormuş.
@jahreindota Abi 10.gün anne ve babamı Adıyaman'da 6034 6035 sırası ile gömdük şimdi sıralar 20bini geçmiş durumda ayrıca Adıyaman'da halk mezarlık yerine köye götürür. Siz rakamları düşünün.