Babamı 62 yaşındayken, kanser teşhisi konduktan yaklaşık 1 ay sonra kaybetmiştim. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Ölüm hayattaki en büyük travmadır. Geri kalan her şey cilve ve naz..
Bazı ölümlere kahrolmak için tanımak gerekmiyor.
Baba-kız sevgisini iliklerimize kadar hissettiren İnanç Keskin’e çok ama çok üzüldüm.
Kalpleri katran karası adamlar dipdiri dururken, evlatlarına doyamayan, çiçek gibi adamların gidişi insanın içini acıtıyor.
Mekanı cennet olsun.
Interstellar filmini izlediyseniz, filmde şöyle bir ima vardır: Hayatta karşınıza çıkan işaretlerin, aslında gelecekteki benliğinizin size gönderdiği birer uyarı olduğu anlatılır. Bu yüzden, iç sesiniz bazen “bir şey do��ru değil” diyorsa, bu hisse mutlaka güvenin.
garip bir şekilde ilk kez
insanlardan bu kadar uzaklaştığım
ve yanlış anlaşılmayı her türlü göze aldığım
yorgun bir dönemdeyim,kibar ve güler yüzlü olmak
eskisinden daha zor geliyor
Birini kaybettikten sonra onsuz olan her şey çok zor. Onsuz ilk bayram, onsuz ilk ilkbahar, onsuz ilk doğum günü… Hayatın sevdiğimiz biri öldükten sonra hiçbir şey olmamış gibi devam etmesine çok üzülüyorum.