عاااااااجل : أسطورة الكرة الإنجليزية آلان شيرار:
عندما يعود الحكم للـ VAR في هدف مصر ويُلغيه بسبب إعاقة في بداية اللعبة، ولا يعود للـ VAR في هدف فوز الأرجنتين رغم وجود إعاقتين في بداية اللعبة.. إذًا فنحن نشاهد "مسرحية" وليست مباراة كرة قدم.
إذا كان الفيفا يرغب في إهداء كأس العالم لميسي فليعطيه اللقب من الآن ويذهب لاعبو باقي المنتخبات إلى منازلهم 👏👏👏👏👏
🔔🇵🇹
تعليق لأحد مشجعي كريستيانو رونالدو تحت أحدث منشور لبرونو فيرنانديز على إنستغرام ينتشر بسرعة 📱⏫
◾ "قبل أن تخطو إلى أرض الملعب، تذكر الرجل الذي فتح الباب لكم جميعًا"
◾ "تذكر ذلك الشاب البالغ من العمر 19 عامًا الذي بكى بعد الهزيمة في نهائي يورو 2004"
◾ "بينما غادر الجميع الملعب، بقى هو هناك، محطم القلب، لأن إرتداء قميص البرتغال كان يعني له كل شيء"
◾ "تذكر كأس العالم 2006، عندما خرجت البرتغال أمام فرنسا في نصف النهائي، كان كريستيانو يبكي مرة أخرى، كان يشعر بثقل هذا الشعار أكثر من أي أحد"
◾ "ذلك الشاب، كريستيانو، هو السبب في أن الكثيرين آمنوا بأن اللاعب البرتغالي قادر على أن يصبح يومًا ما الأفضل في العالم"
◾ "لقد جعل جيلاً كاملاً يحلم"
◾ "لقد أظهر لكل طفل في البرتغال أن الوصول إلى قمة كرة القدم أمر ممكن"
◾ "لقد وضع البرتغال على خريطة كرة القدم العالمية"
◾ "لأكثر من 20 عامًا، حمل هذا القميص، وهذا الشعار، وهذه الأمة على كتفيه"
◾ "لقد خاض كل المعارك"
◾ "لقد مر بكل خيبات الأمل"
◾ "لقد تحمل كل الإنتقادات"
◾ "لقد حمل توقعات أمة كاملة"
◾ "والآن، قد تكون هذه آخر رقصة له على أكبر مسرح في كرة القدم"
◾ "لذا، قاتلوا من أجله، أركضوا من أجله، أتركوا كل شيء على أرض الملعب من أجله"
◾ "أصنعوا له الفرص، مرروا له الكرة، إمنحوه الوداع الذي يستحقه"
◾ "لأنه لو كان كريستيانو لايزال يملك نفس السرعة والقوة التي كان عليها في قمة عطاءه، لما احتاج إلى أي أحد"
◾ "لكان سيحمل البرتغال على ظهره مجددًا، وينهي المهمة بنفسه"
◾ "لكن هذه المرة، جاء دوركم لتقاتلوا من أجله، كما قاتل هو من أجل البرتغال لأكثر من 20 عامًا"
Cuando Virgina Woolf dijo: “Hay una especie de tristeza que surge cuando se sabe demasiado, cuando se ve el mundo como realmente es” describió perfecto lo que significa crecer.
Terapistim bir keresinde şöyle demişti: “Öfke, seni en çok seven tarafındır. Kötü muamele gördüğünde, yok sayıldığında ya da saygısızlığa uğradığında ortaya çıkar. Sana zarar veren şeyden uzaklaşman gerektiğini söyleyen bir uyarı sinyalidir. İster bir ortam, ister bir iş, bir ilişki, isterse de eski bir sen ol... Öfke, ne zaman arkana bakmadan gitmen gerektiğini sana fısıldar. Eğer onu dinlemeyi, ona güvenmeyi ve onu kendine bir yol arkadaşı yapmayı öğrenirsen, artık sesini duyurmak için bu kadar yüksek sesle bağırmak zorunda kalmaz.” Bu konuşma zihnime kazındı ve kendime bakış açımı tamamen değiştirdi.
En Dinamarca, una carretera quedó inundada debido al aumento del nivel del agua. Un camionero polaco, guiándose por las señales que se veían entre el agua, se adentró en ella con su vehículo sin pensárselo dos veces
Importante:
A los niños desde bien pequeños se les debe enseñar que el Sol sale por el Este y se pone por el Oeste.
Que si apuntas con tu mano derecha al este tu cara mira al norte y tu espalda al sur,y viceversa si cambia la orientación.
Que la dirección del agua en un río es la dirección hacia el mar la mayoría de las veces.
Que la Luna sale por el Este y se pone por el Oeste.
Que si no hay luna existe una estrella que indica el norte y tu latitud.
Que mientras más al horizonte veas la Estrella Polar más cerca estás del Ecuador.
Que si ves un ave en medio del mar es que hay tierra hacia donde vuela.
Enséñale todo eso antes de regalarle un celular porque el celular se agota y la señal se pierde...
El conocimiento permanece y es útil en un momento de sobrevivencia.
La tecnología a veces tiene sus fallas, el conocimineto siempre permanece.
Las parejas construyen mapas raros.
Su lado de la cama.
Su taza favorita.
Su forma de despedirse.
Su manera de pedir espacio o compañía.
Y un día te das cuenta
de que el cuerpo ya sabe dónde acomodarse,
cómo dejar lugar,
cómo tocar sin invadir.
Me parece increíble
cómo el amor se vuelve costumbre física.
Cómo alguien pasa de ser novedad
a ser parte del orden natural de tus noches.
Quizá amar también es eso: dejar de sentir al otro como visita y empezar a sentirlo como destino.
Vivo en un complejo de apartamentos. El tipo de arriba camina pisando fuerte a las 2 de la mañana todas las noches. Estaba harto. Subí furioso para golpear su puerta y darle un buen sermón. La puerta se abrió antes de que pudiera tocar. Sosteniendo a un bebé llorando. El apartamento estaba vacío. Sin muebles. Solo un colchón en el suelo y cajas. Parecía exhausto. "Lo siento mucho", susurró. "Estoy tratando de arrullarlo para que duerma. El piso cruje. Sé que hacemos ruido." Miré más allá de él. "¿Dónde están tus muebles?" "Cimicerros en el último lugar", dijo. "Tuve que tirar todo. Acabamos de mudarnos. Estoy ahorrando para una cuna." Mi enojo se evaporó. "Espera", le dije. Bajé las escaleras. Arrastré mi mecedora de repuesto escaleras arriba. "Siéntate", le dije. "Mecer es más silencioso que caminar." Se sentó. El bebé se calmó al instante. Al día siguiente, publiqué en el chat grupal del edificio: "Nuevo vecino en 4B necesita un reinicio. ¿Quién tiene cosas de sobra?" Para el mediodía, tenía una cuna, un sofá, una mesa y tres guisos. Golpeó mi puerta esta noche. Sin pisadas fuertes. Solo un golpe suave. "Gracias", dijo. "Dormimos seis horas." Juzga menos. Pregunta más.
¿Soy yo… o Airbnb ya no es lo que era?
2010:
Abrías Airbnb.
Veías un piso bonito.
“Fin de semana en Madrid”.
4 fotos.
Precio claro.
Reservabas.
Llegabas.
Te abrían.
Te daban las llaves.
Dormías.
Te ibas.
Satisfecho.
Habías pagado por alojarte en una casa normal.
2026:
Entras.
Todo parece bonito.
Fotos perfectas.
No sabes por dónde empezar.
“Desde 89€ la noche”.
¿Pero cuánto es al final?
¿Tarifa de limpieza?
¿Tarifa de servicio?
¿Cargo por huésped extra?
¿Depósito?
¿Normas de salida?
¿No fiestas?
¿No ruido?
¿No visitas?
¿No check-in antes?
¿No check-out tarde?
¿No usar cierto cuarto?
¿No tocar esto?
¿No mover aquello?
Cada clic añade algo.
No te das cuenta.
Sigues mirando.
Comparas.
Vuelves atrás.
Error.
Nueva tarifa.
Nueva condición.
Ya vas por 240€.
“Gran oportunidad”.
Claro, ya qué más da.
Pagas.
Llegas.
Esperas.
Esperas más.
“Tu anfitrión responde en breve”.
Te contestan tarde.
La caja no abre.
La clave no sirve.
El wifi falla.
Entras.
Hay una cámara afuera.
Una lista de reglas en la mesa.
Te piden sacar la basura,
lavar los platos,
quitar las sábanas
y dejar todo impecable.
Antes alquilabas un lugar.
Ahora gestionas un contrato raro
para sentirte vigilado en una casa prestada.
Y lo peor:
Tardas más.
Pagas más.
Y descansas peor.
¿Soy yo… o complicamos lo simple hasta hacerlo peor?
Hoy, mi mejor amiga decidió divorciarse de su marido. Cuando le pregunté el motivo, me dijo:
"Anoche preparé un té y me senté junto a mi marido. Le dije: -'No me encuentro bien... Me siento sin energía. No tengo ganas de hacer nada'.
Su respuesta fue: -"No puedes estar bien a menos que te liberes de esta obsesión. Eres un poco obsesiva'. Luego añadió: 'Espera un momento... Ya salió el nuevo episodio de la serie'.
Cuando me estaba abriendo, el me etiqueto con una palabra y dio por terminada la conversación.
A veces, ni siquiera las personas más cercanas te escuchan. Simplemente te etiquetan y siguen adelante. Y es entonces cuando te das cuenta...
Algunos silencios no provienen del resentimiento, sino de sentir que explicar es inútil.
Me di cuenta de que no debería pasar más tiempo con alguien que no me entiende y ni siquiera quiere molestarse en hacerlo"
Anónimo.