Tayyip Saraç

Freelance Writer | Political Analyst. In a world of lies,one must tell the truth🗣️

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

Artık; Türkiye'nin kimlerle olursa kazanabileceği ihtimallerini değil; #KüreselGüçTürkiye ve yanında olanların da kazanacağı yeni bir dönemi konuşuyoruz.

Yerli ve Milli üretim yapıp iddia sahibi oluyorsanız; elbette zorluklarla karşılaşırsınız.

İnançla çalışır, kazanırsınız !

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

Fas Milli Takımı kazanıyor
İslam düşmanları çıldırıyor.

Maçtan önce Dua, sonra Secde ettiler.
Onlar; Endülüs'ün, Tarık bin Ziyad'ın çocukları. Dünya kupasında Hollanda'yı eleyerek üst tura geçtiler.
Maç bitince Şükür secdesi yaptılar.

Bu güzellikler yaşanırken Hollanda'lı ırkçı
faşist siyasetçi Geert Wilders, ülkesinin mağlubiyetini kabullenemedi. Şükür secdesi yapanlara ve 'Allah'a küfretti.

Geert Wilders, İslam ve insanlık düşmanı bir hergele. O; Avrupanın gizlenilmeye çalışılan gerçek yüzü.

Fas'ın, Endülüs'ün evladlarına gelirsek; Türkiye'den bin selâm olsun size, helâl olsun hepinize.
Unutmayın, Ümmetin kalbi sizlerle!

#Morocco  #FIFAWorldCup #WorldCup2026

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

"Şii İmparatorluğu Bitti,
Asıl Tehlike Yeni Osmanlılar"

İsrail Diaspora Bakanı @AmichaiChikli JNS Uluslararası Politika Zirve'sinde Orta Doğu'da güç dengeleri ve bölgesel tehditlere ilişkin konuştu.
Türkiye'yi ve Cumhurbaşkanı Erdoğan'ı hedef aldı:

"Yeni Osmanlı' imparatorluğunu inşa etmek, Kudüs'ün bir kez daha vilayetleri olmasını istiyorlar"

"İran, Esad'ın Suriye'si ve Hizbullah'tan oluşan Şii imparatorluğu dönemi kapandı ve bitti. Ama daha güçlü Yeni bir güç merkezi oluştu. Asıl tehlikeli Eksen Türkiye,Suriye ve Katar'ın oluşturduğu "Müslüman Kardeşler" eksenidir."

İran tehdit olmaktan çıktı.
Ancak Erdoğan'ın Türkiye'si İsrail için İran'dan çok daha endişe verici. Erdoğan'ın " Libya'da, Karabağ'da, Somali'de ne yaptıysak bunu orada da yaparız" dediği yer İsrail'dir. Artık uyanmalı, gözlerimizi açmalıyız " dedi.

İsrailli Bakan Chikli mevzuyu çok iyi anlamış ve özetlemiş.
Evet, İsrail'in soykırım ve işgallerine nihayetinde dur diyecek gerçek güç Türklerdir!
Bunu kendileri ikrar ediyorlar, tüm dünya da bunu biliyor.

Bir gece Ansızın!👊🇹🇷

[Mossad Commentary @MOSSADil]

ISRAELI MINISTER AMICHAI CHIKLI: “Turkey under Erdogan and Syria under al Sharaa now pose a greater challenge than Iran.”

He added: “The era of Iran’s Shiite empire is over.”

According to Chikli, “The new axis is the Muslim Brotherhood axis: Turkey, Syria, and Qatar.”

[احسان الفقيه @EHSANFAKEEH]

كيف تنظر تركيا إلى إيران؟
- لا تنظر تركيا إلى إيران بعين واحدة....
لا تراها عدوا يمكن القطيعة معه...
ولا حليفا يمكن الاطمئنان إليه.. ولا جارا عاديا تكفي معه المجاملات الدبلوماسية...

تركيا تنظر إلى إيران بوصفها قَدرا جغرافيا ثقيلا: دولة كبيرة، عميقة، صبورة، ذات ذاكرة إمبراطورية، ومشروع إقليمي طويل النفس، تعرف كيف تنتظر، وكيف تتسلل على رؤوس أصابعها، وكيف تُحوّل الفوضى من حولها إلى نفوذ.

ولهذا فإن العلاقة بين أنقرة وطهران ليست علاقة حب ولا كراهية، بل علاقة حذر تاريخي....
إنها علاقة بين دولتين تعرف كل واحدة منهما أن الأخرى لن تختفي من الخريطة.

منذ العثمانيين والصفويين، لم يكن الخلاف بين الطرفين مجرد نزاع حدودي...
كان صراعا على معنى المنطقة:
من يقود؟ من يؤثر؟ من يرسم المجال الحيوي؟ ومن يملك القدرة على تحويل المذهب والتجارة والجغرافيا إلى سياسة؟
ومع أن الزمن تغير، فإن السؤال القديم لم يمت...
لقد تبدلت أسماء الجيوش، وتغيرت الرايات، وصارت المعارك أقل وضوحا من جالديران، لكنها لم تنته.

اليوم لا تتحرك تركيا وإيران دائما بالسيوف، بل بالممرات التجارية، وخطوط الطاقة، والميليشيات، والاتفاقيات، والإعلام، والحدود، واللاجئين، والخرائط الجديدة.
تركيا كانت ترى إيران في سوريا منافسا مباشرا على مستقبل الشام.... ولا زالت تراها كذلك..
وترى إيران في العراق لاعبا يحاول أن يجعل بغداد أقرب إلى طهران من أنقرة...
وترى إيران في القوقاز قوة قلقة من صعود أذربيجان ومن تمدد النفوذ التركي عبر العالم التركي...
وترى إيران في الخليج قوة تستخدم الأزمات لتذكير الجميع بأنها قادرة على إيذاء المجال الحيوي العربي والإقليمي....
لكن تركيا، في الوقت نفسه، لا تريد حربا مفتوحة مع إيران....
فالسياسة التركية أكثر براغماتية من الخطاب العاطفي الذي نسمعه....
أنقرة تعرف أن الصِدام المباشر مع طهران مكلف، وأن الحدود والجغرافيا والتجارة والطاقة تفرض نوعا من العقل البارد....
لذلك يمكن تلخيص النظرة التركية إلى إيران في عبارة واحدة:
"إيران خصم يجب احتواؤه، وجار يجب التعايش معه، ومنافس يجب منع تمدده، لا دولة يمكن حذفها من المعادلة.".

وهنا يظهر الفرق بين التفكير التركي والتفكير العربي الانفعالي...
كثير من العرب - أفراد وحكومات- وأنا منهم.. ينظرون إلى إيران من زاوية الغضب وحده، وهذا مفهوم بسبب ما فعلته إيران من جرائم في العراق وسوريا ولبنان واليمن والخليج....
لكن تركيا تنظر إليها من زاوية أوسع: زاوية الدولة التي تعرف أن العواطف لا تكفي لصناعة سياسة....

تركيا لا تسأل فقط: هل إيران خطرة؟
بل تسأل:
أين تتمدد إيران؟
ما كلفة هذا التمدد علينا؟
كيف نمنعه دون أن نفتح حربا لا نحتاجها؟
أين ننافسها؟ وأين نفاوضها؟
وأين نترك لها بابا مفتوحا كي لا تدفعها القطيعة إلى خيارات أشد خطورة؟
لهذا تبدو العلاقة أحيانا متناقضة....
تختلفان في سوريا، ثم تجلسان إلى طاولة واحدة.
تتنافسان في العراق، ثم تستمران في التجارة.
تتصادمان في القوقاز، ثم تتبادلان الرسائل الدبلوماسية.
تختلفان حول الميليشيات، ثم تتفقان على رفض تفكيك المنطقة بالكامل لصالح الفوضى أو الاحتلال أو التدخل الأجنبي....

= هذه ليست ازدواجية فقط، بل هي طبيعة العلاقات بين الدول الكبيرة...
الدول الصغيرة قد تعيش على الموقف الواحد...
أما الدول الكبيرة فتعيش على توازنات معقدة....
تركيا تعلم أن إيران ليست مجرد نظام سياسي، بل دولة عميقة ذات نفس طويل...
قد تضعف، لكنها لا تنهار بسهولة....
وقد تتراجع في ساحة، لكنها تبحث عن ساحة أخرى...
وقد تخسر ورقة، لكنها لا تكف عن صناعة أوراق بديلة....
ولهذا لا تراهن أنقرة على سقوط إيران، بل على ضبط قوتها...
ولا تراهن على عزلها تماما، بل على منعها من تحويل الجوار إلى حديقة خلفية لها.

وفي المقابل، إيران لا تنظر إلى تركيا بريبة منزوعة الأسباب....
هي ترى فيها وريثة مجال عثماني قديم، وقوة سُنية صاعدة، وجسرا إلى آسيا الوسطى، وحليفا لأذربيجان، ولاعبا يحاول أن يعود إلى الشرق الأوسط لا بوصفه تابعا للغرب، بل بوصفه مركزا مستقلا.

إيران تخاف من تركيا الناجحة أكثر مما تخاف من تركيا الغاضبة....
لأن تركيا الناجحة تقدم نموذجا مختلفا للمسلمين: دولة ذات اقتصاد، وصناعة، وانتخابات، ونفوذ ناعم، وصلات واسعة بالغرب والشرق، وحضور في العالم العربي والإسلامي دون الحاجة إلى ميليشيات عابرة للدول.
وهنا جوهر التنافس الحقيقي....

- تركيا تقول للمنطقة: يمكن أن تكون قويا من خلال الدولة...
وإيران تقول للمنطقة: يمكن أن تكون مؤثرا من خلال الشبكات المسلحة والولاءات العابرة للحدود....
- تركيا تراهن على الطرق والموانئ والطاقة والتجارة والطائرات المسيّرة والشركات والدراما واللغة والتعليم.
وإيران تراهن غالبا على الميليشيا والعقيدة الأمنية والاختراق والصبر الطويل داخل المجتمعات المنهكة.

= لذلك تخشى أنقرة من إيران لا لأنها قوية فقط، بل لأنها تجيد العمل في الفراغ.
كلما ضعفت دولة عربية، دخلت إيران....
كلما انهارت مؤسسة، صنعت إيران بديلا تابعا لها.
كلما انكسر مجتمع، دخلت من بوابة الطائفة والخوف والسلاح.
وهذا بالضبط ما لا تريده تركيا على حدودها وفي مجالها الحيوي.

لكن تركيا أيضا لا تريد أن تتحول إلى رأس حربة في حرب الآخرين على إيران. فهي لا تريد أن تخدم إسرائيل، ولا أن تتحول إلى أداة أمريكية، ولا أن تدفع ثمن مواجهة لا تتحكم بمسارها....
لذلك تمشي أنقرة على حبل دقيق:
- تعارض التمدد الإيراني... لكنها لا تريد انهيار إيران....
- تنافس طهران... لكنها لا تريد حربا شاملة معها...
- تقترب من الخليج.... لكنها لا تقطع خيوطها مع إيران.
- تدعم أذربيجان.... لكنها تحاول منع القوقاز من الاشتعال الكامل.
- تستثمر في سوريا الجديدة.... لكنها تعرف أن إيران لن تخرج من الذاكرة السورية بسهولة.

= هذه هي السياسة التركية كما هي، لا كما يريدُها العاطفيون...
ليست سياسة ملائكة. ... وليست سياسة شعارات...
إنها سياسة دولة تعرف أن الجغرافيا أقوى من الحماسة، وأن التاريخ أطول من التصريحات، وأن الجار الكبير لا يعامل بمنطق اللعنة فقط، بل بمنطق الاحتواء والمنافسة وإدارة الخطر.
ومن هنا يمكن فهم نظرة تركيا إلى إيران في ثلاث طبقات:

الطبقة الأولى: الذاكرة....
تركيا لا تنسى أن التنافس مع إيران أقدم من الجمهورية التركية نفسها...
إنه سابق على أردوغان، وسابق على الخميني، وسابق على الحدود الحديثة.

الطبقة الثانية: الأمن....
تركيا ترى أن نفوذ إيران في سوريا والعراق والميليشيات العابرة للحدود ليس قضية عربية بعيدة، بل تهديد يمس أمنها القومي، وحدودها، والملف الكردي، والطاقة، والهجرة، والتوازن الإقليمي.

الطبقة الثالثة: الفرصة....
تركيا تدرك أن تراجع إيران في بعض الساحات يفتح أمامها أبوابا كبرى: في سوريا، وفي العراق، وفي القوقاز، وفي خطوط التجارة والطاقة، وفي إعادة تشكيل النظام الإقليمي.
لكنها، وهي تفعل ذلك، لا تريد استفزاز الوحش إلى درجة الفوضى...

وفي النهاية أقول:
تركيا لا تنظر إلى إيران بوصفها مشكلة فقط، بل بوصفها معادلة...
والمعادلات لا تُشتم...
المعادلات تُفهم .. ثم تُدار !
تركيا لا تريد إيران منتصرة على المنطقة... ولا تريد إيران منهارة تشعل المنطقة.

تريدها محاصرة داخل حدود تأثير مقبول، مشغولة بتوازناتها، غير قادرة على ابتلاع العواصم العربية، ولا على تهديد المجال التركي، ولا على تحويل الفوضى إلى إمبراطورية ظل....
هذه هي النظرة التركية العميقة إلى إيران:
لا ثقة كاملة....
لا قطيعة كاملة....
لا حرب مفتوحة....
لا تسليم بالنفوذ....
بل تنافس طويل، بارد أحيانا، ساخن أحيانا، بين دولتين تعرفان أن التاريخ لم يغادر الطاولة بعد...
==
إحسان الفقيه
أنقرة

[Recep Tayyip Erdoğan @RTErdogan]

Arzımevut hezeyanının nihai hedefinin ne olduğunun gayet farkındayız. Allah’ın izniyle buna asla müsaade etmeyeceğiz.

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

"Kudüs Duası" İsrail'i Çıldırttı.

İçişleri Bakanımız Mustafa Çiftçi'nin "Kudüs Valisi olma duası" İsrail Hükümetinin ve Savunma Bakanı Israel Katz'ın paniklemesine yetti.

Korku ve panik içinde Cumhurbaşkanı Erdoğan'ı ve Bakan Mustafa Çiftçi'yi hedef alan İsrail Savunma Bakanı: "Kudüs İstanbul değildir, Kudüs'ü ve İsrail'i savunabilecek güçteyiz" açıklaması yaptı.

Israel Katz'a Türk'ün gücünü hatırlatırız:
Doğu Roma İmparatorluğunu yıktık. Ve biz Türkler bu İmparatorluğun Başkenti olan İstanbul'u fethettik.
İsrail dediğiniz yer ise 1948'de İngilizlerin kurduğu kıytırık toplama haydutlar ülkesi.
Neler yapabileceğimizi bir düşünün!

Bizler, yüz yıl önce gasbedileni geri alacağız. Israel Katz, sana ve çetene de öyle bir ders vereceğiz ki sizi Kudüs sokaklarında delirmiş halde bulacaklar.

Şam'ı, Halep'i, Karabağ'ı özgürleştirdiğimizi gördünüz. Siz şimdi asıl Kudüs için endişeleniyorsunuz.

Kudüs Türk bayrağına hasret
Ve bu hasret yakında bitecek!

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

Rahmi KOÇ ve Burjuva Hadsizliği

Rahmi Koç'un 'Kürt kadın' fıkrası "komprador burjuvazi"nin hadsizliğini, ukalâlığını ve ayrımcılığını gösteriyor.

Komprador burjuvazi içinde yer aldığı topluma yabancıdır. Küresel emperyalizmin ekonomik yerel taşeronluğunu meşrulaştıran bir pragmatizmle halkı, halkın inançlarını, ahlâkını, kültürünü ve toplumsal değerlerini sürekli küçümser.
Koç gibiler ülkenin kalkınmasını değil, dışa bağımlı bir ekonomik yapının sürmesinden yanadır. Üretici değil, komisyoncudurlar.

Bu nedenle Gustave Flaubert:
"Erdemin ilk şartı, burjuvalardan nefret etmektir" der.

Adalet Bakanı Akın Gürlek, "Adaletin terazisi kimsenin servetine, ünvanına veya statüsüne göre tartmaz; yargı, daima insan onurunu ve hukukunu korur" açıklaması yaptı. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı da Rahmi Koç'un ifadelerine ilişkin resen soruşturma başlattı.

Şimdi, üstad Nuri Pakdil gibi haykırıyoruz:
"Burjuva ayağa kalk, Yargılıyorum seni!"

[Peter Germanos 𐤐𐤕𐤓𐤗 @GermanosPeter]

Europe and the Collapse of the High-Trust Society

The crisis of European multiculturalism is not simply an immigration crisis. It is the result of an intellectual failure. For decades, European elites believed that a high-trust civilization could survive without a shared moral core, without borders, without cultural confidence, and without asking newcomers to integrate into a common national story.

They confused tolerance with surrender, openness with naïveté, and secularism with civilizational superiority. They imagined that postmodernism, relativism, and bureaucratic liberalism were more advanced than religion, tradition, family, nation, and inherited identity. This was not wisdom. It was ignorance disguised as sophistication.

Europe’s high-trust societies were not created by abstract human rights language alone. They were built over centuries by shared customs, discipline, law, religion, memory, sacrifice, and a sense of belonging. People trusted one another because they recognized one another as members of the same moral universe. When that universe was deconstructed, trust did not magically remain. It began to dissolve.

From the hippie movement to communism, from radical secularism to the woke movement, the West spent decades attacking its own foundations. The family was mocked, borders were dismissed, Christianity was treated as an embarrassment, national pride was pathologized, and history was reduced to guilt. Then, after dismantling its own identity, Europe imported millions of people from stronger, more rooted, more religious cultures and expected them to assimilate into a civilization that no longer believed in itself.

This is the central contradiction. How can a society integrate others when it refuses to define itself? How can immigrants adopt a national culture when the host society says that national culture is oppressive? How can schools teach belonging when intellectuals teach permanent self-hatred?

The problem is not the immigrant as a human being. Many immigrants work, build, contribute, and seek dignity. The problem is the ideology that imported large populations without a serious integration project, then naturalized them into fragmented societies governed by weak institutions, guilt-ridden elites, and collapsing public authority.

Now Europe blames the very people it invited, while refusing to admit the deeper truth: it engineered its own crisis. Multiculturalism failed because it was imposed from above by elites who believed that identity was dangerous, while ignoring that identity is precisely what makes trust, law, and coexistence possible.

Europe is not falling apart because it had too much identity. It is falling apart because it tried to live without one.

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

ABD-İSRAİL ve İRAN
SAVAŞIN KAYBEDENLERİDİR.

"Düşmanın hata yaparken sakın müdahale etme." Bu söz, tarihin en büyük askerî ve siyasî dehalarından Napolyon Bonapart’a aittir. Bu sözün taşıdığı anlamı büyük güçler Rusya, Çin ve Türkiye'nin bu savaşta takındığı tavra ve aldıkları pozisyona göre anlamak mümkün.

Bu ülkeler savaşın bitirebilmesi konusuyla ilgili bazı beyanlarda bulunuyor olsalar da, savaşı bitirmeye yönelik etkili girişimlerde bulunmaktan uzaklar. Savaşta da zaten bizâtihi taraf değiller. Çünkü, bu savaştan kârlı çıkıyorlar. Şöyle ki:

- Rusya, savaşla yükselen enerji fiyatlarından büyük kâr ediyor ve bu durumdan da oldukça memnun. Ayrıca, Batının Ukrayna'ya yönelik ilgisi de azalmış bir durumda.
- Çin, bu savaşla rakibi ABD'nin operasyonel kabiliyetinin boyutlarını test etti, gördü ve not etti. ABD'nin Pasifik'te Çin'e karşı jeopolitik nüfuz alanı oluşturma operasyonları inkitâya uğradı. Ticaret savaşı unutuldu.
- Türkiye, bölgesel rakipleri İsrail ve İran'ın birbirlerine yönelik yıkımından
kârlı çıkanlardan. Ülkemiz, Basra körfezine alternatif bir enerji güzergâhı olma yolunda. Bu istikrarsızlık ortamında İslâm NATO'sunun da temelleri atılıyor.

Ülkeleri büyük yapan şey, krizleri fırsata çevirebilme yetenekleridir.

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

Netanyahu'dan Batı'ya Rest.
Yeni kapitalizm: İnsanlığın Yeni Belâsı.
•
Geleneksel kapitalizm hızlı ve kâr odaklı bir yapıydı. Yeni kapitalizm ise kendisini istihbarat servisleri, dijitalleşme, marka odaklı ilişki ağları ve bilgi teknolojisine dayandırıyor.
Ve böylece; medyada imgeler yaratılıyor, bilgi teknolojisi sektörü bunları ağlar üzerinden yayıyor, istihbarat servisleri de gerçeği ya örtüyor ya da ortaya çıkarıyorlar.
Mossad'ın Epstein belgelerini piyasaya vermesi, bu belgelerde yer alan Trump'ı manipüle ederek İran savaşı konusunda karar almaya sevk etmesi, Gazze soykırımının da bu vesileyle gündemden düşürülmesi gibi...

Bu yeni durum;
ABD ve AB tarafından sübvanse edilip varlığını sürdüren, İslam coğrafyasının kalbinde Batı'nın vekil gücü, bir ileri karakolu gibi olan İsrail'in "yeni kapitalizm" süreciyle değişerek artık Batı üzerinde belirleyici güçlü bir odak, bağımsız karar alma merkezi haline dönüştüğünü gösteriyor.

Batılı ülkelere ve politikacılara seslenen Netanyahu'nun: "Batı medeniyeti biziz, siz sadece bizim devamımızsınız." cümlesi derin ve anlamlı olup bu değişimi doğrulamaktadır.

İsrail, şimdiye kadar Batının Orta Doğu'daki vekil devletiydi, şimdi durum değişti ve tam tersi oldu.

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

Yazı, orta ve üstü yaş kuşağa mensup dar bir kesimin savaşla birlikte nükseden 79 İran Devrim nostaljisi ve romantizminin bir sonucu olarak İran yandaşlığının siyasi, tarihi yanlışları ve açmazlarıyla içine düştüğü vahim durumu açığa çıkarıp sorgularken; @ymnozl işte bu yandaşlığın açmazlığını ve trajik durumunu ortaya koyuyor.

Kısaca söylemek gerekirse;
Bir tarafta; Türk’ün kadim devlet geleneği ve ehl-i sünnetle cihanda yüreği "Nizam-ı Âlem" atan Türkiye merkezli düşünen "vatansever"lerden müteşekkil büyük bir irade ve milletin buna olan teveccühü var.
Diğer yanda ise; marazi vahdet anlayışının sosyalizmden aparma 'enternasyonalist' romantikliğiyle Tahran’ı rehber edinip İslam'ın, ontolojik ve epistemolojik açıdan kendi dinamiğiyle ilgilenmeyi akledemeyen, üstelik rafizi fars ideolojisiyle tarih ve din anlayışını sorgulamaktan imtina ederek tabulaştırılmasına da bir nev'i rıza gösteren, ciddi bir aidiyet sorunundan muzdarip olan mankurtlaştırılmış bir güruh var.
Yaşananlar bu ikisi arasında olan bir mücadele...

[Yaman Özel @ymnozl]

Mezhepçi yayılmacılığı adına coğrafyamızdaki katliamlarıyla anılan İran’la kurulan 'etnik ortak payda' arayışı; asırların imbiğinden süzülen Devlet-i Ebed Müddet şuurunu sığ bir romantizme feda etme tehlikesi taşımaktadır.

Ne yazık ki kucaklaşma adına, Şah İsmail’den Nadir Şah’a kadar Ecdadımızın cihan hâkimiyetine kılıç çeken her yapıyı, bugün 'tarihsel değer' adı altında alkışlayan bir savrulmayla karşı karşıyayız.

Geldiğimiz noktada; yeri geliyor İslam’ın izzetini Pers tahakkümünden kurtaran Tuğrul Bey, zoraki bir "Türk-İran ortak değerine" dönüştürülüyor; yeri geliyor Fatih Sultan Mehmet’e karşı Roma İmparatorluğu ile ittifak kuran Akkoyunlu Uzun Hasan alkışlanıyor. Yeri geliyor "Perslerin Napolyonu" olarak anılan ve Osmanlı’ya mezhep dayatan Nadir Şah bir anda bizim bir değerimiz oluveriyor... Anadolu’yu fitne ateşiyle kavuran Şah İsmail güzellemelerininse arkası kesilmiyor…

İnsan "ne oluyoruz ya hu" demekten kendini alamıyor!

Bu devlet Ahlat’a çıpa atarken, hangi şuurun ihyasını hedefliyordu?!

Türk devlet geleneğinin cihanşümul iktidar iddiası, bir "kan bağı" parantezine hapsedilemeyecek kadar yüksek bir Nizam-ı Âlem ülküsüne dayanır.

Devletin kadim aklını, bizzat o devletin varoluşsal tehdit olarak kodladığı yapılarla eşitleyen yaklaşımlar; hem ecdadın verdiği tevhid mücadelesini hem de İslam’ın izzetini koruma misyonunu gölgelemektedir.

Ahlat, Horasan’dan Anadolu’ya taşınan o kutsal "emanetin" mührüdür!

Ahlat'ta mühürlenen istikamet, Pers etkisine kapılanların değil, Pers kuşatmasını yaranların menzilidir!

Herkesi yerli yerine oturtmakta büyük fayda var!

Pers Tahakkümüne Karşı İslam’ın Kılıcı: Tuğrul Bey

Tuğrul Bey’in 1055’te Bağdat’a girişi, İslam dünyasını Pers intikamcıların pençesinden çekip almak içindi. Bu büyük hakanı, bugün o pers bürokrasinin mirasçılarıyla aynı paranteze dahil etmek; galibi, mağlubun mirasına ortak etmektir.

Tuğrul Bey, İran’ı fethetmiş bir Türk hakanıdır. Onun etnik bir davası yoktu, meselesi İslam’ın sancaktarlığını yapmaktı. İlla İran'ı Selçuklu'yla barıştıracağız diye Tuğrul Bey'i bir "coğrafi değer" olarak nitelemek, Selçuklu’nun Şii-Pers kuşatmasını yaran İslam hamiliğini inkar etmektir.

Ümmetin Bağrındaki Hançer: Şah İsmail ve Safevi Fitnesi

Yavuz Sultan Selim Han’ın canı pahasına defettiği ve Osmanlı ulemasının "ümmetin bağrına saplanmış bir hançer" olarak tanımladığı Safevi fitnesini ve Şah İsmail’i "dil kardeşi" vurgusuyla aklamak, devlet geleneğimizin siyasi ve akidevi varlık sebebini sarsmaktadır.

Osmanlı için Safevi meselesi bir "komşuluk" veya "kültürel yakınlık" değil, bir beka ve istikamet kavgasıdır.

Bugün bölgemizde şahit olduğumuz mezhepçi katliamlar, aslında asırlar önce Yavuz Han’ın neden bu denli sert bir duruş sergilediğinin acı bir teyididir.

Anadolu’yu fitneyle ateşe veren bu yapıları "bizim" diyerek kucaklamak, devletimizin adalet ve hakikat davasını dar bir etnik anlayışa indirgemektir.

Ya Kızılelma Ya Bölgesel Figüranlık

Selçuklu’dan Osmanlı’ya, Osmanlı’dan Türkiye Cumhuriyeti’ne bizim devlet anlayışımız; farklı milletleri adalet ve şeriatla yöneten evrensel imparatorluk kodlarına dayanır.

Devletin kadim kodlarını "etnik romantizme" hapsetmek, bizi bölgesel bir figüran konumuna düşürür ve ümmetin liderliği iddiamızdan vazgeçmek anlamına gelir.

Ecdadımızın cihan hâkimiyeti iddiasını boğmaya çalışan her muhalif odağı bugün 'kültürel miras' saymak; devletimizin tarih boyunca verdiği varoluş mücadelesini bir 'iç çekişme' seviyesine indirgemek ve milli hafızamızı köksüzlüğe mahkûm etmektir.

Netice itibarıyla;

İlla bir kucaklaşma aranacaksa; dostu düşmanı, haklıyı haksızı, İslam sancaktarı ile ona saldıranları bir tutmak mecburiyetinde değiliz!

Bugün İslam coğrafyasını kana bulayan bir siyasi aklın tarihsel köklerini "bizim" diyerek sahiplenmek, sadece geçmişi değil, geleceğimizi de o aklın ipoteğine sokmaktır.

Zira kökü mazide olan bir atiyi inşa etmek; hangi ateşin ocağımızı ısıttığını, hangi ateşin ise evimizi yaktığını tefrik etmekle mümkündür.

Allah, milletimizi ve ümmetimizi muhafaza etsin.

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

Üstad Sezai Karakoç'un bu söylediğini kendi dönemselliği itibariyle; anlamlı, anlaşılabilir, olumlanabilir bulmamak elbette mümkün değil.

Ancak, siyasi ve tarihi anakronizm sıkıntılıdır. Bu yaklaşım, soruna teşhis koymaktan ziyade realitede bir sorunu çözmeyi değil; ötelemeyi, perdelemeyi sağlayarak relax olmamızı sağlar sadece. Dünün şartlarına dair olanı bugüne taşıyıp uyarlayarak yani anakronik bir yaklaşımla sağlıklı bir değerlendirme yapmamız, sorunları çözmemiz olası değil. İslam dünyasına yönelik emperyal, siyonist müdahalelerin kendi içsel sorunlarımızı çözemeyişimizden kaynaklanmadığı ya da ilintili olmadığını da iddia edemeyiz.
Örneğin; Suriye'de İran ve proxy unsurlarının katliamlarını yıkımlarını görmezden gelerek ya da unutarak bugün İran'ı savunabilmemiz mümkün müdür? Açık söyleyelim: Zalim ya da katilin bizim mahalleden oluşu onu diğer mahallenin katillerine karşı savunmamız gerektirdiği söylemi hak-hukuk ve adalet terazisinde asla kabul edilebilir değildir. Ayrıca taraf olmayla ilgili bu sorunlu, trajik, absürt sarsıcı yaklaşımı da reddediyoruz.

Sorunlarımızı dilek ve temennilerle çözemeyeceğimiz aşikar, öyle olmasaydı, bugün bu noktada olmazdık.
Sizler de bu realiteyi çok iyi biliyorsunuz. Kaleme aldıklarınız ve hassasiyetleriniz bunun göstergesi.

Yarım yüzyıllık ezberlerimizle bölge ülkeleri arasındaki sorunları çözemeyiz.

Emperyal müdahaleler ve siyonist katliamlar ve yayılmacılığa karşı bizlerle birlikte tüm dünya tepkisini koyuyor.
Ancak, kendi bölgemizde ciddi içsel sorunlardan da muzdaribiz. İran Rejiminin kendi nüfuz alanı olarak gördüğü geleneksel Pers coğrafyasına itikadî taassup ile Rejim ihraç etmek uğruna Irak ve Afganistan'da Amerika ile, Suriye'de ise proxy unsurlarıyla mezhepçilik üzerinden yaptıkları, unutulası, affedilesi şeyler değil.

Aslında; Trumpizm, Mesiyanizm ve Şiizm; dünyayı hassaten de bölgemizi târumâr eden örgütlü kötülüklerdir. Birbirinden menfaatlenen ideolojik simbiyotik bir yapıdan bahsediyoruz.
Bu yüzden "kahrolasıcalar" dediğimiz emperyalizm, siyonizm ve şiizm insanlık için büyük kötülüklerdir.

Velhâsılıkelâm;
Allah müntakimdir.
Zalimler içinde bir zalimden yana taraf olmayı acınası buluyor ve reddediyor, " Kahrolsun tüm zalimler" diyoruz. Bölgenin huzuru için Ülkemize ç, milletimize ve Ülke liderliğine güveniyoruz. Ayağımızı Anadolu'ya sabitleyerek gönlümüz ve aklımızı vatanımız Türkiye'ye bağlı şekilde hareket etmeliyiz.

[Tayyip Saraç @tayyip_sarac]

Lübnanlı şarkıcı, besteci ve oyun yazarı Ahmed Kabour hayatını kaybetti. O, Müslüman halkların zalimlere karşı direnişinin güçlü sesiydi.

Filistin edebiyatının önemli isimlerinden Tevfik Ziyad'ın şiirinden bestelediği marş, "Ounadikom" ( أناديكم , "Size Sesleniyorum") unutulmazlar arasındaydı.

Ahmed Kabour Lübnanlı bir sanatçı olarak yaşamı boyunca Filistin direnişine destek verdi. Filistin davasına adanmış eserler üretti, bu nedenle çoğu zaman Filistinli sanıldı. Sanatçı, Suriye devrimini de desteklemiş ve daima Suriye halkının yanında olmuştu. Yani mazlumlar arasında ayrım yapmayan, güçlü bir ahlaki duruşa sahipti.
Onun sanatı, bir direniş yöntemiydi.
Zorla yerinden edilme, savaş, sürgün, kimlik ve kayıp temalarını işleyen eserleri, yas ve direniş duygusunu kuşaklar boyunca taşındı.

Lübnan'ın, Filistin halkının ve ümmetin başı sağolsun. Allah rahmet eylesin.
Mekanı cennet olsun.
#AhmadKaabour #أناديكم #Ounadikom
#Lebanon #Palestine