@bedrana46 "Sabırsızlık Zamanı" Etkilendiğim bir film.. Komedi gibi başlayıp havuz sahnesiyle insanı darmadağın eden, arka planında çok vurucu bir dram ve sistem eleştirisi var.
Marifet uçmak değil, fırtınaya rağmen aynı dalda kalabilmektir... Bazıları kaçmaya uçmak demiş. Meğer sevmeler yalan, rüzgarın sesi ise yarım bir vedaymış...
"Bilmiyorum" diyebilmek zekânın terbiyesidir.
"Yanılmışım" diyebilmek egonun terbiyesidir.
"Özür dilerim” diyebilmek karakterin terbiyesidir.
"Nasıl düzeltebilirim?" diyebilmek insanlığın terbiyesidir.
"Hakkını nasıl telafi edebilirim?" diyebilmek vicdanın terbiyesidir.
"Bir daha aynı hatayı yapmayacağım"
diyebilmek ise olgunluğun terbiyesidir.
Bir düşünelim, lugatımızda bunlardan hangileri var?
İnanan bütün insanların Cumasını tebrik eder, güzel bir gün geçirmenizi dilerim..
Günaydın.
"Şeker Portakalı" romanında, babasından yediği acımasız bir dayağın ardından Zeze, tek sırdaşı Portuga'ya babasını öldüreceğini söyler.
Portuga dehşete düşüp bunu nasıl yapacağını sorduğunda, o küçük çocuktan şu sarsıcı cevabı alır:
"Öldürmek, Buck Jons'un tabancasını alıp güm diye patlatmak değil, onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek...
Ve bir gün büsbütün ölecek.."
Bu sahnedeki gerçeklik, insan bağlarının nasıl koptuğuna dair net bir yüzleşmedir.
Birini hayatınızdan çıkarmak için fiziksel bir eyleme, gürültülü kavgalara veya büyük vedalara ihtiyacınız yoktur.
Kalbinizdeki o sessiz mahkemede birine duyduğunuz sevgiyi ve inancı geri çektiğiniz an, o kişi sizin için zaten ölmüştür…
İyi geceler..