belki de en toksik özelligim hayatim boyunca “ya hep ya hic” felsefesiyle yasamak. hicbir duygunun aziyla biraziyla yetinememek olacak. ya ölümüne seviyor ve istiyorumdur ya da dibine kadar ben o iste yokumdur. ya siyahtir ya da beyaz griye yer yoktur benim hayatimda.
Bir bağ kolayca dağıldığında, hemen dağılmasına izin veriyorum. Hemen dağılsın ve bitsin. Çünkü kuvvetli bir bağın dağılacak noktaya kolay kolay gelmeyeceğini biliyorum. Dayanıksız bağlardan kurtulmanın da özgürleştirdiğine inanıyorum.
Tekirdağ'da geçirdiğim o yazı özleyeceğim ve gülümseyerek anacağım hiç aklıma gelmezdi. Ne güzel insanlarla tanışıp ne güzel anılar biriktirmişim oysa :)
İnanılmaz güzel bir kokuyla karşılaştığımda odağımı kaybettiğimi fark ettim. İnsanın koku zaafı olması çok ilginç bir durum. Kişilerin yüzlerini, isimlerini, anılarını unutsam da kokularıyla kalıyorlar zihnimde.
bir şeyleri kabullenmenin ferahlığı öylesine güzel ki. dostluklar biter. aşklar yeşerir, belki çiçek verir, sonra defterde kurutulur. sevdikçe incinirsin yahut fazlalışırsın. kötü insanların varlığı tokat gibi yüzüne çarpar. yaşamak senin kendinle el sıkışmanla güzelleşir.