من عاشق کارای تکراریام
میتونم یه فیلمی که ده بار دیدمش رو باز ببینم. یه مسیری که هزار بار رفتم رو باز پیاده برم. یه شعر تکراری رو برای بار هزارم بخونم.
من میتونم هر روز، هر ساعت هر لحظه بهت فکر کنم، هر لحظه مثل همه این چند سال.
درواقع خارج از ایران برا هالوین قیافهشون رو شبیه یه کارمند ایرانی میکنن که با ماهی ۳۰تومن حقوق داره زنده میمونه.
بعد تو از قلب خاورمیانه با کدو و چارتا خط و خوط, هالوین بازیت دیگه چیه؟
یه حرکتهایی به پشتوانه «ما که دیگه قرار نیست بیایم اینجا یا ما که دیگه قرار نیست اینا رو ببینیم» با دوستام انجام دادم که از فکر کردن بهش هم خجالت میکشم.