اگر چنین زبانی به زبان عادی تعامل با ایران تبدیل شود، هر مذاکرهای که بدون بازدارندگی معتبر آغاز شود، از پیش در وضعیت نابرابر شکل گرفته است. طرفی که بمب را بهعنوان ابزار پیامرسانی سیاسی نمایش میدهد، به شما نمیگوید «بیایید توافق کنیم»؛ میگوید «بفهمید که قدرت نهایی دست من است». در چنین شرایطی، مذاکره بدون اهرم، نه دیپلماسی، بلکه ورود به سازوکار مرحلهبندیشده فشار است.
امپراتوری نوین دقیقاً در همین نقطه از هژمونی لیبرال قدیم جدا میشود. هژمونی لیبرال برای اعمال قدرت نیاز به داستان داشت: حقوق بشر، صلح، امنیت، ثبات بازار، منع گسترش، جامعه بینالمللی. امپراتوری نوین داستان را کوتاه کرده است: بمب، تحریم، تسلیم، معامله. اگر قاعده به کار بیاید، از آن استفاده میکند؛ اگر مانع شود، کنار گذاشته میشود. اگر نهاد بینالمللی فشار را مشروع کند، مفید است؛ اگر قدرت آمریکا را محدود کند، بیربط است. این دیگر نظم قاعدهمحور نیست؛ نظم قاعدهگزین است، یعنی قاعده فقط وقتی معتبر است که به ابزار امپراتوری تبدیل شود.
در چنین جهانی، سیاستگذار ایرانی باید یک حقیقت را بفهمد: ادب دیپلماتیک، حقوق بینالملل، میانجیگری، و حتی افکار عمومی جهانی، تا زمانی ارزش دارند که پشت آنها اهرم بازدارنده باشد. بدون بازدارندگی، همه اینها به واژگانی زیبا بر کاغذی بیقدرت تبدیل میشوند. وقتی طرف مقابل با تصویر بمب سخن میگوید، پاسخ عقلانی الزاماً تهدید متقابل به جنگ نیست؛ اما پاسخ عقلانی قطعاً ورود بیچتر به مذاکره هم نیست.
این تصویر، در واقع، خلاصه تمام بحران ایران است. ایران با دولتی روبهرو نیست که صرفاً خواهان یک توافق بهتر باشد. با قدرتی روبهروست که میخواهد حق تهدید نهایی را برای خود حفظ کند و ایران را از حق پاسخ معتبر محروم نگه دارد. در این منطق، ایران باید برنامه هستهای، نفوذ منطقهای، اهرم انرژی، عمق راهبردی و حتی زبان عزت خود را واگذار کند، اما در برابر، فقط وعده بگیرد که شاید بمب روی سرش نیفتد.
حرف بنده این است که مسئله اصلی این نیست که ایران مذاکره کند یا نکند. مسئله این است که با چه موقعیتی مذاکره کند. مذاکره در سایه بمب، اگر بدون بازدارندگی باشد، مذاکره نیست؛ تمرین تسلیم است. اما مذاکره پس از ایجاد سیگنال هشدار معتبر، میتواند دوباره به دیپلماسی تبدیل شود. تفاوت این دو، تفاوت میان کشوری است که موضوع تنبیه است و کشوری که طرف معامله است
نیویورک تایمز حتی سناریو رو برای ایران عوض نکرده! کپی-پیست! کپی-پیست!
سرتاپای این رسانه(؟!) آغشته به جنایت و کثافته. مسئولین و سردبیرانش انگار از ریختن خون مردم شرق تا غرب دنیا سیر نمیشن.
صادرات نفت، زیرساخت همه زیرساختهای ایران است. ایران( اگر چه امکان تاب آوری نسبی زیر محاصره را بیش از تصور آمریکا داشته) نمی تواند و نباید محاصره را تحمل کند. مهمترین خط قرمز زیرساختی ایران دوام صادرات نفت است و مهمترین خط قرمز آمریکا که کاملا به آینده آمریکا متصل است، سالم ماندن تولید نفت در کل غرب آسیا( از جمله در ایران) است. تلاش برای تعریف معادله محاصره در مقابل تولید نفت منطقه قرار دادن دو خط قرمز متوازن در مقابل هم است. این جایی است که همه سیاست داخلی ایران از حسن روحانی تا شهید قاسم سلیمانی بر آن متفقند:« اگر ایران نتواند نفت صادر کند، هیچ کس نمی تواند.»
بچه های ایران این مزخرفات رو باور نکنید ، بعنوان کسی که ۱۰ ساله در اروپا زندگی میکنم و محل زندگیمجوریه که از هر طرف کمتر از ۱۰۰ کیلومتر رانندگی کنم وارد یک کشور دیگه میشم و بسیاری از پایتختهای اروپایی را دیدهام ، به شما میگویم اروپاییها شهر زیبایی مثل تهران با آن همه امکانات مدرن را در خواب هم نمیبینند ، فقط کافیست از یک ایرانی منصف که مثلا در آلمان زندگی میکند بپرسید امکانات زندگی در ایران را با آلمان مقایسه کند …🙏
مرضیه جعفری برای دومین بار پیدرپی برندهی جایزهی بهترین سرمربی زن آسیا شد.
پ ن:
توییت زیر را پارسال نوشتم. هنوز بعید است کسی فیلم زندگی جعفری را به این زودی بسازد.
انگار هر چقدر هم زندگی زن ایرانی دراماتیک، پر از رنج و زحمت باشد، ارزش داستانی ندارد مگر اینکه کلیشهی غربی «زن خاورمیانهای» را بازتولید کند.
مرضیه جنگید، رنج کشید، مبارزه کرد و در قارهای که کره و ژاپن دارد، دو بار بهترین مربی فوتبال زنان شد.
گرچه رسانههای جهانی لاله مرزبان و گلشیفته فراهانی دوست دارند.، مشکل اما سینما و رسانههای داخلی است که آنها هم قصههای دیگری میپسندند.
دمش گرم.
در وجوب حفظ استقلال دفاعی و نظامی و خودکفایی در تولید تجهیزات کلیدی نظامی تردیدی نیست اما طرح دادههای مخدوش و بنای استدلال غلط بر آن در شرایط جنگی، مصداق "دوستی خاله خرسه" و "دشمن دانا به از نادان دوست" میشود!
کاش نیروهای مسلح دست از رفیقبازی بردارند و جناب سردار را برای ارائه مستندات این اظهارات و رسانهی بازنشر کننده را به جهت انتشار این ادعاهای غلط به دادسرا فرا بخوانند.
دیگی که برای من نجوشه، میخوام سرِ سگ توش بجوشه!
این بخشی از مصاحبه مربوط به سال ۲۰۱۵ است. صنم ماحوزی، نویسنده مقاله جنجالی نیویورکتایمز، چنان از توافق برجام خوشحال است که در پوست خود نمیگنجد. ظاهراً او و رئیسش منافع مالی زیاد از این توافق برای شرکتهای سرمایهگذاری خود خواب دیده بودند.
حالا ۱۱ سال بعد، همان روزنامهنگار با طرح ادعاهای بیاساس و نظریههای توطئه اثباتنشده، تلاش میکند جامعه جهانی را برای حمله و نابودی زیرساختهای غیرنظامی ایران ترغیب کنه.
دیگی که برای من نجوشه، میخوام سرِ سگ توش بجوشه
This is an excerpt from a 2015 interview featuring Sanam Mahoozi, the author of the highly inflammatory and speculative article published in The New York Times. As the footage shows, she can barely contain her excitement over the passage of the JCPOA. It is difficult to overlook the potential financial benefits that she and her boss apparently anticipated for their investment firms from the agreement.
Fast-forward 11 years, and the same journalist is now attempting to persuade the international community to target and destroy Iran’s civilian infrastructure, relying on speculative claims and unsubstantiated conspiracy theories to make her case.
از این که NYT مطلبی در زمینهسازی حمله زیرساختی به ایران نوشته اذیت نشدم. قبلا هم کار مشابه برای عراق و لیبی کرده.
چیزی که اذیتم میکنه اینه که بر خلاف اون دو مطلب که هر دو نویسندهشون آمریکاییه، نویسنده این یکی ایرانیه.
نشون میده که پروژهی تحمیق ایرانیها تا چه حد کار کرده.
۶ سال قبل از حمله به انستیتو پاستور بهاره هدایت مقاله نوشت که خط تولید واکسن کاربرد دوگانه دارد!!!!
جاسوسان سفید شویی جنایت رو از سالها پیش شروع کرده بودند.وقتی همه خواب بودند.
پن:توییتشو بعدها پاک کرد
همه دروغهای نیویورک تایمز در مورد سلاح صدام رو یادشونه ولی خود من هم یادم رفته بود که در راه لیبیسازی لیبی همنقشهای بسیاری داشتن من جمله این گزارش در مورد زیرساخت آب و ربط دادنش به فعالیتهای نظامی
اینجا رو باش، یه گزارش مشابه که نیویورکتایمز رفت از لیبی و ارتباط زیرساختهای آبیش با فعالیتهای نظامیش. کی؟ ۳۰ سال پیش.
لامصبا دهبار این سناریو رو جاهای مختلف تست کردند. خوبی دوران ما اینه که اطلاعات خیلی راحت دمدستمونه تا این سناریوهای معصومانه رو تشخیص بدیم.
۳۰ سال پیش، «نیویورک تایمز» در گزارشی به نقل از «مهندسانی» ناشناس مدعی شد زیرساختهای آبی لیبی، «مجرایی» برای فعالیتهای نظامی هستند. هیچگونه مدرکی هم در این باره ارائه نشد. ۱۴ سال بعد، پس از سرنگونی دولت لیبی، مشخص شد که آن زیرساختهای آبی..صرفاً همان زیرساختهای آبی بودهاند.
صنم ماحوزی، متقاضی نابودی سدهای ایران در مقاله نیویورک تایمز، همان مزدور فارسیزبانی است که پیشتر در پوشش خبرنگار اقلیمی یا فعال حوزه محیط زیست، در مصاحبه با اینترنشنال برای کم آبی همین سدها اشک تمساح میریخت.
لطفا این پتیشن رو امضا کنید که از نیویورک تایمز میخواد مقاله رو پس بگیره یا تکذیب کنه.
"Retract the NYT Article Speculating on Iranian Dams as Military Targets".
https://t.co/dJXeNTsSt3
استیون میخواد تاکر کارلسون ر به چالش بکشد.👇
استیون: شما این نکته را مطرح کردید که اهل یهودستیزی نیستید، از آن حمایت نمیکنید، به آن باور ندارید، خود را بخشی از آن نمیدانید و غیره. وقتی صحبت از برخی اظهارنظرهای جنجالی شما درباره جنگ غزه میشود... شما اقدامات اسرائیل را نسلیکشی، پاکسازی قومی، قتل هزاران کودک و تصاحب زمین توصیف کردید. شما آن را از دست دادن اخلاق، رفتار با اعراب به عنوان «حیوانات یا انسانهای فرودست» و ناسازگار با ارزشهای تمدن غربی توصیف کردید. شما از پناهجویان غزه بازدید کردید و تلفات کودکان را برجسته نمودید که اتفاقاً هیچ مشکلی در آن وجود ندارد اما از شما میپرسم... این شبیه رفتار نازیهاست... مثل نگرانی برای کودکانی که آسیب دیدهاند.
تاکر کارلسون: نه، دقیقاً به همین دلیل است که مردم میگویند..
. شماها درباره چه چیزی حرف میزنید؟ ببخشید، ادامه بدهید. معذرت میخواهم.
تاکر کارلسون :این یک افترا است؛ نگاه کنید، اگر شما در حال ارتکاب نسلکشی باشید کاری که اسرائیل در حال حاضر در غزه انجام میدهد و نسلکشی، میدانید که ما یک تعریف بینالمللی برای آن داریم که همه تا حدود بیست دقیقه پیش از آغاز نسلکشی توسط اسرائیل، آن را امضا کرده بودند.
و آن تلاش سیستماتیک یک دولت برای نابودی یک قوم است. و من مجبور نیستم در این باره حدس و گمان بزنم، زیرا وزرای کابینه اسرائیل و نخستوزیر اسرائیل بارها گفتهاند که این هدف آنهاست. آنها فلسطینیها را «عَمالِق» توصیف میکنند. خب، من شما را به عهد عتیق، متون عبری، یا هر نام دیگری که میخواهید روی آن بگذارید ارجاع میدهم؛ کتاب مقدس ما و آنها، که در آن عَمالِق همان عمالیق هستند. و این همان گروهی است که خداوند به عبرانیان باستان میگوید همه آنها، از جمله کودکان، نوزادان و دامهایشان را بکشید. و نخستوزیر بنیامین نتانیاهو بارها از این عبارت استفاده کرده است؛ نه فقط بهطور تصادفی یک بار، بلکه بارها و بارها و بارها در سخنرانیهایش. و وزرای کابینهاش، وزیر دارایی و وزیر دفاع نیز همینطور. همه آنها گفتهاند نکته این است که ما باید همه این افراد را بکشیم و بیرون برانیم.
خب، این دقیقاً تعریف نسلکشی است. حرف مرا ملاک قرار ندهید؛ گروههای حقوق بشری اسرائیل آن را نسلکشی مینامند. تمام دنیا آن را نسلکشی مینامد. نخستوزیر در یک دادگاه بینالمللی به اتهام نسلکشی تحت پیگرد قرار گرفته است. هیچ بحثی درباره اینکه آیا این نسلکشی است وجود ندارد؛ بحث بر سر این است که چرا ما با این جریان همراهی میکنیم و به کسانی که مرتکب نسلکشی میشوند اجازه میدهیم به ما درس اخلاق بدهند؟
انگار من برای متوجه شدن کاری که شما میکنید مجرم هستم. و من قرار نیست از آدولف آیشمن درس اخلاق بگیرم؛ چرا باید بگیرم؟ این دیوانگی است. و به هر حال، نسلهای آینده متوجه خواهند شد که این کار چقدر دیوانهوار بوده است؛ آنقدر دیوانهوار که باورش برایشان سخت خواهد بود که چنین اتفاقی افتاده است.
ترامپ هرگونه شانس برای توافق هستهای را از میان برد و ایران را میان دوراهی مرگ و زندگی (ساخت بمب) قرار داد.
با کنار رفتن او هم چیزی عوض نخواهد شد. هم نظم جهانی عوض شده هم دموکراتها و اپوزیسیون اسرائیل آنچه را که ترامپ با بمباران برایشان حاصل آورده، مفت از دست نمیدهند.