Arvin Kheirkhahan (Kheirkhahe) was buried today. He was only 20 years old.
Before the Islamic Republic executed him, his final wish to his family was:
“Don’t let them forget me. We stood up for the freedom of our homeland. Don’t let the path we chose be silenced.”
We must honour his final wish,not only by remembering Arvin, but by speaking the names of those still at risk of execution: Javad Ajam, Morteza Zamani, Mehdi Ranjar, Farshid Rahmani, Alireza Sagheri, and Pouya Sagheri.
Remember Arvin. Speak their names. Act before it is too late.
Six months ago, tonight, Tehran went dark. All of Iran went dark. And into that darkness, millions of Iranians walked out of their homes anyway.
January 8th and 9th were not just two nights of protest. They were the night Iran's silence broke. Millions came into the streets, into the squares, onto their rooftops — but the regime answered them with bullets. Tens of thousands of my compatriots were killed in those forty-eight hours. Tens of thousands more have been arrested, tortured, and sentenced to die since.
They came out, determined and brave. I think of them every day. On those two nights I lost countrymen I will never get to meet. I do not hear a statistic when I hear the number 40,000. I see a son who did not come home to his mother. A daughter who will not sit at her family's table again. I think of each of them the way I would think of my own child, my own brother, my own sister. I carry the weight of every one of those names. But the families of the fallen I meet with, week after week, hearten our nation's will to carry on. Their children did not die in vain. They died for freedom, and they died with pride.
History will remember what these men and women did; I will make sure of it. Like the resistance who stood against tyranny in occupied Europe, and like the revolutionaries who fought for liberty in America. But theirs was a particular bravery. They had no army, no air cover, nothing but the belief in what they stood for. They stood anyway. A united nation choosing to face the guns together rather than live one more day in fear. The men and women of the 8th and 9th of January will be remembered in Iran's history as the greatest generation that preferred to die free and standing than to live cowered on their knees.
To the international community, I ask this: do not let a negotiating table in Geneva or Islamabad erase what happened in the streets of Tehran, Mashhad, and Kermanshah. They died for freedom. And when they are free, the Strait of Hormuz will open. The nuclear threat will end. And we will have true peace.
I have told my compatriots: what you did on January 8th and 9th cannot be undone. Together, we will reclaim our country’s rightful place in the world, our national dignity, and honor the lives of our heroes. Now is the time to reassess, regroup, and rededicate ourselves to victory.
We honor the fallen by finishing what they started. A free Iran is no longer a matter of hope. It is a matter of fact.
And know that my brave compatriots are not just fighting for their own liberation but for the peace and stability of the world.
شش ماه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیونها ایرانی را در خانههایشان نگه دارد.
۱۸ و ۱۹ دیماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شبهایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیونها نفر به خیابانها آمدند، میدانها را پر کردند و بر بام خانههایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهلوهشت ساعت، دهها هزار تن از هممیهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز دهها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شدهاند.
آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان میاندیشم. در آن دو شب، هممیهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آمار نیست. هر بار که آن را میشنوم پسری را میبینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را میبینم که همیشه جای او بر سر سفره خانوادهاش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود میدانم و سنگینی بار نام تکتک آنان را بر دوش خود احساس میکنم. اما هر هفته که با خانوادههای جانباختگان دیدار میکنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر میشود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند.
تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همانگونه که مقاومتگران اروپای اشغالشده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آمریکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانهای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با اینهمه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلولهها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دیماه در تاریخ ایران بهعنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد.
من تنها این را به جامعه جهانی میگویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلامآباد رقم میخورد، حقیقت آنچه را در خیابانهای تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هستهای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت.
به هممیهنانم گفتهام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دیماه آغاز کردید، مسیری بازگشتناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانانمان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم.
ما یاد جانباختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی میداریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است.
و جهان باید بداند که هممیهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمیجنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه میکنند.
هممیهنان عزیز،
جمهوری اسلامی میکوشد صدای واقعی مردم ایران را در میان هیاهوی مراسم حکومتی برای یک جنایتکار بالفطره و یکی از منفورترین حاکمان تاریخ ایران پنهان کند. رژیمی فرسوده، پوسیده و رو به زوال، با نمایشهای ساختگی، تبلیغات دروغین و هزینههای هنگفتی که از جیب مردم ایران غارت میشود، تلاش دارد تصویری جعلی از مشروعیت برای خود بسازد.
اما حقیقت ایران جای دیگری ایستاده است؛ در کنار نام و یاد فرزندان دلاوری که با آگاهی، رشادت و فداکاری، در یکی از حساسترین لحظات تاریخ این سرزمین، جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند.
بیش از ۴۰ هزار جاویدنام دیماه، با آگاهی از خطرهای پیش رو، قدم در این مسیر گذاشتند. آنان میدانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند، اما در لحظهای که ایران به آنان نیاز داشت، ایستادند. آنان بر خلاف مزدوران ضحاک، برای وعدههای ناچیز و منافع شخصی به میدان نیامده بودند. آنها، شکوهمند، برای بازپسگیری ایران و هویت ملیمان برخاستند. آنان که از جنس زندگی، باور و نور بودند، در برابر تاریکی ایستادند تا نام ایران زنده بماند؛ و نامشان برای همیشه در تاریخ سرزمین ما ماندگار شد. آنان نشان دادند که عشق به میهن، از ترس مرگ نیرومندتر است.
امروز شش ماه از آن روزها گذشته است، اما برای خانوادههای شریف جاویدنامان، زمان همچنان در همان شبهای دشوار متوقف مانده است؛ خانوادههایی که عزیز و گاه تنها نانآور خود را از دست دادهاند؛ پدران و مادرانی که هر صبح با جای خالی فرزندشان چشم میگشایند؛ همسران، خواهران و برادرانی که در کنار رنج سوگ، فشار تهدید و سرکوب را نیز تحمل میکنند.
این خانوادهها تنها صاحبان یک داغ نیستند؛ آنها نگهبان و امانتدار یاد و فداکاری دلیرترین فرزندان ایران هستند. مسئولیت همه ماست که اجازه ندهیم این بار سنگین را به تنهایی بر دوش بکشند. وظیفه ملی و میهنی ماست که بیش از پیش پشتیبانشان باشیم؛ به دیدارشان برویم، صدای آنان را بازتاب دهیم، یاد عزیزانشان را زنده نگه داریم و در حد توان خود، نگذاریم فشارهای روحی، تهدیدها و دشواریهای مالی، آنان را به سکوت و فراموشی وادار کند.
تاریخ بارها نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند اراده ملتی متحد را که برای رهایی و ساختن آیندهای بهتر برخاسته است، برای همیشه خاموش کند. راهی که با فداکاری فرزندان جاویدنام ایران روشن شده است، ادامه خواهد یافت؛ تا روزی که ایران به آزادی، دولت ملی و آیندهای شایسته ملت بزرگ ما دست یابد.
پاینده ایران
I want to thank the Committee on Foreign Affairs of the Dutch House of Representatives for inviting me to speak today on behalf of millions of my compatriots fighting for liberty, justice, and democracy.
I am grateful to the Dutch police and parliamentary security services for their professionalism, assistance, and protection.
My heartfelt thanks also go to our Iranian compatriots who gathered respectfully outside Parliament to stand with the people of Iran.
The message I brought to The Hague was simple: the plight of the Iranian people must become the driving focus of international policy on Iran. Empowering them, not emboldening this regime, will bring lasting peace and stability.
از ۴ تا ۹ ژوئیه (١٣ تا ١٨ تیر)، همزمان با برنامههای تبلیغاتی و فریبکارانه رژیم برای دفن بقایای جنایاتکار اعظم، علی خامنهای، و در ششمین ماه خیزش ملی شجاعانه ۱۸ و ۱۹ دی، ایرانیان مهینپرست و آزادیخواه در قالب هفته جهانی اقدام برای آزادی ایران، به خیابانهای سراسر جهان میآیند، تا واقعیت ایران را به گوش جهانیان برسانند، و همزمان یاد جاویدنامان انقلاب شیروخورشید ایران را در ششمین ماه کشتارشان گرامی بدارند.
این کارزار ملی با گردهماییهای روز ۴ ژوئیه (۱۳ تیر) در برابر سفارتخانههای ایالات متحده در پایتختهای جهان آغاز خواهد شد.
پیام ما به ملت و دولت آمریکا در سالروز استقلال این کشور مشخص است: با تروریستها معامله نکنید! مردم ایران را انتخاب کنید.
۲۵۰ سال پیش، آمریکا آزادی را برگزید. امروز نیز مردم ایران برای آزادی مبارزه میکنند.
معامله با رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی در تضاد با آرمانها و ارزشهای ایالات متحده و جهان آزاد است.
هممیهنان در داخل کشور نیز میتوانند با حفظ امنیت و پنهان نگه داشتن هویت خود، از طریق ضبط ویدئو بر مزار جاویدنامان، دیوارنویسی و دیگر روشهای خلاقانه، پیامهای مشابهی را خطاب به ملت و دولت آمریکا منتشر کنند.
برنامههای دیگر هفته جهانی اقدام برای آزادی ایران به مرور به اطلاع خواهد رسید.
شاهزاده رضا پهلوی در گفتوگو با اندرو مار در LBC تأکید کرد که مردم ایران مبارزه برای آزادی را رها نخواهند کرد.
او با اشاره به شجاعت و فداکاری ایرانیان گفت که رژیم در نهایت قربانی ماهیت خود خواهد شد و هیچ میزان باجدهی، امتیازدهی یا لغو تحریمها نمیتواند آن را اصلاح کند.
Prince Reza Pahlavi: “In Iran, Iranians are resilient in their fight for freedom. Tens of millions of them continue to organize themselves. We are developing underground networks to be able to achieve that.”
Interview by @NatalieLisbona and @AndyJehring on @DailyMail
پانزده سال قبل در چنین روزی، ۳۰ خرداد ۱۳۸۸، اوباش رژیم تبهکار جمهوری اسلامی به فتوای رهبر جنایتکارشان علی خامنهای، خون شماری از فرزندان بیگناه و دلیر ایران: ندا آقاسلطان، اشکان سهرابی، فاطمه سمسارپور، مسعود هاشمزاده و... را بر زمین ریختند. جانباختگان آن روز و سال، الهامبخش نسلهای پس از خود در خیزشهای سراسری دی۹۶ و آبان۹۸ و خیزش بزرگ ۱۴۰۱ شدند.
هممیهنان،
راه بازگرداندن رفاه، امنیت، آزادی، و احترام به ایران و ایرانی نه از دل صندوقهای رای تقلبی جمهوری اسلامی که از مسیر برانداختن این رژیم تبهکار میگذرد. به قاتلان نداها و محسنها و پویاها و مهساها و نیکاها و هزاران جاویدنام انقلاب ملی ایران رای نخواهیم داد. همراه یکدیگر به مضحکه #سیرک_انتخابات نه میگوییم. مسیر پیروزی روشن و فردای پیروزی روشنتر است.
پاینده ایران
شاهزاده رضا پهلوی: ایرانیان داخل کشور در مبارزه خود برای آزادی استوارند. دهها میلیون تن از آنها به سازماندهی خود ادامه میدهند. ما در حال گسترش شبکههای زیرزمینی هستیم تا بتوانیم به هدفمان دست یابیم.
گفتوگو با @NatalieLisbona و @AndyJeh در @DailyMail
رنج شما را میبینم. صدای شما را میشنوم. و همانگونه که در همه این سالها در کنار شما بودهام، تا روز آزادی ایران نیز در کنار شما خواهم ماند.
شاهزاده رضا پهلوی
پیام به ملت ایران
۲۰ خرداد ۲۵۸۵/۱۴۰۵
ایران ما، امروز بیش از هر زمان دیگری به اتحاد نیروهای ملی نیاز دارد. چه با حمایت خارجی و چه بدون آن، سرنوشت ایران در دستان خود ماست. ما از این رژیم فرسوده و درمانده نیرومندتریم. ما از مزدورانی که برای نمایشهای تبلیغاتی به خیابان فرستاده میشوند، مصممتر و استوارتریم.
The Islamic Republic, in its support for Hezbollah terrorists in Lebanon, has started yet another military conflict and further revealed its anti-Iranian nature. This regime has taken the Iranian nation hostage and views the lives and property of Iranians as mere tools for exporting terror, war, and instability.
In this conflict, as always, the Islamic Republic is responsible for any damage to Iran's infrastructure and for the lives of innocent civilians on both sides. The Iranian nation, the first and greatest victim of this regime, knows full well that as long as the Islamic Republic remains in power, terror, violence, and instability will continue to loom over Iran, the region, and the world.
Peace, security, and sustainable prosperity are only possible with the end of this regime. The solution is not negotiation with the IRGC and the terrorist occupiers of Iran; the solution is to stand with the Iranian nation and support its struggle to bring an end to the Islamic Republic.