“Napıyorsun, neden telefonları açmıyorsun, ortalıklarda hiç gözükmüyorsun?” diye soruyorlar.
Bir süredir hayalet gibiyim. Sözüm iyi insanlara değil; samimiyetsiz, çıkarcı ve iki yüzlü insanlara.
Eğer toparlandığımda dönerseniz, kalbinizi kırarım.
Hayat böyledir. insan peşine düştüğü şeyden mahrum kalır, çok sevdiği ile sınanır, korktuğu ile yüzleşir. nerede duygu yoğunluğun varsa tam isabet derdin orada birikir.
Çünkü gerçekleşmeyen ihtimaller ne çürür, ne silinir, ne de kapanır. Süresiz askıda kalır.
Sonunda ortada bir kayıp bile yoktur. Sadece hiçbir zaman var olmamış bir şeyin, açıklanamayan boşluğu kalır.
Sadece olabilecekken olmamış bir hayatın, kimseye ait olmayan gölgesi gibi zihnin bir köşesinde dururlar.
Ve en tuhaf olanı şudur: Bazen insanı en çok yaralayan şey, yaşananlar değil; asla yaşanmayacak olduğu kesinleşen ihtimallerdir.