Kaçarım ben.
Çünkü bazen yakınlık arttıkça alarm sistemi devreye girer.
Özler ama aramaz.
Sever ama göstermekte zorlanır.
Yakınlaşır ama sonra mesafe koyar.
Kaybetmek istemez ama ilişkiyi sürdürmekte zorlanır.
Karşı taraf uzaklaşınca özler, yaklaşınca sıkışmış hisseder.
Sennett okuyorum. Çok güzel bir şeye değiniyor. Mesela sevdiğiniz biriyle akşam yemeğindesiniz. Konuşmanın içerisinde, onun anlattığına merak duyabilir, birlikte gülebilirsiniz. Fakat bunun yerine sürekli “Yeterince yakın hissediyor muyum? Beni gerçekten önemsiyor mu? Bu ilişkide istediğim kişi olabiliyor muyum?” diye kendinizi monitorize ettğinizde, aradığınız yakınlığı yaşayabileceğiniz anları yaşamak yerine bunları test etmekle meşgul oluyorsun. Yakınlık ihtiyacı bütün dikkati kaplarken, yakınlaşma imkanı daralmış oluyor. Sennett’in tarif ettiği narsisizmin paradoksu bu işte. Benliğin kendi ihtiyaçlarına gömüldükçe doyum imkanlarını daraltması. Her karşılaşmayı kendimiz hakkında ne söylediğiyle ölçtüğümüzde, bizi besleyebilecek dünyayı sadece kendimizi aradığımız bir aynaya dönüştürürüz. İnsanın her deneyimi sadece kendisi hakkında ne söylediğini düşünerek yaşaması maalesef modern zamanın en büyük kazığı bize.
@tsinemozsaygili uzlaşma yok demişsiniz, şüpheli gelip imza atmıyorsa siz ne için imza atacaksınız ve sonuca etki etmiyorsa bu çaba neden diyorum meslektaşım :)