مرزها ممکن است ما را جدا کنند، اما دردی که میکشیم یکیست. زنی در افغانستان برا�� حقِ الفبا میجنگد و زنی در ایران برای حقِ نفس کشیدن. «تحصیل، کار، آزادی» و «زن، زندگی، آزادی» دو لهجه از یک فریادند.
#هرات
#افغانستان
مگه از چهل روز ( سال) پیش جنگ و گلوله و سرکوب نبود؟ مگه آدمای بیگناه و داشتن نمیکشتن؟ چرا الان باید فرق کنه و جنگ طلب و ضد جنگ داشته باشیم. الانم همون جنگه و الانم هر جونی که گرفته میشه و هر خونهای که آسیب میبینه مسئولیتش با جمهوری اسلامیه.
برای روزی که قتلهای زنجیرهای را مسخرهکردی
برای لحظهای که در تیر ۷۸ گفتی حتی «اگر عکس مرا هم پاره کردند»
برای خرداد ۸۸ که گفتی جسم ناقصی دارم
برای دیماه ۹۶،برای آبان ۹۸
برای مسافران هواپیما
برای امسال که فرزندان به خون غلطیده را عامل بیگانه خواندی
نفرین ابدی بر نامت باد