Boş otobüs gördüğümde aklıma Özgecan, çöp konteyneri gördüğümde aklıma Münevver Karabulut, sur gördüğümde aklıma İkbal Uzuner ve Ayşenur Halil geliyor. Bu ülke gerçekten koskoca bir kadın mezarlığı.
Uzaklaştırma aldığı halde kurşunlanıp ölen kadın, kezzap dökülen kadın, kafası kesilen kadın, cinayete kurban gidip intihar denilen kadın. Sadece bugünün haberleri. Kadının adı yok. Adalet yok. Yaşam hakkı yok. Biz bu yönetimden de erkeklerden de az bile nefret ediyoruz.
Polislerin döverek katlettiği Ali İsmail Korkmaz'ın 2013 yılında İngilizce öğretmenliği okuduğu üniversitedeki ilk ve son yılından bir fotoğraf...
Yaşasaydı öğretmen olacaktı Ali İsmail. Öğretmenler Günün kutlu olsun.
İkbal Uzuner ve Ayşenur Halil’i unutmadım.
İkisi de 19 yaşındaydı.
Fail olay yerinde intihar etti, dosyaya takipsizlik kararı verildi.
Yarın anılacaklar…
4 EKİM 2024 | Bir sene oldu… İkbal ve Ayşenur’u unutmadık. 2023’te 315, 2024’te 394 kadın, 2025’in ilk 6 ayında 136 kadın katledildi. Cinayetler artıyor, caydırıcı yasalar hâlâ söz konusu dahi değil.
Faili koruyan yargı sisteminde kadınlar hayatta kalma mücadelesi veriyor…
İstanbul Sözleşmesi’ni tek taraflı fesheden Erdoğan’ı unutma.
İstanbul Sözleşmesi yaşatır. İlk önceliğimiz bu sözleşmeye yeniden taraf olmak ve 6284’ü savunmak olmalı.