Σοβαρεύουν τα πράγματα για το Κυπριακό.
Μια νέα άτυπη διάσκεψη προετοιμάζεται για τους επόμενους δύο μήνες.
Και διαφαίνεται ότι θα μπουν στα βαθιά εγκαταλείποντας τα ΜΟΕ και τα τεχνικά ζητήματα. Οπως φαίνεται στην Γενευη θα κριθούν οι πάντες εάν είναι έτοιμοι για μια Στρατηγική Συμφωνία επι της ουσίας.
Ροκάνισμα του χρόνου τέλος.
Είτε το Κυπριακό προχωρεί προς λύση ή μας μένει το τέλμα και η οριστική διχοτόμηση.
Το είπα και το επαναλαμβάνω. Εάν ο ΠτΔ επιλέξει τον δρόμο της λύσης θα με βρει δίπλα του. Απλός στρατιώτης στον αγώνα της επανένωσης του τόπου μας.
Τζαι οι Καλαμαράδες πριν 11 χρόνια ήταν απελπισμένοι με τα παραδοσιακά κόμματα τζαι είπαν "είδαμε και τους άλλους, να τους δοκιμάσουμε και αυτούς..." τζαι τώρα λαλούν "επάθαμε τζαι εμάθαμε". Σκεφτειτε νακκο πριν ψηφίσετε την Κυριακή γιατί τουτοι εννα σαστουν μια χαρά παστη ρασιη σας τζαι την φακκα στο τέλος εν τα κοπελλουδκια σας που εννα την φαν.
Ο Φειδίας φαίνεται να αντιμετωπίζει την πρόταση λύσης του Κυπριακού σαν κάτι που θα εμφανιστεί ξαφνικά και σχεδόν μεταφυσικά, ως προϊόν μιας εξωγενούς κοσμογονικής «μεγάλης έκρηξης», η οποία θα παρουσιαστεί ξαφνικά μπροστά μας και η κοινωνία απλώς θα κληθεί να απαντήσει με ένα «ναι» ή ένα «όχι». Πρόκειται για μια αντίληψη που αντιμετωπίζει τη λύση ως ένα έτοιμο τελικό προϊόν που καταφθάνει από το πουθενά, ανεξάρτητα από πολιτικές διεργασίες, συγκρούσεις συμφερόντων και μακροχρόνιες διαδικασίες διαμόρφωσης θέσεων.
Ούτε φαίνεται να του περνά από το μυαλό ότι οποιαδήποτε πρόταση λύσης δεν γεννιέται αυθόρμητα ούτε προκύπτει ως αποτέλεσμα κάποιας μυστηριώδους ιστορικής συγκυρίας. Αντίθετα, αποτελεί το τελικό προϊόν πολιτικής βούλησης, στρατηγικών στόχων, επίμονης διαπραγμάτευσης, δύσκολων συμβιβασμών και αμοιβαίων ανταλλαγμάτων. Είναι το αποτέλεσμα μιας σύνθετης διαδικασίας στην οποία κάθε πλευρά επιχειρεί να διασφαλίσει συμφέροντα, να περιορίσει απώλειες και να μεγιστοποιήσει κέρδη, μέσα σε ένα πλαίσιο διεθνών πιέσεων, γεωπολιτικών ισορροπιών και εσωτερικών πολιτικών περιορισμών. Η ιδέα ότι μια λύση απλώς εμφανίζεται έτοιμη προς αποδοχή ή απόρριψη παραγνωρίζει τη φύση της πολιτικής και υποβαθμίζει τον καθοριστικό ρόλο της προετοιμασίας, της στρατηγικής και της ενεργού συμμετοχής στη διαμόρφωσή της.
Δύο χρόνια ευρωβουλευτής και δεν έχει διαμορφώσει ούτε μια στοιχειώδη γνώμη για το θέμα. Δεν έχει να προσφέρει τίποτα.
Είναι αναμφίβολα θετικό και ελπιδοφόρο όταν νέοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τα κοινά και επιλέγουν να συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο. Η ενεργός συμμετοχή των νεότερων γενεών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια υγιή δημοκρατία. Ωστόσο, στην περίπτωση του Φειδία, δύσκολα μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι αποτελεί ένα παράδειγμα προς μίμηση. Και αυτό δεν αφορά απλώς το επίπεδο γνώσεων ή μόρφωσης. Πολύ περισσότερο αφορά την απουσία μιας στοιχειώδους ικανότητας κριτικής σκέψης, δηλαδή της ικανότητας να αντιλαμβάνεται κανείς την πολυπλοκότητα των ζητημάτων, να αξιολογεί επιχειρήματα και να ξεχωρίζει την απλοϊκή εντύπωση από τη σοβαρή πολιτική ανάλυση. Χωρίς αυτά τα στοιχεία, η παρουσία στον δημόσιο χώρο παράγει θόρυβο και βιντεάκια, όχι ουσία.