hiçbir şeye küsmedim, hiçbir şeyden vazgeçmedim ama hevesim vardı bir zamanlar. ışıl ışıl bakardım her şeye, şimdi öyle birisi yok. her şeye taş duvarım.
Terapistime dedim:
“İntihar eğilimim yok. Ama beni korkutan bir şekilde yorgunum.”
Geçiştirmedi. “Herkes yorulur” demedi.
Olumlu düşünmemi söylemedi. Yumuşak sesle şöyle dedi:
“Bu genellikle birinin uzun zamandır tek başına hayatta kalmaya çalıştığı anlamına gelir.”
Ben bağıra bağıra yardım istedim. Ben hissizleşene kadar acı çekerken yalvardım. Kimsem yoktu. Kimsem. Şimdi içimdeki o merhamet duygusu kendimde bile işe yaramıyor. Tahammül seviyem eksilerde. Sadece anne olmaya çalışıyorum. Sadece bedenen varım. Bittim, tükendim, öldüm…
Hayat hep bir telaşla geçiyor. Önemli olan yorulduğunuzda kiminle dinleniyorsunuz? Kim sizi yormuyor? bu sene bunu öğrendim. Geçen sene tam bugun kızım dünyaya gelmek için can atıyordu ve geldi. Ömrümde bu kadar güzel bir şey başıma gelmemişti. 2025’in tek artısı işte.
Zaten zor olan hayatımı daha da zorlaştıranları toprağın altına girdiğimde bile unutmayacağım. Sıfırdan bir insan yetiştirmenin zorluğunu tek başıma çektiğimi bağıra bağıra haykıracağım. Ama kim olursa olsun yaşattığı hiçbir şeyi unutmayacağım yemin ederim.
Su sıkıntısı yaşanan bu günlerde, 10 gündür kimsenin ilgilenip dönüş dahi yapmadığı su arızası 3 sokağı doldurdu. Yazıklar olsun.
@izsugm@izmirbld@izmirhim@ciglibelediyesi
Umarım geçecek.Burdan yeni anne olmuş veya olacak olan tüm kadınlara sımsıkı sarılıyorum.İnanın geçecek,çok zor olacak ama geçecek. Sonunda dönüp bakınca gördüğünüz şey sizi iyileştirecek.Tek başınıza başarmanın gururunu yaşayacaksınız. Pes etmezsek güzel günlerde buluşacağız…
Doğum yaptığımdan beri çok fazla öfke doluyum. Herkesin en iyi anne olmasına, sınırsız insanların saygısızca ve rahatça davranmasına, daha dikişinin kanı akarken çay-yemek bekleyenlere, yok asla öyle olmaz diyerek çok bilmişlere öyle öfkeli ve kırgınım ki… +
İçinde bulunduğum bu depresyonu yine içimde sessizce çözmeye çalışıyorum. Tek güç kaynağım minik kızım. Emzirirken akan gözyaşlarımı hissediyor ve dokunmak istiyor. Sonra bir gülücük atıyor o an bambaşka bir boyuta geçiyorum. Yaramın merhemi oluyor bir bakışı..