Rejoice evermore. Pray without ceasing. In every thing give thanks: for this is the will of God in Christ Jesus concerning you. 1 Thessalonians 5:16-18 KJV
İncil’de tek bir cümleyle geçiştirilen ama diğer mektuplarla ve arkeolojiyle birleştirince insanı hayrete düşüren gerçek bir hayat hikayesi var: İsa’nın çarmıhını taşıyan Kireneli Simun.
Olayı biliyorsunuz; İsa kırbaçlanmaktan kan kaybettiği için çarmıhını taşıyamaz hale gelince, Romalı askerler o sırada tarladan dönen "Kireneli Simun" adında bir yabancıyı zorla çevirip çarmıhı ona taşıtıyorlar. Adam sadece Fısıh bayramı için Kuzey Afrika’dan (Kirene/Libya) Kudüs’e gelmiş sıradan bir ziyaretçi.
Fakat bu olayı anlatan üç İncil’den sadece Markos (15:21) durup dururken parantez açıp çok ilginç bir detay veriyor: "Oradan geçmekte olan Kireneli Simun adında birine, İskender ile Rufus’un babasına çarmıhı yüklediler."
İnsan okurken soruyor tabii; Markos niye birdenbire bu adamın oğullarının adını yazma gereği duydu? İskender ve Rufus kim ki?
Cevabı yıllar sonra Pavlus’un Roma’daki kiliseye yazdığı mektupta (Romalılar 16:13) karşımıza çıkıyor! Pavlus mektubun sonunda Roma’daki imanlılara selam gönderirken şöyle diyor: "Rab yolunda seçkin biri olan Rufus’a ve bana da annelik eden annesine selam söyleyin."
Meğer Markos kendi İncil’ini Roma’daki Hristiyanlar için yazarken, kilisedeki herkesin yakından tanıdığı Rufus’u işaret ederek "Bakın, her pazar yanınızda oturan Rufus ile İskender var ya; işte İsa’nın çarmıhını taşıyan adam onların babasıydı!" diyor.
O gün Romalı askerlerin rastgele yakasından tutup zorla çarmıh taşıttığı o adam, o kanlı yürüyüşte İsa’da ne gördüyse bütün ailesiyle birlikte iman ediyor; eşi ve oğulları yıllar sonra kilisenin en önemli isimleri haline geliyor. Hatta 1941 yılında Kudüs’te Kidron Vadisi’nde yapılan kazılarda, üzerinde "Kireneli İskender, Simun’un oğlu" yazan 1. yüzyıldan kalma aile kemik kutusu (ossuary) bile bulundu. İki bin yıllık metindeki iki ismin arkeolojiden çıkıp gelmesi inanılmaz bir şey.