Azarlandıktan sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi sofraya oturtulan çocuk, büyüdüğünde değer görmediği yerlerde bile, kalbini kıran insanların yanında kalmaya çalışır.
Sigara kahvede bir nokta var orayı kaçırınca kusmadan geçmeyen bir mide bulantısı karnınıza oturuyor. Buna literatürde bokunu çıkarma sınırı denmesi gerekiyor
“Kelime, iktidarın aynasıdır.” Bir kelimeyi açıklamadan söyleyebiliyorsan merkezdesin. Ama her söz izah istiyorsa, kenardasın. Biz hala kenardayız. Çünkü kelimemiz yok. Kelimesi olmayan cemiyet konuşamaz, konuşamayan zamanla kendini de unutmaya başlar. Bugün yaşadığımız tam olarak bu, yönü kaybettik. Ve kelime yine dönüp gösteriyor: söz kimdeyse, merkez odur.