Tarlabaşı Semt Evi 2 yaşında!
Yeni yaşımızda dostlarımıza açık mektup:
İki yıl, takvimde küçük bir süre gibi… Ama burada zaman başka akıyor; bir çocuğun ilk kez bir kitabı kendi seçtiği an kadar uzun, bir kadının sesini ilk kez yükselttiği an kadar derin.
Semt evi, bizim inatla başladığımız mücadelenin yeri.
Belki de bu yüzden, “böyle gelmiş böyle gider” diye dayatılan ne varsa, burada yavaş yavaş yerinden oynuyor.
Burada hayat, tek tek anlardan değil, o anların birbirine eklenişinden kuruluyor. Aynı masanın etrafında kurulan söz, yarım bırakılmayan bir itiraz, geri çekilmeyen bir adım…
Bunlar yalnızca olup biten şeyler değil; bu düzene rağmen değil, bu düzeni değiştirerek kurulacak bir hayatın izleri.
Kimse kimseyi “yetiştirmiyor” burada. Çünkü kimsenin kimseden eksik olmadığını biliyoruz. Ama herkesin bu düzende, bir yerinden eksik bırakıldığını da.
Belki de bu yüzden yaptığımız şey yalnızca birbirimize yer açmak değil; birlikte yer tutmayı, birlikte kalmayı, birlikte değiştirmeyi öğreniyoruz. Ve artık biliyoruz: yan yana durduğumuz her an, kendiliğinden bir itiraza dönüşüyor.
Bazen bu itiraz bir çocuğun sorduğu soruda beliriyor, bazen bir kadının artık susmamayı seçtiği yerde, bazen de mahallenin ortasında, “böyle devam etmeyecek” dediğimiz o eşikte.
Çünkü biliyoruz ki eşitsizlik kendiliğinden sürmez; onu ayakta tutan bir düzen vardır. Ve o düzen değişecekse, bu da kendiliğinden olmayacak. Değişim, ancak birlikte durmayı öğrenenlerin, birlikte söz kuranların ve o sözü büyütenlerin işi olacak.
Tarlabaşı Semt Evi’nin ruhu biraz da burada saklı.
Yardım etmekte değil, eşitsizliği olağan saymamayı öğrenmekte; eksik olanı tamamlamakta değil, neden eksik bırakıldığını birlikte sormakta.
Burada hazır cevaplar yok; hazır kabuller de yok.
Her şey yeniden düşünülüyor, birlikte kuruluyor.
Burası gelip bakılacak bir yer değil. Bir yerinden tutulmadan, bir ucundan dahil olmadan, uzaktan anlaşılacak bir yer hiç değil. İçine girdikçe, söz de büyüyor, sorumluluk da.
Çünkü burası, seyredilecek bir yer değil, ancak birlikte var olan bir yer.
Ve bu yer, kendiliğinden var olmadı. Beyoğlu’nda, bu hayatın değişebileceğine inananların, bunu birlikte kurmakta ısrar edenlerin emeğiyle kuruldu.
Türkiye Komünist Partisi’nin bu mahallede açtığı bir alan olarak, yalnızca bir mekân değil, bir taraf olma hali olarak büyüdü. İki yıldır olduğu gibi, bundan sonra da aynı yerden konuşacağız: bu hayat böyle kalmak zorunda değil.
Tarlabaşı Semt Evi gönüllüsü ol.
İkinci yaşımızı birlikte kutlayalım.
Yeni yaşlara, daha kalabalık, daha güçlü yürüyelim.
Bugün sel felaketinin büyük bir yıkıma neden olduğu birçok noktada gün boyu dayanışma ziyaretlerinde bulunduk.
Semt evlerimiz, yurttaşlarımızın ihtiyaç duyduğu temel destekleri ulaştırmak için var gücüyle çalışıyor. İstanbul Afet Koordinasyonumuz bünyesindeki uzmanlarımızın hazırladığı değerlendirmeleri de kamuoyuyla paylaşmaya devam edeceğiz.
26 Temmuz'un yaktığı ateş yol göstermeye devam ediyor.
26 Temmuz 1953'te Moncada Kışlası'na 135 Kübalı genç devrimcinin düzenlediği baskın, Küba halkının Batista diktatörlüğüne, emperyalist tahakküme ve sömürüye karşı ayağa kalkışının simgesi oldu. Kışlanın bulunduğu Santiago de Cuba geçmişte İspanyol sömürgeciliğine karşı ilk isyan ateşinin yakıldığı kentti. Moncada Kışlası'na yürüyen genç devrimciler, José Martí'nin başlattığı bağımsızlık savaşını tamamına erdirmek için, bağımsızlık önderinin 100. doğum gününde yola çıkmışlardı. Eylemleri, Küba’da ulusal kurtuluş davasını sosyalizmle buluşturacak bir dönemin kapısını aralayarak tarihe geçti.
Fidel Castro ve yoldaşlarının ülkenin en büyük askeri kışlası Moncada'ya düzenledikleri baskın başarısızlığa uğradığında, dünya 20. yüzyılın en güzel devrimlerinden birinin ilk kıvılcımına tanıklık ettiğinin henüz farkında değildi. Moncada'da yakılan ateş, Küba halkının bağrında karşılığını bulmuştu. Batista diktatörlüğünün zindanları devrimci önderlerin iradesini teslim alamamış, o irade büyüyerek ve güçlenerek Sierra Maestra'da ve tüm ülkede yeniden örgütlenmiş, Küba’yı 1 Ocak 1959’da devrime taşımıştı.
Bugün Küba, emperyalist kuşatmanın ağır sonuçları altında zorlu ve özgün bir mücadele döneminden geçerken bu dönemi 26 Temmuz'un mirasıyla göğüslüyor. 26 Temmuz'un en önemli mirası, en ağır koşullarda bile halkın yaratıcı iradesinin ve kararlılığının karanlığı yırtıp atabileceği bilgisidir. 26 Temmuz bu anlamda yalnızca Kübalıların değil; onlarla dayanışma içinde ABD emperyalizmine karşı mücadele eden, kendi ülkelerinde devrim ateşini yakmak için örgütlenen tüm dünya devrimcilerinin ortak mirasıdır.
26 Temmuz Ulusal İsyan Günü'nde, Küba’da devrime giden yolu aydınlatmış öncü kadroları saygıyla anıyor; emperyalist barbarlığa karşı yaşamlarını ve egemenliklerini cesurca savunan kardeş Küba halkını selamlıyoruz.
Yaşasın 26 Temmuz!
Yaşasın Küba Devrimi!
Yaşasın sosyalizm!
Yasakla, baskıyla boyun eğdirmeye çalıştıkları Ankara'nın göbeğinde NATO'ya karşı emperyalistler defolun diyerek yürüdük.
Kızılay'a girerken gözaltına alınan yoldaşlarımızı derhal serbest bırakın! Bu memlekette NATO'yu protesto etmek suç değil onurdur!
@AnkaraTkp
4 Temmuz’da İstanbul’da NATO Karşıtı Uluslararası Zirve’ye ev sahipliği yapıyoruz.
NATO üyesi ülkelerden komünist ve işçi partileri ile Dünya Barış Konseyi ve Dünya Demokratik Gençlik Federasyonu temsilcilerini bir araya getirecek toplantı hakkında daha fazla bilgi için:
https://t.co/C4XUtcJWYp
NATO'nun savaş baronları gelecek diye bize kendi ülkemizi yasaklamaya çalışanlara inat NATO'yu ülkemizde istemediğimizi her geçen gün daha gür biçimde haykırmaya devam ediyoruz.
Dün binlerce İstanbullu “NATO, onursuzluk ve ölümdür! Yaşasın yaşam, bağımsızlık ve sosyalizm!” demek için bir aradaydı.
Bu memleket bizim! Emperyalistlere de, onların işbirlikçilerine de bırakmayacağız!
Bu akşam #KomünistBakış'ta:
📌Anti-Komünizm koskoca ülkeyi nasıl çürüttü?
Saat 21.30'da başlayacak programı kaçırmamak için @soLTVkanal'a abone olabilir, Youtube bildirimlerini açabilirsiniz.
TKP İstanbul İl Yönetimi olarak, Makine Mühendisleri Odası İstanbul Şubesi’ni ziyaret ettik.
Görüşmede, önümüzdeki dönemde sürdüreceğimiz NATO karşıtı etkinlikler ve Küba halkıyla dayanışmayı büyütmek amacıyla yürüttüğümüz “Küba’ya Güneş Topluyoruz” kampanyası üzerine değerlendirmelerde bulunduk.
Emperyalizme karşı mücadeleyi ve uluslararası dayanışmayı güçlendirecek ortak çalışmaların önemini bir kez daha vurguladığımız ziyaret için MMO İstanbul Şubesi yönetimine teşekkür ederiz.
@MMOtmmob
Ankara Valiliği 7-8 Temmuz’da düzenlenecek NATO zirvesine ilişkin kentte 13 gün sürecek utanç verici bir yasaklama kararına imza attı. Dünyanın en büyük terör örgütü NATO’nun liderleri Ankara’ya gelecek diye başkentte NATO karşıtı eylem ve etkinliklerin yasaklanmasını öngören bu karara karşı partili avukatlarımız bugün yürütmenin durdurulması ve iptali talebiyle dava açmıştır. Bu ülkenin sahibi ne NATO temsilcileri ne de onların işbirlikçileridir. Bu vesileyle bir kez daha ülkemizin tüm yurtseverlerini, cumhuriyetçilerini, onurlu halkını emperyalizme karşı mücadeleyi birlikte yükseltmeye çağırıyoruz.
Emperyalizmin savaş ve yıkım aracı olan NATO’nun suçlarını anlattığımız serimizin 3. bölümüne 2001-2011 yılları ile devam ediyoruz.
Bütün sıra arkadaşlarımızı 5 Temmuz’da Ankara’da düzenleyeceğimiz NATO Karşıtı Büyük Miting’e, Tandoğan Meydanı’na davet ediyoruz.
Tarlabaşı Sahne açıldı: ‘Bu daha başlangıç’
Tarlabaşı Semt Evi’nin yeni sahnesi 16 Haziran'da ilk konseriyle açıldı. Açılışta yapılan konuşmalarda sanatın emekçi halkla buluşması, çocuk hakları mücadelesi ve 15-16 Haziran’ın mirası vurgulandı.
https://t.co/s5gjyAYFIp
AKP’de Erdoğan sonrasına ilişkin tartışmalar bir kez daha yoğunlaştı. Eski isimlere yenileri eklendi, hatta Akın Gürlek’in adını da görmeye başladık Hakan Fidanlı, Bilal Erdoğanlı, Berat Albayraklı listede.
Henüz Erdoğan’ın adaylığı ilan edilmiş değil. İktidarın iddia ettiği gibi seçimler 2028’de yapılacaksa, 2033 yılına kadar sürecek bir dönemden söz ediyoruz demektir. Zor.
Bu açıdan bakıldığında tartışma belli ki sadece bir sonraki dönemle ilgili değil. O yüzden iktidara yakın bazı gazeteciler Cumhurbaşkanlığının yeniden sembolik bir makama dönüştürüldüğü ve asıl ağırlığın AKP Genel Başkanı ve Başbakan’a kaydırılacağı bir modelden söz etmeye başladılar. Yani AKP’ye yeni bir Genel Başkan arıyorlar.
Peki iktidar cephesinde bu geçişi olanaklı kılacak ve toplumu ikna edecek bir heyecan, bir iddia var mı?
Anayasa deniyor. İçeriğe dair tık yok hâlâ; takırtı tukurtu var. Yeni Osmanlı’ya anayasal bir düzlemde meşruiyet sağlamak sanıldığı kadar kolay değil. Bekliyorlar.
Yeni çözüm süreci. Orada da bekliyorlar.
Tek yaptıkları, yerli ve yabancı sermayeyi AKP dışı arayışlardan uzak tutacak ve düzen içi seçenekleri seçenek olmaktan çıkaracak operasyonlar yapmak. Hedefleri CHP’yi yönetilemez hale getirmek demiştik, bu noktaya şimdiden gelmiş durumdayız.
CHP’yi yönetilemez hale getirdiler ama AKP’yi yönetebiliyorlar mı, bu gerçekten kuşkulu. CHP operasyonları bir açıdan AKP’yi rahatlatıyor ama diğer açıdan AKP’yi de krize sokuyor. Krizin nerede kontrol altına alınacağını, hatta kontrol altına alınıp alınmayacağını kimse bilemez.
İlginç bir döneme giriyoruz. Uluslararası sistem de son derece dağınık, sürekli yeni hamleler, yeni inisiyatifler, yeni bloklaşmalarla karşılaşıyoruz.
Açık olan bir şey var. “Devlet aklı” filan deniyor, geçiniz. AKP’nin 24 yıllık iktidarı düzen siyasetini çok ama çok hırpaladı. Siyasetin iç dinamikleri kuruma eğiliminde. Baksanıza hâlâ Abdullah Gül’lü aile fotoğraflarına bel bağlayanlar var!
Bu kadar ağır sorunlarla yüz yüzeyken toplum, siyaset alanına dönük hoyrat müdahalelerin sistemin inandırıcılık sorununu derinleştirmemesi mümkün değil.
Yaklaşmakta olan krizi iyi okumak ve ona uygun stratejiler geliştirmek zorundayız. Türkiye’nin kavşağı seçimli bir demokrasi ile, seçimsiz biri monarşi arasında olmayacak. Türkiye’nin kavşağı açgözlülüğün akılsızlaştırdığı bir sömürü düzeninde bilinmezlik ve yıkım içinde sürüklenmekle emekçi halkın temsil ettiği yeni bir kurucu irade arasında olacak.
Özel İtalyan Lisesi öğretmenleri yalnız değildir!
İşten atılan öğretmenler derhal geri alınmalı, sendikal haklara dokunulmamalıdır!
Öğretmenlerin direnişi direnişimizdir!
In Tarlabaşı a historic working-class neighborhood of İstanbul, marked by poverty, migration and a cruel process of gentrification for many years, the District House of TKP has brought “Tarlabaşı Stage” to life.
The first event took place yesterday, on 17 June, bringing together locals, their children and artists. We believe that art belongs to the people—not to privileged—and that culture can strengthen solidarity, nurture hope and play a pivotal role in the revolutionary struggle.
Tarlabaşı Stage is now part of that effort.
TKP Beyoğlu adına Parti Meclisi üyesi Ahmet Batur, Tarlabaşı Sahne’nin ortaya çıkış hikayesini anlattı.
“Tarlabaşı Sahne, emekçi halkla sanatı yeniden buluşturmak için devrimci bir arayışın ürünüdür”
Karşınızda “Tarlabaşı Band”.
Ez dîlerzîm
“Seba rebenan bavo, ax mirin dîsa heye, ax jî me, dûr be bese.
Seba, dayê. Seba keçîkan bavo bavo, seba lawîkan lê dayê…”
İlk konserimiz geride kaldı.
Sahnemizi, ABD’ye karşı direnen Küba halkına ithaf ediyoruz.
İlhamımız, Kübalı sanatçı Silvio Rodríguez’in yıllardır mahalle mahalle sürdürdüğü “Bitmeyen Turne” oldu. Çünkü inanıyoruz ki sanat, en güçlü sesini insanların yaşadığı mahallelerde, dayanışmanın ve mücadelenin içinde bulur.
Bu ilk adımda bizi yalnız bırakmayan Yiğit Özatalay’a, Tarlabaşı Band’a ve salonu dayanışmayla dolduran tüm dostlarımıza yürekten teşekkür ederiz.
Bu daha başlangıç.
Müzikle, tiyatroyla, sinemayla ve dayanışmayla Tarlabaşı’nda üretmeye, paylaşmaya ve çoğalmaya devam edeceğiz.
#TarlabaşıSahne
Tavrımız ve çağrımızdır
Sol kimlikçi bir tartışmanın parçası olamaz. Yurttaşlarımızın etnik ya da mezhepsel kökeni Türkiye’yi aydınlığa, eşitliğe, özgürlüğe, bağımsızlığa, refaha taşıyacak bir mücadelenin doğrultusunu değiştiremez. Şu ya da bu makama gelecek kişinin dünya görüşü, çalışkanlığı, halka adanmışlığı, yurtseverliği, bilgi ve becerisi, dürüstlüğü dışında hiçbir kriterin önemi yoktur.
Bu ülkede etnik ve mezhepsel eşitsizliklerin, ayrımcılığın olduğu açık bir gerçektir. Önemli olan, bu gerçeğe nasıl yaklaşılacağı ve nasıl çözümler üretileceğidir. Kimliklerin birbirinin karşısına konduğu bir taraflaşmanın herhangi bir çözüme yardımcı olması mümkün değildir. Çözüm, bugün Türkiye’nin içinde bulunduğu derin sömürü, ağır yoksulluk ve adaletsizliğin kaynaklarını kuruturken bu eşitsizlik ve ayrımcılığı da birleştirici bir perspektifle ortadan kaldırmaktadır.
Türkiye solu bu çok basit gerçeği unutmuş ve emekçi halkımızı bölen kimlikçi politikaların peşinden gitmiştir. “Alevi Cumhurbaşkanı seçilemez”, “anadili Kürtçe olan bir Cumhurbaşkanı adayını desteklemeyiz” gibi siyasal ve kamusal alanda hiçbir yeri olmaması gereken açıklamalara yol açan da solun kimlikçi siyasetin yarattığı sıkışmadan kurtulamamasıdır.
Bütün bu yalpalamaların ortasında bir kesim sola haksız ithamlarla, genellemelerle düşmanlık geliştirmekte, sosyalist hareketin milliyetçi hezeyanlarla hedef alınması ve günah keçisi ilan edilmesi için kampanyalar düzenlemektedir. Oysa sol, başından beri her tür milliyetçilik ve liberalizm karşısında başka hiçbir hesap gütmeden, yalnızca kendi ideolojik-siyasal ilkelerine ve devrimci hedeflerine sadık kalarak dik dursaydı, bağımsızlığını korusaydı, birlik ve müttefiklik ilişkilerini bu zeminde kursaydı, bugün tamamen farklı bir ülkede yaşıyor olurduk.
Solun tartışılamayacak ilkeleri vardır ve bu ilkeler korunarak çoğalmak, güç olmak mümkündür. Yıllardır söylediğimiz gibi, DEM Parti ve CHP gölgesindeki bir sol ilkelerini gözden çıkarmış bir soldur. Anti-emperyalizm, laiklik savunusu ve kapitalist sömürüye karşı olmak sekterlik ya da küçük düşünme değildir. Tersine, Türkiye’nin geleceği bu ilkelerden hareketle inşa edilecektir.
TKP, çok uzun bir süredir DEM Parti ve CHP gölgesinde sosyalist hareketin gelişemeyeceğini ve bu partilerin peşinden gidilmemesi gerektiğini yüksek sesle ifade etmektedir. Solun bir dönem CHP’ye, sonra DEM Parti’ye, sonra tekrar CHP’ye bel bağlayarak siyaset yapar hale gelmesi bugün toplumun umutsuzluk ve örgütsüzlüğünün en önemli nedenlerinden biridir. Bazı sol kesimlerin DEM Parti merkezli politikaları terk ederek CHP yörüngesinde siyaset yapmasını bir olumluluk olarak görenler, meselenin özünü kavrayamamaktadır. Kuşkusuz DEM Parti ve CHP farklı tarihsel ve ideolojik dinamiklerin ürünüdür. Ancak bu farklılıklar Türkiye’nin sömürüden, zorbalık ve adaletsizlikten arındırılması mücadelesinde sosyalist hareketin bağımsızlığı söz konusu olduğunda önemsizleşmektedir.
İşte bu koşullarda bir kez daha bütün samimiyetimizle çağrımızı yineliyoruz: Düzen siyasetinden bağımsız; devrimci, yurtsever, sermaye karşıtı, emperyalizmin bütün biçim ve kurumlarından kopmuş, Aydınlanmacı ve Cumhuriyetçi bir solun toplumsal ve siyasal bir güç haline gelmesi kaçınılmaz bir zorunluluktur.
"Amalar" ve "fakatlar" bir köşeye bırakılabilirse, sol gerçek bir kimlik kazanacak ve başlı başına bir siyasal güç merkezi haline gelecektir. Solu ilkelerinden uzaklaştıran "en geniş güçlerin birliği" yaklaşımı derhal terk edilmelidir. AKP iktidarıyla mücadele o iktidarın kaynakları iyi teşhis edilerek başarıya ulaşabilir. Tarikatlarla, holdinglerle, NATO’yla, Avrupa Birliği ile hesaplaşmayı erteleyen bir solun “en geniş güçlerin birliği”ni kime ve neye karşı oluşturmak istediği emekçi halk açısından kocaman bir belirsizlik içermektedir. Oysa sol ancak açık, yalın ve tutarlı bir siyasal-ideolojik kimlikle çaresizlik içindeki yoksul halk kesimlerine umut verebilir, seçenek oluşturabilir.
Madem son gelişmelerle birlikte solun kendisine yabancı ideolojik-siyasal zeminlerde mevzi elde etmeye çalışmasının maliyetleri ve çıkışsızlığı açık bir biçimde görüldü, o zaman cesaretle ders çıkarmanın zamanı gelmiştir. TKP geriye dönük tartışma ve ayrım noktalarını bir kenara koyarak tamamen geleceğe odaklanmaya ve üzerine düşen sorumluluğu yerine getirmeye hazırdır.
Türkiye Komünist Partisi
Merkez Komite