Λατινοπούλου VS Παϊτέρης:
Ένα beef που ξεκίνησε από μία λέξη και καταλήγει σε ένα μεγαλύτερο ερώτημα.
Δείτε το βίντεο και πείτε μου:
Οι λέξεις δημιουργούν την πραγματικότητα, ή απλώς την περιγράφουν;
#λατινοπουλου#παιτερης
Αν και έχω ξαναγράψει για το συγκεκριμένο θέμα και παρότι απεχθάνομαι τα reposts, ένεκα της ημέρας θα κάνω μια εξαίρεση.
Γιατί η πατρότητα παραμένει μία από τις πιο υποτιμημένες ευθύνες της εποχής μας.
Η γιορτή του πατέρα είναι μια μέρα που σχεδόν κανείς δεν θυμάται ή δεν ασχολείται.
Και ίσως αυτό να λέει περισσότερα για την εποχή μας από όσα νομίζουμε.
Ο πατέρας δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ως έννοια.
Δεν συγκινεί.
Δεν δημιουργεί θόρυβο.
Δεν παράγει χειροκρότημα.
Είναι εκείνος που συνήθως καλείται να κουβαλήσει βάρος, να πάρει δύσκολες αποφάσεις και να αποδεχθεί ότι πολλές από τις θυσίες του θα θεωρηθούν αυτονόητες.
Αλλά ο πατέρας δεν είναι κομπάρσος.
Δεν είναι απλώς ένας βιολογικός ρόλος.
Είναι ευθύνη.
Είναι παρουσία.
Είναι το πρόσωπο που πολλές φορές θα σταθεί ανάμεσα στην οικογένειά του και στις δυσκολίες της ζωής χωρίς να ζητήσει αναγνώριση.
Ξέρετε πότε φαίνεται πραγματικά η αξία του;
Όχι σήμερα.
Φαίνεται χρόνια αργότερα.
Όταν το παιδί έχει πλάτη.
Όταν ξέρει να στέκεται όρθιο στα δύσκολα.
Όταν η κόρη γνωρίζει την αξία της και δεν συμβιβάζεται με λιγότερα από όσα της αξίζουν.
Όταν ο γιος δεν ντρέπεται να γίνει άντρας, σύζυγος και πατέρας.
Ο καλός πατέρας δεν χτίζει εξάρτηση.
Χτίζει ανθρώπους που μια μέρα θα μπορούν να σταθούν χωρίς αυτόν.
Δεν είναι τέλειος.
Κάνει λάθη.
Αποτυγχάνει.
Πέφτει.
Αλλά συνεχίζει.
Γιατί η πατρότητα δεν είναι προνόμιο.
Είναι χρέος.
Χρόνια πολλά λοιπόν στους πατεράδες που δεν περιμένουν χειροκροτήματα.
Σε εκείνους που δεν θα γίνουν viral και TikToks.
Σε εκείνους που στέκονται βράχοι όταν όλα γύρω τους αλλάζουν.
Σε εκείνους που δεν ζητούν αναγνώριση, αλλά τη δικαιούνται.
Γιατί πάνω τους χτίζονται οικογένειες.
Και κάτι τελευταίο.
Father’s Day, Mother’s Day και κάθε αντίστοιχη γιορτή έχουν μικρή σημασία από μόνες τους.
Η πραγματική δοκιμασία δεν είναι τι δημοσιεύουμε μία ημέρα τον χρόνο.
Είναι πώς στεκόμαστε στους ανθρώπους μας τις υπόλοιπες 364.
Ο πατέρας.
Η μητέρα.
Ο σύζυγος.
Η σύζυγος.
Το παιδί.
Δεν χρειάζονται επετειακή αγάπη.
Χρειάζονται καθημερινή παρουσία.
Θυσίες.
Θάρρος.
Εκεί κρίνεται η αλήθεια όλων μας.
#FathersDay #MothersDay❤️
Ο Μάκαρος «ισοπεδώνει» την Αριστερά και τους εκπροσώπους της, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη, ο οποίος έταζε δωρεάν εισιτήρια και στέγαση, ακολουθώντας την ίδια ακριβώς συνταγή με τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα στην Ελλάδα.
«Σε όλο τον πλανήτη οι αριστεροί λένε τις ίδιες παπάτζες και τα ίδια ψέματα. Αυτός ο κόσμος που τρώει το ίδιο παραμύθι, πότε θα ξυπνήσει;»
Είναι δύσκολο να καταλάβουν στον ΟΗΕ ότι ανθρώπινα δικαιώματα έχουν και οι Ευρωπαίοι και είναι αυτονόητο το δικαίωμα μας να μην παραμένει στην ΕΕ κάποιος που απορρίφθηκε το άσυλο του;
Ζαχαρός για Τσίπρα: «Απολογήθηκε για την κακή του προφορά για τα αγγλικά». Βουλαρίνος: «Νομίζει ότι το πρόβλημα είναι η προφορά». Ζαχαρός: «Χθες το βράδυ μίλησε αγγλικά: "το there is alternative που λέγανε για τη Θάτσερ"». Βουλαρίνος: «Τον χρησιμοποιούν για να γελάνε, ποιος του το έστησε αυτό; Είναι αξιοθαύμαστο το πόσο δεν ντρέπεται. "There is alternative", στα αγγλικά δε σημαίνει τίποτα». Ζαχαρός: «Σημαίνει και βγάζει το ακρωνύμιο ΤΙΑ όπως το Tia Maria». Βουλαρίνος: «Ναι: "άνοιξε ΤΙΑ, από την ΕΛΑΣ είμαστε!"».
@ManosVoularinos
Αμερικανοί ρε μλκα, ονόμασαν ποδόσφαιρο ένα άθλημα όπου παίκτες δίνουν πάσες με τα χέρια ή κρατανε την μπάλα τρέχοντας, το άθλημα που παίζεται αποκλειστικά με την μπάλα στα πόδια το λένε σόκερ και απορούν με όλο τον υπόλοιπο κόσμο που δεν το λένε κ αυτοί σόκερ.
We are done if a Democrat ever steps foot in the White House again. Biden/Harris ripped open our precious borders and we have barely BEGUN to recover. Another Democrat in power will be the death knell of America.
Πάτε δίνετε στα παιδιά σας κάτι ονόματα Αρχίδαμος, Αρτεγάμηθος, Τερηδόνας, τα ταΐζετε φασόλια με μπιφτέκι από σόγια και περνάνε από δίπλα μας με τις τιράντες και τις πλάγιες χωρίστρες τους και το παντελόνι σηκωμένο μέχρι τις μασχάλες και μας κοιτάνε στα μάτια παραπονεμένα, περιμένουμε μήπως κάνουν κάποιο σινιάλο για βοήθεια με τα χέρια να τα σώσουμε