Αυτοί (οι λίγοι) που βγήκαν να κράξουν τον Καλογερόπουλο ως παραστρατημένο αριστερό και άθεο - ακόμα δεν τον θάψανε τον άνθρωπο - μάλλον προτιμούσαν το "πουλί" του Παπαδόπουλου στο Λούφα και Παραλλαγή. Και αυτό έχουν πάρει.
Αντίο Νικο Καλογερόπουλε, σε θυμάμαι στο "Καμπινγκ", κάτι καλοκαίρια στα τέλ�� των ’80s, να με συγκινείς πριν ακόμα αποκτήσω πλήρη συνείδηση του κόσμου και προσωπική αισθητικη. Αυτό πρέπει να ορίζει την τέχνη. https://t.co/lyAwZmE0L4
Η χρήση έξυπνων γυαλιών σε δημόσιο χώρο εγείρει νομικούς προβληματισμούς από πολλές σκοπιές και πιστεύω ότι θα ρυθμιστεί ειδικά στην ΕΕ. Έως τότε, αν δεν είσαι ο Έλον Μασκ και ιδίως όταν φέρεις θεσμική ιδιότητα, μην τα φοράς.
Τρεις νέοι Έλληνες χάθηκαν χθες "την ώρα του καθήκοντος", "ηρωικά", παλεύοντας με τις φλόγες. Επειδή δεν μας περισσεύουν, πριν στείλουμε τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας "στη μάχη", ας σκεφτούμε αν τα έχουμε εκπαιδεύσει σωστά, αν διαθέτουν κατάλληλο εξοπλισμό και αν υπάρχει σχέδιο.
Στο μετρό για αεροδρόμιο ενα νεαρο ζευγαρι, ξένοι τουρίστες, φοράνε στα κεφάλια τους κάτι μεταλλικές στέκες με σχημα σαν δάφνινα στεφάνια. Προφανώς σουβενίρ απο το Μοναστηράκι. Συγκινούμαι κι απορώ να συνδέονται οι δάφνες (ως σύμβολο) με την επίσκεψη στην Ελλάδα του σήμερα.
Αυτό το "καλή δουλίτσα" που ακούω κάθε πρωί από τον καφετζή της γειτονιάς μέχρι τον θυρωρό της πολυκατοικίας, ξέρω οτι θα αντικατασταθεί σύντομα από το "καλή Παναγιά", αλλά νομίζω το προτιμώ.
Με τα νεανικά μάτια του τοτε, βέβαια, αυτόν τον τύπο θα τον είχα επιλέξει για γκόμενο, και θα ήμουν τρελά κολλημένη μαζί του, βραζοντας στο ζουμί μου μάλλον χωρίς happy ending. Αυτοί οι μποέμ διανοούμενοι..Αχ αυτοί.
Με τα ώριμα μάτια του σήμερα, τον Αλέξη Σταμάτη θα ήθελα να τον είχα γνωρίσει σε νεαρή ηλικία, να ήμασταν λέει σχεδόν συνομήλικοι (πχ συμφοιτητες) και να κάναμε κολλητή παρέα για πάντα.