Zorlamanın da bir eşik noktası var. Sonrası kendine saygısızlığa ve değersizleşmeye gidiyor. Doğal akması gerekenleri arkadan itekleyerek oldurmaya çalışmayın. Olmuyor çünkü. Zorlamayın. Bırakın hayat aksın.
"Hiçbir zararın dokunmadığı halde sana karşı çirkinleşen insanlar tanıyacaksın. Onlar kendilerinde olmasını isteyip bir türlü olduramadıkları iyi şeyleri sende görmeyi hazmedemeyenlerdir."
Bu hayatta en merhametsiz insan kimdir?" diye sorarsanız; karşısındaki insanın sabrını, iyi niyetini ve vicdanını kullanan insandır derim. Merhamet, her kalbe misafir olmaz.
Dostoyevski, Suç ve Ceza kitabında:
“Herkesin, gidebileceği bir yeri olmalı” der ve ekler:
“Çünkü öyle bir an olur ki, insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir.”
“Aynı şey sana yapılıncaya kadar birine ne kadar zarar verdiğini asla anlamayacaksın. Her yaptığın sana geri döner. Hayat elbet bir gün aptal yerine koyduğunuz insanların merhametini aratır size.”