HZ. BİTCOİN

ofansif kasa, kutsalı ve putları yok, itler ve itperestler giremez.. bam bam

[Cristiano Ronaldo @Cristiano]

ESTAMOS AQUI!

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@pusholder AYNEN QANKA

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@pusholder ABD YE DOMALMADAN OLMAZ BİR DE ABD YE DOMALIN AW REZİLLERİ

SİQTİRİN GİDİN SAÇ MODELİ YAPIN PODYUMA ÇIKIYORLAR SANKİ AQ TOPÇULARI

[Gym Workout | Strength Training | Clean Form @Grind4Gainzz]

20 Minutes Full body at home

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

WAKARA

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@srkninci vatandaş hangi hukuka göre hesap soracak :))

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

2 SAYFA KİTAP OKUYAYIM DEDİM HEMEN UFALYIP PUFLADIMM OKUYAMADIM. SOSYAL MEDYA ARAÇLARININ ANASINI GÖTTENBERGTEN BERİ SİQEYİM. DOPAMİN BOZUKKE

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@kilicdarogluk RECEP KEMAL KILIÇDAROĞLU

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@DesibelHaber Yalanını siqqim

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@Murat1966Bay Yalan hepsi aq Gazaliyi değil kuranı Kerim’den öğrenin ölümü milleti böyle korkutmayın ölümden güzel dürüstçe ve doğru yaşayın iyilere ölüm kolaydır

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@bosunatiklama ÖDÜL VERİN AQ NUFÜS YAŞLANIYOR KİMSE ÇOCUK YAPMIYOR DİYORSUNUZ 8 TANE BASMIŞ DAHA NE İSTİYORSUNUZ CEZA OLARAK ÇOCUK DOĞURSA DAHA FAYDALI HAJZHZJJX

[Forge Physique @ForgePhysique]

Burn fat fast. Try this 10 minute morning workout

[Muscle Blueprint - Fitness | Health | Abs @MuscleB1ueprint]

How to Grow 3D Shoulders Using Just Dumbbells

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

Türk kahvesi çöp.
Fazla abartılıyor.
Yok 40 yıl hatrı varmış hassiqtirr
2 dk hatrı yoktur aq kim sıktı bu kolpayı hajzjzhsxd

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@bayrakmedya Cehalet mutluluktur

[HZ. BİTCOİN @trader3412]

@bayrakmedya Biraz kilo alsa eski haline döner

[Cyber Punk @11cyberpunk]

Hotel California - Eagles ( 1994 MTV Live )

[Karim A Nesr @karimanesr]

23 cosas que los hijos hacen solo por un tiempo… y luego desaparecen para siempre.

Un día dejan de correr hacia ti en cuanto se despiertan.
Ese ruido de pasitos en el pasillo, el salto a tu cama, las manos frías buscando calor…, sin darte cuenta, se transforma en silencio… y en una puerta que ya no se abre.

Dejan de decir: “¡Mami, papi, mira!”
Ya no hay piedras mágicas ni dibujos urgentes que mostrar.
Su mundo se vuelve más grande… y tú, poco a poco, ya no eres el centro.

Un día dejan de tomar tu mano al caminar.
Primero la sueltan por segundos… luego para siempre.
Y aunque siguen a tu lado, algo invisible ya empezó a alejarse.

Dejan de dormirse en tus brazos.
Ese peso cálido, esa respiración que se acompasa con la tuya…
un día desaparece sin despedirse.

Dejan de creer que tu beso lo cura todo.
Las heridas ya no están en las rodillas…, y empiezan a doler en lugares donde no puedes soplar.

Dejan de traerte sus “tesoros”.
Hojas secas, palitos, papeles arrugados…, ya no necesitan compartir cada pequeño hallazgo contigo.

Un día dejan de pedirte que les leas un cuento.
Las voces, los personajes, las noches compartidas…,
son reemplazadas por pantallas y silencios propios.

Dejan de buscar tu cama en mitad de la noche.
Ya no hay pies fríos ni abrazos improvisados.
Solo el eco de lo que fue rutina.

Dejan de abrazarte sin motivo.
Antes lo hacían por impulso, sin pensar.
Luego, el abrazo se vuelve más escaso… y más medido.

Dejan de llamarte para todo.
Antes eras la respuesta a cada duda.
Ahora aprenden a resolver… sin mirarte primero.

Dejan de reírse a carcajadas contigo por cualquier tontería.
La risa cambia… se vuelve más contenida, más selectiva.

Dejan de necesitar que los ayudes a vestirse.
Tus manos dejan de abrochar botones…, y de ser imprescindibles.

Dejan de sentarse en tu regazo porque “ya no caben”.
Pero en realidad… lo que cambia no es el tamaño.

Dejan de despedirse con besos exagerados.
Los “mil besos” se convierten en un gesto rápido… o en un “luego nos vemos”.

Dejan de contarte todo lo que les pasa.
Sus pensamientos empiezan a tener puertas… y no siempre tienes la llave.

Dejan de buscar tu mirada para aprobar lo que hacen.
Y empiezan a buscarla… en otros.

Dejan de necesitar tu compañía constante.
Antes eras su refugio.
Después… solo una opción más.

Dejan de hacerte preguntas sin fin.
El “¿por qué?” se apaga… y con él, una parte de su asombro compartido contigo.

Dejan de creer que eres invencible.
Un día descubren que también dudas, también te cansas… y ya no te miran igual.

Dejan de pedirte que juegues con ellos.
Los juguetes cambian… y tú ya no estás en ese juego.

Dejan de buscar consuelo en tus brazos automáticamente.
Aprenden a sostenerse solos… aunque a veces aún lo necesiten.

Dejan de ser pequeños sin que te des cuenta.
No hay un día exacto.
Solo un cúmulo de momentos que ya no vuelven.

Y un día… dejan de vivir contigo.
La casa sigue en pie… pero ya no suena igual.
Y entonces entiendes que todo aquello… era irrepetible.

La infancia no avisa cuando se va.
No hace ruido al marcharse.
Se disuelve en los días cotidianos… mientras tú crees que aún hay tiempo.

Y por eso, mientras todavía corren hacia ti,
mientras aún buscan tu mano,
mientras todavía eres su mundo entero… míralos, escúchalos, abrázalos más de lo necesario.

Porque un día, sin darte cuenta…
será la última vez.

[DENİZ_TOPRAK2 @TOPRAK_2_]

Columbia Üniversitesi’nde bir öğrenci, matematik dersinde uyuyakaldı.
Uyandığında, diğer öğrenciler sınıftan çıkarken tahtada yazılı iki problem gördü. Bunların ödev olduğunu sanarak defterine not aldı ve eve gidince çözmeye karar verdi.
Evine vardığında, bu problemlerin son derece zor olduğunu fark etti. Ancak yılmadı. Durmaksızın çalıştı, araştırmalar yaptı, kütüphanede kitaplar inceledi… ve sonunda, dört sayfalık uzun hesaplamalarla bu problemlerden birini çözmeyi başardı.
Bir sonraki derste, profesörün bu sözde ödevden hiç söz etmediğini görünce şaşırdı. Elini kaldırarak sordu:
— Hocam, geçen derste verdiğiniz ödev hakkında neden hiç konuşmadınız?
Profesör şaşkınlıkla cevap verdi:
— Ödev mi? Onlar ödev değildi… Şimdiye kadar kimsenin çözmeyi başaramadığı matematik problemlerinden örneklerdi sadece!
Öğrenci afallamış halde yanıtladı:
— Ama… ben ikisinden birini çözdüm!
Çözümü incelendi, doğruluğu onaylandı ve Columbia Üniversitesi kayıtlarına, artık onun adıyla birlikte geçti. Bu hikâye hâlâ üniversite koridorlarında anlatılır.
Farkı yaratan neydi?
Profesörün bu problemlerin “imkânsız” olduğunu söylediğini duymamıştı.
Sadece, çözülmeleri gereken problemler olduğunu düşünmüştü.
Zorluğa boyun eğmedi. Azim, kararlılık ve cesaretle hareket etti.
Ders:
Sana “yapamazsın” diyenleri dinleme.
Bu mesaj sınıfta uyumayı teşvik etmiyor; ne olursa olsun kendi potansiyeline inanmanı söylüyor.
Fiziksel olarak bir yerde bulunmak yetmez.
Farkı yaratan senin kararlılığın olacak.
Başarı seninle olsun.