Czy polscy narodowcy grają w cudzą grę? Ukraina, UPA, diaspora i projekt „Wielkiej Ukrainy”
Mam coraz poważniejsze pytanie do polskiej klasy politycznej, a szczególnie do środowisk narodowych: czy w swoich reakcjach na ukraińską politykę historyczną nie stali się przypadkiem zwykłymi pionkami w grze ukraińskich nacjonalistów?
Za każdym razem, gdy Kijów wykonuje gest bolesny dla polskiej pamięci — nadaje jednostce wojskowej nazwę związaną z UPA, honoruje postacie OUN, promuje własny panteon nacjonalistyczny albo dopuszcza mapy „Wielkiej Ukrainy” w przestrzeni publicznej — w Polsce wybucha przewidywalna fala emocji. I właśnie tu pojawia się pytanie: czy my naprawdę odpowiadamy na to strategicznie, czy tylko odruchowo pomagamy przeciwnikowi osiągnąć jego cele?
Bo jeżeli reakcją polskich narodowców jest wyłącznie gniew, pogarda wobec zwykłych Ukraińców i wypychanie całej ukraińskiej diaspory z Polski, to efekt może być dla ukraińskich nacjonalistów bardzo wygodny. Ukraińcy mieszkający w Polsce zaczynają czuć się niechciani, upokorzeni i niesprawiedliwie traktowani. Z czasem część z nich może wrócić na Ukrainę, część może się zradykalizować, a część może stać się politycznym lub nawet organizacyjnym zapleczem środowisk nacjonalistycznych.
Innymi słowy: polska emocjonalna reakcja może wzmacniać dokładnie ten proces, który powinniśmy osłabiać.
Ukraina po wojnie będzie miała ogromny problem demograficzny. Będzie potrzebowała ludzi do odbudowy kraju, armii, gospodarki, administracji, biznesu i systemu podatkowego. Miliony obywateli wyjechały, wielu nie będzie chciało wracać. W tej sytuacji konflikt pamięci z Polską może działać jak narzędzie presji psychologicznej: skoro na Zachodzie was nie chcą, skoro w Polsce jesteście wiecznie podejrzani, skoro i tak nazywają was „banderowcami”, to wracajcie do ojczyzny.
I tu dochodzimy do największego paradoksu. Polska mogła wykorzystać ukraińską diasporę jako narzędzie soft power. Mogła budować wpływ na przyszłą Ukrainę przez ludzi, którzy pracują, uczą się, zakładają firmy, wychowują dzieci i stopniowo nasiąkają polskim sposobem myślenia o państwie, prawie, historii, gospodarce i Europie. Mogliśmy mieć w Ukrainie za kilka, kilkanaście lat ogromną grupę ludzi, którzy znają Polskę od środka i rozumieją polski interes.
Zamiast tego część naszej prawicy własnymi rękami antagonizuje tę grupę, wypycha ją z Polski i pcha z powrotem w stronę Kijowa. To nie jest strategia. To jest polityczne samookaleczenie.
Nie chodzi o to, żeby udawać, że problemu nie ma. Problem jest realny. Ukraińska polityka pamięci coraz mocniej normalizuje postacie i symbole, które dla Polaków są związane z OUN, UPA, Wołyniem, Małopolską Wschodnią i czystkami etnicznymi. Nadanie jednostce specjalnej nazwy „imienia bohaterów UPA”, państwowy pochówek Andrija Melnyka, przygotowania do sprowadzenia szczątków Jewhena Konowalca i dyskusje wokół ewentualnego przeniesienia prochów Stepana Bandery nie są neutralnymi gestami. To jest budowanie panteonu państwowego.
Dla części Ukraińców OUN i UPA to symbole walki o niepodległość. Dla Polaków to również symbole ludobójstwa, mordów na cywilach i antypolskiej przemocy. Kto udaje, że ten konflikt pamięci nie istnieje, ten albo niczego nie rozumie, albo świadomie kłamie.
Ale odpowiedzią Polski nie powinien być prymitywny antyukraiński odruch. Odpowiedzią powinna być zimna, państwowa kalkulacja. Skoro Ukraina buduje swój mit narodowy również na postaciach dla nas nieakceptowalnych, to Polska powinna jasno wiązać swoje poparcie polityczne, gospodarcze, transportowe, wojskowe i unijne z konkretnymi warunkami: ekshumacje, prawda historyczna, brak kultu UPA w relacjach z Polską, ochrona polskiego dziedzictwa na dawnych ziemiach II RP, uczciwe traktowanie polskich firm, rolnictwa i interesów strategicznych.
To nie jest „zdrada Ukrainy”. To jest normalna polityka państwa, które nie myli pomocy sojusznikowi z rezygnacją z własnej pamięci i własnego interesu. 1/x
@DMokryk@PielgrzymR@KyivIndependent Sahryń was before or after 11.07.43? It’s the same, as Russia started the war from Crimea, but Trump has questions for Ukrainians, for their defending 4 years later
@DMokryk@PielgrzymR@KyivIndependent But what about Klyachkivsky and Shukhevych, and what happened to Bulba-Borovets' family? Please answer directly. And weren’t the 30s pacifications a direct result of 300 + terrorist and sabotage acts committed by the UWO? Also, did ordinary Ukrainians actually support Petliura?
@DMokryk@PielgrzymR@KyivIndependent My answers to your questions can be found in your own answers to the questions below. But I have one question for you: do you have the courage to verify these facts and come back here with a real answer, or will you do what the kacaps do—ignore and block me?
@OrkishAmerican@clashreport Drones are cheap—a single GMLRS rocket costs 20 to 50 times more. The next step is an AI-powered drone network: when Ukraine’s Palantir-integrated 'Delta' system flags an enemy in your sector of the kill zone, the operator can respond rapidly without compromising their position.