mrsic

basketbol izliyorum ve bazen aşk hakkında tweetliyorum. herhangi bir alimlik bilginlik iddiam yoktur. kendimizce saçmalıyoruz.

[mrsic @tsiforenko]

ben tanrıyım dimi abi. sözümü sakınmam ben abi. egoistiz dimi abi :dd

[FOX Sports @FOXSports]

Zlatan speaks on Flo Balogun's suspension being lifted

@Ibra_official

[Can Çarpıcı @cancarpicii]

F3 ana yarışının muazzam son turu, 2 dakikanızı ayırıp izlemenizi öneririm 😮‍💨

Anlatırken yerimde duramadığım bir bölüm oldu yine.

[The Tennis Letter @TheTennisLetter]

ALEJANDRO DAVIDOVICH FOKINA WINS THE POINT OF THE YEAR AGAINST FELIX AUGER ALIASSIME AT WIMBLEDON.

Not. Possible.

🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯🤯

[neon @reios20]

Kahkaha atıyorum

[Aurora CS2 @AuroraCS2_GG]

TEŞEKKÜRLER MAJ3R! YAKINDA GÖRÜŞMEK ÜZERE.

Espor sahnesinde geçirdiği yirmi yıl boyunca Engin, bu oyunun en görkemli anlarına da en zorlu dönemlerine de tanıklık etti. Turnuvaların internet kafelerden binlerce insanın doldurduğu dev arenalara dönüşmesini, XANTARES ve woxic gibi genç yıldızların doğuşunu, oyuncuların yıllar içinde olgunlaşıp gerçek efsanelere dönüşmesini kendi gözleriyle izledi.

MAJ3R, ilk profesyonel takımında forma giydiğinde takvimler 2006 yılını gösteriyordu. O günlerde ZywOo henüz altı yaşındaydı, donk ise daha dünyaya bile gelmemişti. Bunun önemi ne mi? Çünkü MAJ3R, yalnızca bir oyuncu değil, bir dönemin temsilcisi, bugün tutkuyla takip ettiğimiz Counter-Strike'ın nasıl bugünkü hâline geldiğinin yaşayan tanıklarından biri.

Hayatta her yolculuğun bir sonu vardır. Ama insan düşünmeden edemiyor... Acaba Engin, 2000'li yılların başında Türkiye'deki internet kafelerde arkadaşlarıyla oynadığı o maçların, bir gün onu Counter-Strike tarihine adını yazdıracak bu yolculuğa dönüşeceğini hiç hayal etmiş miydi?

Şimdi ise Engin, ailesine daha fazla vakit ayırabilmek için profesyonel kariyerine bir süre ara verme kararı aldı. Ancak o, profesyonel Counter-Strike tarihinin unutulmaz isimlerinden biri olarak daima hatırlanacak.

Her şey için teşekkürler, Kaptan.

Not: MAJ3R profesyonel kariyerine ara vermiş olsa da Aurora Gaming ailesinin bir parçası olmaya devam edecek. Yeni görevini çok yakında duyuracağız.

[mrsic @tsiforenko]

babamin zorlamasiyla u17 wc maçına geldim. hayatimda gormedigim kadar euroleague oyuncusu gordum herhalde

[Tevbo ☀️Sonnenbrand @spleendistanbuI]

Atlı polis görünce şaşıran vatandaşlara da ceza kesilmeli. Doğalmış gibi davranmaları gerekiyor.

[Leslie I. Jiménez @Les_IJU]

VIVA PARAGUAY
VIVA LATINOAMERICANA
VIVA LAS DERROTAS DE PAÍSES COLONIZADORES

[mrsic @tsiforenko]

@privmecnun kalben hoşgeldin

[mrsic @tsiforenko]

Metecan James Birsen fan club'a alımlar için son tarih yaklaşıyor başvurunuzu çabucak yapın

[mrsic @tsiforenko]

@privmecnun fbnin uos'u varsa bjknin mecnunu var

[mrsic @tsiforenko]

bu başarıda büyük emeği bulunan başta besiktasamecnun olmak üzere duşan alimpijevic ekibini kutluyorum

[Buğra Uzar @bugrauzar24]

🔥Beşiktaş, 13 hissedarın oy birliğiyle aldığı karar sonucunda 2026-27 sezonunda EuroLeague'de mücadele edecek.

Türk basketbolu için hayırlı olsun.

@EurohoopsTR

[mrsic @tsiforenko]

takimimin basinda alimpijevic gibi uzun dönemi iyi kurgulayan hedef maçlarda bu zamana kadar sınıfta kalan bir koçum olsaydı böyle şeyler düşünmezdim şahsen.

[yusuf🇵🇸 @siyahikanat]

euroleague işi bi sezon daha beklenip 1 yıl daha eurocup kovalanmalıydı diye düşünüyorum çünkü büyük ihtimalle sudan çıkmış balığa dönücek takım

[mrsic @tsiforenko]

nba europe kurulacak diye yaygara cikarip euroleaguede olmayan tek takım olan gs :d

[mrsic @tsiforenko]

saadetle anlaşıldığında saadeti akpli olarak suçlayanların hepsi akplilerle iş birliği yaptı adamlar bu devi de bir vekil bile vermedi 🤣🤣

[Global Eksen @globaleksen1]

Çeşitli siyasi partilerden AK Parti'ye geçen milletvekilleri listesi açıklandı:

🔵İYİ Parti'den geçenler (8)

Nebi Hatipoğlu (Eskişehir)
Kürşad Zorlu (Ankara)
Ahmet Ersagun Yücel (İstanbul)
Seyithan İzsiz (İstanbul)
Mehmet Selim Ensarioğlu (Diyarbakır)
Ünal Karaman (Konya)
Dursun Ataş (Kayseri)
Ersin Beyaz (İstanbul)

🟢Gelecek Partisi'nden geçenler (4)

Mustafa Nedim Yamalı (Ankara)
Serap Yazıcı Özbudun (Antalya)
Hasan Ekici (Konya)
İsa Mesih Şahin (İstanbul)

🔴CHP'den geçenler (2)

Hasan Ufuk Çakır (Mersin)
Nimet Özdemir (İstanbul)

⚪️Yeniden Refah Partisi'nden geçenler (1)
Suat Pamukçu (İstanbul)

🔵DEVA Partisi'nden geçenler (1)

İrfan Karatutlu (Kahramanmaraş)

➖ Saadet Partisi'nden AK Parti'ye katılan herhangi bir milletvekili olmadı. Partinin bu süreçteki tek milletvekili kaybı ise vefat nedeniyle gerçekleşti.

[mrsic @tsiforenko]

oha. reed'i kaptırıp tillman'ı nasıl alıyor abi ts

[Trabzonspor Basketbol @TSBasketResmi]

Hoş geldin, 𝐗𝐚𝐯𝐢𝐞𝐫 𝐓𝐢𝐥𝐥𝐦𝐚𝐧 🤝

Takımımız, Amerikalı pivot 𝐗𝐚𝐯𝐢𝐞𝐫 𝐓𝐢𝐥𝐥𝐦𝐚𝐧’ı kadrosuna kattı.

𝐗𝐚𝐯𝐢𝐞𝐫’e formamız altında başarılı bir sezon dileriz.

[mrsic @tsiforenko]

çocukluğumun en güzel zamanları nba playofflarinda fb grubunda basketbol konustugumuz zamanlardı. kendisini tanımıyorum ama bilmeden bana çok güzel anılar kattı. mekanı cennet olsun tüm yakınlarına sabır diliyorum.

[Mert @Mertisleyen]

2008'de Facebook'un yeni çıktığı dönemde NBA - Time'ı adlı sayfayı kurup sosyal medya kavramı henüz çok yeniyken Türkiye'deki gençleri NBA ile birbirine bağlayan Çağlayan Özdemir abimizi kaybettik. Shaqovic adıyla da duymuş olabilirsiniz belki o dönem.

Türkiye'de birçok gencin bir şekilde hayatına dokunmuştu, birbiriyle tanıştırmıştı o dönem. Çocukluğumun neredeyse tamamı gitmiş gibi hissediyorum. Abim, yattığın yer incitmesin.

[mrsic @tsiforenko]

@besiktasamecnun @besiktasamecnun bu varan 1. maalesef biz bu işin okulunu okuduk

[mrsic @tsiforenko]

başkan değilken kulübe destek olmadı diye azize kızanların dalga geçenlerin aykut kocamana inşallah başarısız olursun, hatewatch başlasın tweetlerine sadece gülüyoruz.

[mrsic @tsiforenko]

@besiktasamecnun işe başladık kral maçları izleyemiyoruz bile ama söyledi dersin beşiktaş basketin koçu şampiyon yapıp gidicek via belli tarih belli

[De Marke Sports @demarkesports]

Edin Dzeko, Bosna Hersek'teki çocuklara muhteşem bir mektup yazdı.

"Bosna Hersek'teki sevgili çocuklar, sizin için bir mesajım var.

Hiçbir şey imkansız değil.

Hiçbir şey.

Bosna Hersekli olduğumuz için şanslıyız. Bunu hayalini yaşayan bir adam olduğum için söylemiyorum, ayrıca savaştan kurtulmuş bir çocuk olarak da söylüyorum. Bambaşka bir kaderim olabilirdi.

Saraybosna'daki o günler hakkında konuşmayı sevmiyorum ama o günleri anlamanız çok önemli. Başladığında 6 yaşındaydım. Sirenlerin çaldığı ilk anı hatırlıyorum. Annem beni aldı ve ayakkabılığın arkasına saklandık. Bu birinci gündü. Dört yıl boyunca sürdü. Ne olduğunu tam olarak anlamamıştık ama her günümüz korkunç geçiyordu. Evimiz kalmak için tamamıyla güvensiz hale gelince, dedemlerin yanına taşındık. 40 metre kare bir evde 15 kişiydik. Hepimiz yerde uyuyorduk.

Birlikte Monopoly oynardık. Dışarı çıkmak tehlikeliydi çünkü her yerde keskin nişancılar bekliyordu. Kuzenlerimle birlikte yere oturur, saatlerce oynardık. Sirenleri ve bomba seslerini duyardık. Bazen yer sallanırdı.

Oynarken birkaç dakikalığına savaşı unuturduk. Sadece bir anlığına çocuk olmamıza izin vardı.

Dışarıda futbol oynamak istiyorduk ama her gün dışarıda masum insanların ambulanslarla hastaneye götürüldüğünü görüyorduk. Peki ya bir çocuğu dört yıl boyunca bir evde nasıl tutabilirsiniz? Tabii ki tutamazsınız ve büyüklerimiz de bunu biliyordu. Nadiren de olsa etraf sakin göründüğünde, annem dışarı çıkmamıza izin verirdi. Çıkardık ve mahalledeki diğer çocuklarla futbol oynardık.

Annemin o anlara bakışlarını asla unutmayacağım. Yüzünde bir gülümseme vardı çünkü futbol oynarken beni görünce mutlu oluyordu. Ama gözlerine baktığımda da ne kadar korktuğunu görüyordum çünkü eve geri dönemeyebilirdim.

Zaman zaman suyumuz biterdi. Kovalarımızı alır ve sıraya girerdik. Elektrik yoktu, dolayısıyla asansör de. O kovaları taşırdık. Üçüncü kat, dördüncü kat... 6 kat daha kaldı... Saraybosna'daki en zayıf çocuk bendim. Yemek de bizim için problemdi. Ailelerimiz bunun için hayatlarını riske etti. Bazen yemek dolu kutular gökyüzünden bırakılırdı, sanki sihirmiş gibi... Nereden geldiğini bilmezdik, umurumuzda da değildi. Tatları inanılmazdı. Her gün aynı şeyi yediğinde, fıstık ezmesi gökten gelen bir hediyeymiş gibi oluyor.

Günün sonunda, bir şekilde hayatta kaldık. Geri dönüp baktığımda ne kadar güçlü olduğumuza dair şoka giriyorum. Küçücük çocuklardık. Onlarca masum insan öldü. Ne için?

Para için. Güç için. Ego için.

Yani hiçbir şey için.

Bugün haberlerde savaş gördüğümde berbat hissediyorum.

Bunun hiçbir yerde yaşanmasını istemiyorum.

Ama nedense yetişkinler bunu asla öğrenemiyor.

Savaş bittiğinde 10 yaşındaydım. Futbolcu olmak gibi bir planım yoktu. İmkansız geliyordu, bu konuda hayalim bile yoktu.

Her şey paramparça edilmişti. Futbolu sadece sevdiğim için oynuyordum. Babam eskiden ekmek taşırdı. Ben ilk kulübüme katılınca, işine aralar verir ve beni götürüp getirirdi. Yoldayken bana hep 'kibar ol, herkese aynı şekilde davran, nereden oldukları ve ne yaptıklarının önemi yok' derdi. Bunu asla unutmadım. O da alt liglerde futbol oynamıştı, benim kahramanımdı. Arabadan indiğimde bana muz verirdi ve 'iyi şanslar oğlum' derdi.

Hafta sonları televizyonda birlikte maç izlerdik. O dönemde Serie A en iyi ligdi. Shevchenko'yu duydunuz mu? Ona bayılırdım. İtalya'yı çok severdim. Dünyanın öbür ucundaki bir peri masalı gibi gelirdi. Orada futbol oynamayı hayal bile edemezdim. Zeljeznicar'ın A takımında futbol oynamak tek hedefimdi. Hocalarımdan biri bana Sheva diye seslenmeye başladı çünkü sarışındım ve çok gol atıyordum. Hoşuma gitmişti.

19 yaşındayken bir başka hoca geldi ve beni Çekya'ya götürmek istediğini söyledi. Bosna'dan ayrılmak istemedim ama oraya gidersem hayalimi gerçekleştirme ihtimalimin daha yüksek olduğunu söyledi. Dürüst olmak gerekirse hayalimin ne olduğunu bile bilmiyordum. Sadece daha iyi olmak istiyordum. Bedenimin en güçlü tarafı zihnim. Teplice'ye gittiğimde kendime şöyle dedim: "Edin, bu adamlardan daha çok çalışmalısın yoksa seni gönderirler."

Beni 25.000 Euro'ya almışlardı.

2 yıl sonra Wolfsburg'a imza attım. Milan'la karşılaştık, Sheva ile forma değiştim.

Sonra Manchester City beni 37 milyon Euro'ya satın aldı.

Sonra Roma'ya gittim.

Savaşta büyümüştüm. Gerçekten bir peri masalı yaşıyordum.

Hiçbir şey imkansız değil. Bosna'yı Dünya Kupası'na götürmek bile.

2014'ü hatırlıyor musunuz, çoğunuz doğmamıştınız bile. İlk kez Dünya Kupası'na o yıl gitmiştik. Hayatlarımızın en iyi günüydü.

Litvanya'daki eski bir stadyumda eleme maçı oynamıştık. Hakem son düdüğü çaldı, Bosnalılar sahaya girdi. 2 metrelik duvarı aşmışlardı. İçimden 'delirmişler' demiştim.

Sonra diğerlerinden daha yavaş şekilde koşan bir adam gördüm. Gözünde yaşlarla bana doğru geliyordu.

Babamdı.

'Baba, ne oldu?' dedim.

'Duvardan atlarken ayağımı incittim ama problem yok, acı hissetmiyorum' dedi.

Sarıldık ve ağladık.

Ne yazık ki Brezilya'da şans bizimle değildi. Bunu hatırlamıyorsunuz ama Nijerya'ya karşı bir gol atmıştım, sayılmalıydı. O gün VAR yoktu ve gruplardan bu yüzden elendik. Ama bizim küçük ülkemiz Maracana'da sahaya çıkmıştı. Dünyaya kim olduğumuzu göstermiştik.

Şimdi ise geri dönüyoruz.

Komik olan ne biliyor musunuz? Martta 40 yaşına girdim ve kutlamadım. Müslümanım, o dönem Ramazan ayıydı ve bizim de Galler ve İtalya karşısında bir işimiz vardı. Ben de şöyle düşündüm, madem öyle o zaman ben bu maçları partiye çevireceğim.

Galler karşısında 85. dakikaydı ve skorborda baktım, 1-0 gerideydik.

Tek hissettiğim şey panikti. Zamanımız bitiyordu.

Sonrasında bir korner oldu. Beni sıska bir adam marke ediyordu. 'Harika' dedim. Topu ağlara gönderdim, sevindim ve aklıma şu geldi: "Daha önce 4 kez seri penaltı atışlarına çıktım, hepsini kaybettim."

Şükürler olsun ki gençler nasıl penaltı atılacağını biliyordu. Biz veteranlar gibi çok düşünmüyorlar.

Sonra İtalya'yla oynadık. Donnarumma'dan korkuyordum. Çok büyük. Ona penaltılarda gol atıp atamayacağımı bilmiyordum. Sağ omzumu da incitmiştim ve kenara gelmiştim. İlk penaltımızı izleyemedim çünkü kolumu sargıya alıyorlardı. İzleyemedim ve golü attık.

O an dedim ki, belki de izlememeliyim. Sadece tribünün sesini takip edeyim. Halkımı dinleyeyim.

İtalya kaçırdı, taraftar golü attığımız andan bile daha çok ses çıkardı.

Sonra bir kez daha kaçırdılar. Sadece dua ediyordum. Gördüğüm tek şey hocalarımızın sırtlarıydı.

Esmir topu aldığında, hocamız da arkasını döndü ve 'Ben de izleyemiyorum' dedi.

Geldi, bana sarıldı. Kafalarımızı birbirimize yasladık, gözlerimizi kapattık ve sadece dinledik.

Sonra da duyup duyabileceğimiz en büyük gürültüyü duyduk.

Buraya gelmek hiç kolay olmadı. 40 yaşına geldiğinizde, sırtınız acı içinde bağırabiliyor. Siz de ağrı kesicilere koşuyorsunuz. Ama bedenim ne zaman bu işi bırakmak isterse istesin, her zaman kaçırdığım kutlamaları, ailemden uzak geçirdiğim o günleri, kaçırdığım yaz tatillerini düşünüyorum. Mental olarak bu çok zor. Eleştiriler hala can yakıyor ama sahaya çıktığımda hala çocuk gibi hissediyorum. Sizler gibi. Karnımda kelebekler uçuşuyor.

Eve her geldiğimde de şunu düşünüyorum: Değdi.

Her şey değdi.

Kötü anlar olmadan, iyi anlar gelmez.

20 yıldır Bosna'dan uzağım. Bosna'dan uzak kaldıkça, sevgim artıyor. Bu 20'nin 9'u İtalya'daydı. Çocuklarım Roma'da doğdu. Orası hala benim ikinci evim ama ne zaman Saraybosna'yı ziyaret etsem, annem yemek pişiriyor. Herkes orada. Ben de çok mutluyum. Bosna formasını giymek, kalbimi farklı attırıyor.

Halkım için oynuyorum. Saraybosna'nın sokaklarındaki çocuklar için oynuyorum. Sahip olduğumuz farklı kültürlerden ve farklı dinlerdeki insanlar için oynuyorum. Bizim ülkemizi güzel yapan şey bu. Hala bazı insanlar bizi ayırmaya çalışsa da...

Asla başarılı olamadılar.

Benim sayemde değil. Yetişkinler sayesinde de değil. Biz asla öğrenemiyoruz. Sizin sayenizde çocuklar.

Bana son bir iyilik yapın tamam mı?

Saraybosna, Roma ya da St. Louis, nerede yaşarsanız yaşayın; ister Müslüman, ister Musevi, ister Katolik, ister Ortadoks olun. Nereden geldiğinizi asla unutmayın.

Bosnalısınız. Dünya ayaklarınızın altında.

Hepinizi çok seviyorum.

Sevgilerimle,
Edin."

[mrsic @tsiforenko]

@besiktasamecnun yok ebesinin