Bu cennetin goz gore gore her gun cayir cayir yanmasini caresizce izliyorum. Sanki yanan benim. Benim ellerim kollarim. Canim o kadar yaniyor. Ne konusasim ne yemek yiyesim ne yasayasim var.
Telefonu her elime aldigimda icim daha fazla yaniyor daha fazla caresiz hissediyorum. Bakmamak okumamak gormemek icin her ugrasim, gunluk telasima her donusum vicdan azabi.
bugün yaz okuluna başlayan 4 yaşındaki kızım Defne, annesinin ne iş yaptığını “üzgün insanları mutlu ediyor” şeklinde tanımlamış. hayır ağlamıyorum, gözüme bir şey kaçtı.