Kedileri seven insanlarda bence başka türlü çalışan bir kalp var. Kolay kolay herkese göstermedikleri ama bir canlıya bağlandıklarında bütün sevgileriyle açtıkları bir yer. Çünkü bir kediyi sevmek onu değiştirmeye çalışmadan, kendi karakteriyle, kendi mesafesiyle ve kendi sevgisini gösterme biçimiyle kabul etmeyi gerektiriyor. Belki de bu yüzden kediler, geçmişte insanlardan yorulmuş ama yine de sevmekten vazgeçememiş insanları buluyor. Sen ona yuva verdiğini sanıyorsun ama o sessizce senin içindeki evi yeniden kuruyor.
“Kendi değerini kendi elleriyle sıfırlayan herkese teşekkür borçluyum. Ben kıyamayıp üstüne titredikçe, onlar layık oldukları o ucuz yerlere koşarak gittiler. İnsanların karakterini değiştirmeye çalışmak bu hayattaki en büyük zaman kaybıymış. Sonunda anladım ki fıtrat asla değişmez; özü çöp olanı ne kadar parlatırsan parlat, ilk fırsatta yine ait olduğu o kirli kalabalığa geri döner.”
Benim için birini sevmek, ona rastlamanın değerini bilmektir. Çünkü insan kısacık hayatında yüzlercesine rastlayamaz, rastlamamalı da. Birinden diğerine koşmamalı. Birine rastlamış olmanın değerini bilmeli. Benim için sevgi bu demek; ona rastlamış olmaya dair şükran duygusu.
affedicisin. naziksin. hak etmediklerinde bile naziksin. kusur bulmazsın. kusur görmek için bakmazsın. basit hikayelere güzel anlamlar yüklersin. birini gönlünde büyütüp arşa çıkarırsın. incinsen de caymazsın. rahat bir vicdan diye tutturmuşsun da dünyaya dost kendine düşmansın
her şeye rağmen çizgimi, kalbimi, ağzımı bozmuyorum. sadece kendi yolumda yürüyorum. umarım ilahi adalet; iyi niyetimden faydalanan, kasten huzurumu bozan, o içten içe fesatlık yapan herkese uğrar.
derler ki, kalbin gerçekten temizse allah sana insanların hakikatini gösterir. ve hakikati gören çoğu zaman yalnız kalır. bu yalnızlık ceza değil ilahi bir korumadır