üniversitede çağatay türkçesi metinlerini çevirirken herhangi bir parçada karşıma çıkan sözü hiç unutamıyorum. “körgil meni öltürgüçi yoluktı yana.” yani diyor ki “gör beni öldüren yine çıktı karşıma.”
8 yaşındaki yeğenimle telefonda sohbet etmek kadar içime su serpen başka bir tebessüm yakalayamadım kendimde. şimdi birlikte en sevdiğimiz japon animasyonunu izlemek için gün sayıyoruz.
işten çıkıyorsun, sokaklar adımlarla dolu hep aynı fırına uğrayıp ekmek kestiriyorsun eve götürmek üzere. aynı caddeden geçiyorsun her gün. eve varıyorsun ve dışarıyı kuru bir soğuk kaplıyor. evinin sıcaklığına şükrediyorsun mutfakta yemeğini pişirirken. bir gün daha bitiyor.
bundan 5 yıl önce yalova da yaz akşamları o serinlikle uykuya pat diye dalıp gittiğim geceleri özledim. öyle bir serinlikle uykuya bırakmak istiyorum kendimi. uzun zamandır.