Bugün eve yürürken yolun en sağındayım, sokak sessiz sakin…
Derken uzaktan bir scooter sesi: “vıjjjjj”
Türkmen arkadaş sanki GTA görevine çıkmış gibi son sürat gelip bana yapıştırdı.
Bu kadar boş yolda bana denk gelmesi evrenin bana kişisel kini olduğunu düşündürdü.
“Okyanuslar tanrının akvaryumuysa,
evren belki de daha büyük bir varlığın düşüncelere daldığı masadır;
galaksiler üstünde biriken tozlar,
yıldızlar yavaşça eriyen mumlar,
insanlık ise o masanın kenarında anlam arayan görünmez karıncalar gibidir.