Bir insan maddi olarak cimriyken duygusal olarak cömert olamaz. Severken de cimri olur. İyilik yaparken de. Güven verirken de. Sorumluluk alırken de. Çünkü vermek alışkanlıktır. Ya vardır ya yoktur.
Bazen en çok da buna üzülüyorum. Arkadaşlarıma verdiğim değerin aynısını bana vermediklerini, o değeri başkalarına gösterdiklerini görünce kırılıyorum. Sonra dönüp kendime kızıyorum beklentiye girdiğim için.
Bir şeye şahit oldum. Kadın ne kadar mesafeli ve umursamaz davrandıkça, erkek o kadar çok bağlanıyor, peşinden koşuyor. Galiba bugüne kadar yaptığımız en büyük hata fazla iyi niyetli olmakmış.
Bazen tüm sosyal medyayı kapatıp sessizce kaybolasım geliyor. Anne babaların torunlarıyla vakit geçirdiğini gördükçe çok duygusallaşıyorum. Babamın hastaneye yatırıldığı gün söylediği o cümle hala boğazımda düğümleniyor
Canım hemcinslerim, size yürekten bir tavsiyem var. Babanız hayattayken onunla bol bol vakit geçirin. Sarılın, öpün, birlikte zaman geçirin. Mangal yapın, denize ya da havuza gidin, anılar biriktirin.