verdiği hasarın farkında olmayan bir insana neyi nasıl anlatacaksın.. bi kere ben sana bunu nasıl yaptım ben seni bu hale getirdim diye üzülmeyen bir kere kaybetme korkusundan eli ayağına dolanmamış birine neyi anlayacaksın..
hayatında hiç geçim sıkıntısı çekmemiş anne ve babasına anne babalık yapmak zorunda kalmamış sabah 5 suları ağlayarak uyanmamış stresten günlerce uykusuz kalmamış gelecek kaygısı çekmeyen insandan nasihat dinlerken
Şebnem ferah'ın “artık karşımdaki insandan çaba bekliyorum, eskidendi o her şeyi sırtladığım günler. Kimseye çiçek bahçesi vaat etmiyorum artık. İsteyen olursa birlikte ekeriz.” dediği yerdeyim… aynen öyle