Ενιξερω γιατι καμνουμε θεμα για το μουσειο εν το επαρακολουθησα αλλα θελω να πω οτι ζουμε στη χωρα που τα μουσεία Σαββατο Κυριακα εν κλειστα και να θελουμε να παμε με τα μωρα μας εν μπορουμε γιατι και δαμε λειτουργουν δημοσιουπαλληλικα! Αρα εν θα το δουμε ουτε το καινουριο!
Σε μεγάλο πάρκο της Αγλαντζιάς ειχε (οπως παντού) ενα μικρο και συμπαθητικό καφενεδάκι. Πλέον υπάρχει τεράστια μεταλλική κατασκευή και μεγάλο καφε γνωστού franchisε. Ο καφές εχει παει στα 4 ευρω. Δεν θα έπρεπε οι δήμοι να βάλουν πλαφόν; Οπως φαίνεται θα κάνουν εδώ @Prountzos
Η @AcceptCY και το ΕΛΑΜ παρουσιάζουν την πρώτη κυρία του κόμματος Εύα Ντίβα στο Secrets Gay Club της Λάρνακας.
Είσοδος δωρεά για εγγεγραμμένα μέλη του ΕΛΑΜ και 50 Ευρώ για μη μέλη.
Ένα συγκινητικό μήνυμα από τη Ροζ Μαρί – Κρασίδου
‼️Απάντηση σε όσους διερωτώνται «γιατί τώρα».
Δεν είναι τώρα, αυτός ο αγώνας κρατάει χρόνια…
Τον Αύγουστο του 1992 έγινε μια ληστεία τράπεζας στη Λεμεσό. Η αστυνομία βρήκε τα κλοπιμαία και τα ρούχα που άλλαξαν οι δράστες σε περιοχή του χωριού Πύργος. Αυτό ήταν αρκετό για να συλλάβουν έξι μέλη της οικογένειας της υπαλλήλου της Λαϊκής Τράπεζας Ροζ Μαρί Κρασίδου επειδή ήταν από τον Πύργο!
Η Αστυνομία ανακοίνωσε ότι εξιχνίασε τη ληστεία και δεχόταν συγχαρητήρια για την επιτυχία της. Ως αυτουργό θεώρησαν τον Δήμο Δημοσθένους, τον οποίο βασάνιζαν μέχρι να ομολογήσει. Όταν τα βασανιστήρια δεν απέδωσαν, αποφάσισαν να ελέγξουν τα ρούχα που βρήκαν μαζί με τα κλοπιμαία. Στο παντελόνι του δράστη βρήκαν απόδειξη καθαριστηρίου με το όνομά του. Τον συνέλαβαν και ομολόγησε.
Μετά την απόλυση των αθώων πολιτών, η Αστυνομία έπιασε από κοντά τους δημοσιογράφους για να περιορίσει τη ζημιά. Δεν συμμορφώθηκα, πήγα στον Πύργο, μίλησα με την οικογένεια, φωτογράφησα τα σημάδια που άφησε στα πόδια το σχοινί με το οποίο κρέμασαν τον Δημοσθένους ανάποδα και δημοσίευσα τα γεγονότα στο περιοδικό Σελίδες.
Ένα απόσπασμα:
«“Ένιωθα ότι οι αστυνομικοί ήταν κανίβαλοι κι εγώ θύμα τους να ψήνομαι ζωντανός σ’ ένα καζάνι”, μου διηγήθηκε μετά την απόλυσή του ο Δημοσθένους. “Eγώ έλιωνα από τον πόνο και τη ζέστη και αυτοί χασκογελούσαν. Μου έβαλαν ένα τενεκέ στο κεφάλι και άρχισαν να παίζουν ταμπούρλο. Ήταν φοβερό. Δεν μπορούσα ν’ ανεχτώ τον θόρυβο, έσπασαν τα νεύρα μου και ένιωσα σε κάποια στιγμή να πνίγομαι. Τους φώναξα με όση δύναμη μου απέμεινε, αέρααα…” Όταν ο Δημοσθένους δεν ομολογούσε ένα έγκλημα που δεν είχε κάνει, τον έδεσαν ανάποδα και τον κρέμασαν σε γάντζο που υπήρχε στο ταβάνι. “Με γύμνωσαν, και άρχισαν να με κτυπούν στα γεννητικά όργανα και να μου κάμνουν ηλεκτοσόκ”, μου διηγήθηκε, και μετά κατέρρευσε σκάζοντας σε λυγμούς.»
Η Aστυνομία συνέχισε να αρνείται την κακοποίηση και ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Χρ. Βενιαμίν, αναφερόμενος σε μένα είπε: «Στο γάντζο να κρεμάσουμε τους δημοσιογράφους»!
Η υπόθεση οδηγήθηκε στο δικαστήριο και η Αστυνομία προσέγγισε τους δημοσιογράφους να μη δώσουν οπτικό υλικό από τα σημάδια της κακοποίησης. Πλησίασαν κι εμένα. Αρνήθηκα να γίνω συνεργός στη συγκάλυψη. Παρά τις πιέσεις και τις νουθεσίες, κατέθεσα ως μάρτυρας στο δικαστήριο και παρουσίασα τις φωτογραφίες με τα σημάδια.
Το δικαστήριο αποδέχτηκε ότι έγινε κακοποίηση αλλά είχε... αμφιβολίες για τα πρόσωπα που ενέχονταν. Τελικά, η οικογένεια Κρασίδη προσέφυγε στο ΕΔΑΔ και η κυβέρνηση έκλεισε την υπόθεση εξώδικα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη και καταβάλλοντας στον Δημοσθένους αποζημίωση 35.000 λίρες.
Από τότε δεν είχα καμιά επαφή με την οικογένεια Κρασίδη. Χθες πήρα ένα συγκινητικό μήνυμα από τη Ροζ Μαρί Κρασίδου, η οποία μου θύμισε ότι είμαι απέναντι σε αυτό το σύστημα για 40 χρόνια. Το δημοσιοποιώ με τη συγκατάθεσή της.
Αυτή είναι και η απάντηση σε όσους διερωτώνται «γιατί τώρα». Δεν είναι τώρα, αυτός ο αγώνας κρατάει χρόνια…
Dark humor, Σάτιρα, Ελευθερία της έκφρασης ονομάζετε. Από σιει μούγια, μουγιάζεται. Πότε θα βγει ο Δίπλαρος στα κανάλια να φωνάζει ότι προσβάλλετε η θρησκεία του, η πίστη του, το κόμμα του και η οικογένεια του?