Ulaşamadığım (her anlamda) kişilere kapalıyım abi.Hayatımdaki insanlar hayatında canını sıkan bir halt varsa bana anlatacak ya da yalnız kalmak istediğini belirtecek.Ben müneccim değilim bilemem.Öbür türlü kimsenin kimseyi yok saymaya hakkı yok!
Okurken evlenmek gibi bir hayalimiz var.
Bizim ilmi ve kişisel gelişimimizi bizden daha çok önemseyip bizi bizden daha çok koruyup kollayacak, sevecek, üzerimize titreyecek bu değeri de en güzel şekilde hissettirecek bir beyefendi..
Duadır inşallah.
Birinin varlığı, yokluğunda anlarsınız. Ruhunuzu te içten içe söker alır da pişmanlığınızın yükünü yüzünü kızartıp da aldıramazsınız. Üzmeyin insanları, kırmayın kalpleri.
Ey rabbimiz! Bizi sana teslim olanlardan eyle, soyumuzdan da sana teslim olacak bir ümmet çıkar. Bize ibadet usullerimizi göster, tövbemizi kabul et. Şüphesiz tövbeleri kabul eden, merhameti bol olan yalnız sensin. (...)
- Bakara Suresi 128-129
İçimde bir boşluk var ve ne olduğunu bilmiyorum. Öyle durgunum ki içten içe. Beni tanıyan herkes normal olduğumu düşünüyor ve görüyor. Koca bir ovada tek başıma kalmış gibiyim. Bunalıyorum desem yalana girer belki ama bu hissin ismimi de bilmiyorum.
Sanki hoyratça bir savaşın içinden çıkmışım gibi ama bir o kadar da başıma gelecek bir darbenin heyecan ve korkusu gibi. Ne bilmiyorum.
İlk defa böyle hissediyorum ve bu üzgün olmak da değil.
Kayıp mı oldum yoksa bir zamana mı hazırlıyor Rabbim beni bilmiyorum.