Birini iyileştirmek için çıktığınız o yolun sonunda hastalanan siz olursunuz. Bu hayatın şaşmaz bir kuralı. Başkasının yarasını sararken kendi canınızın yandığını anlamazsınız. Ona nefes olurken kendi nefesinizi tüketirsiniz. Sonunda o iyileşir ve ayağa kalkar, siz ise onun derdiyle yatağa düşersiniz. Kendi bacaklarınızı kırarak başkasına baston olamazsınız. Bir insanı kurtarmak, onun yükünü taşımak değildir. Kendinizi kaybetmeden kimseye derman olamazsınız. O yüzden yerinde bir vazgeçiş, bazen tüm çabalardan daha değerlidir.
Aşk acısının başlıca semptomlarından biri , kendinize işkence ederken sadece gerçeklerden değil , aslında hiç yaşanmamış ihtimallerden de azami biçimde faydalanmanızdır .
😬