PhD from @Sussexuni; De-colonizers; Agrarian Political Economy; (Neo-)Gramsci on Hegemony & Power; Carbon Offsetting; Member of the #SafeBoxNetwork @FbdnStories
The trailer of an incredible documentary on the land conflict in the #Aguan region, #Honduras, which was the case study of my PhD research @SussexUni. More than 150 lives lost, mostly landless peasants.
Check comments to find the full documentary.
https://t.co/nedoc6knBN
The Pornography of Planetary Climate Governance
COP after COP, the fetishism of perpetual postponement turns ecological urgency into diplomatic spectacle, corporate virtue-signalling, and bureaucratic self-congratulation.
The ritual increasingly resembles institutional masturbation, culminating in the annual orgasm of another supposedly historic breakthrough, while the political economy of ecological destruction remains largely untouched.
Beneath this spectacle lies the machinery of climate delayism: protecting fossil capital, deferring structural transformation, and shifting the ecological costs of accumulation onto those least responsible, particularly the Global South.
The Global South is neither a carbon sink for Northern absolution nor a sacrifice zone for another supposedly green accumulation regime.
The ultimate obscenity? Turning delay into diplomatic achievement, reproducing relations of extraction and dispossession, and celebrating the preservation of the status quo as planetary progress.
Planetary justice demands pluriversality: not one model of progress imposed by the powerful, but many possible futures shaped by the peoples and communities who must live with their consequences. The right to determine one’s own ecological future is not a privilege to be negotiated away.
Decarbonise the atmosphere. Decolonise everything - starting with who gets to define our planetary future.
#COP31 #ClimateDelayism #PoliticalEcology #GlobalSouth #ClimateJustice #Decolonisation #Pluriversality
The Pornography of Planetary Climate Governance
COP after COP, the fetishism of perpetual postponement turns ecological urgency into diplomatic spectacle, corporate virtue-signalling, and bureaucratic self-congratulation.
The ritual increasingly resembles institutional masturbation, culminating in the annual orgasm of another supposedly historic breakthrough, while the political economy of ecological destruction remains largely untouched.
Beneath this spectacle lies the machinery of climate delayism: protecting fossil capital, deferring structural transformation, and shifting the ecological costs of accumulation onto those least responsible, particularly the Global South.
The Global South is neither a carbon sink for Northern absolution nor a sacrifice zone for another supposedly green accumulation regime.
The ultimate obscenity? Turning delay into diplomatic achievement, reproducing relations of extraction and dispossession, and celebrating the preservation of the status quo as planetary progress.
Planetary justice demands pluriversality: not one model of progress imposed by the powerful, but many possible futures shaped by the peoples and communities who must live with their consequences. The right to determine one’s own ecological future is not a privilege to be negotiated away.
Decarbonise the atmosphere. Decolonise everything - starting with who gets to define our planetary future.
#COP31 #ClimateDelayism #PoliticalEcology #GlobalSouth #ClimateJustice #Decolonisation #Pluriversality
Check out my latest article: The Integrity Papers - Part I - The Funded Claim: Publicity, Reproducibility and the Architecture of Impunity https://t.co/fvrvqpEDRw via @LinkedIn
#Gülümse’meni hiç eksik etme… Çünkü samimi bir #tebessüm, karanlığın en korktuğu şeydir. Güzel ve sahici gülümsemek, #aydın olmanın en zarif nişanesidir. Bu #küresel#karanlık; #öfke’mizle değil, sarsılmaz inancımızla, vakur duruşumuzla ve yüzümüzden eksilmeyen #umut’la paramparça olacak. #Şafak, gülümsemeyi unutmayanların omuzlarında sökecek.
Rahmetli @sirsureyya’nın sözüne naçizane güncel ekleme yapayım.
Benim de bir önerim var:
#Ekremİmamoğlu (@ekrem_imamoglu$$) yerine #SerdarOrtaç’ı (@Serdarortacs$👃🏼👙) aday gösterin. Belki bu sefer şansınız daha yüksek olur…
@herkesicinCHP@eczozgurozel@kilicdarogluk
Not: Benim nazarımda siyaset, yalnızca söylenen sözlerle değil; üslupla, tavırla ve insanda bıraktığı hisle de ölçülür. Bu bakımdan, @alimahir ile #özlemzengin arasında kayda değer bir fark göremiyorum. Yanlışsa Doğru Deyin :))
#BendenBuÜslubaReyÇıkmaz
Not 2: #İzmir’de doğmuş, büyümüş ve ömrünün mühim bir kısmını burada geçirmiş biri olarak, #CHP’nin #İzmir’i ne hâle getirdiğine bizzat şahitlik ettim. Bir fark, bir alternatif ortaya koymayı bir kenara bırakın; #çöp meselesinde dahi #İstanbul’un 1990’ların ortasında yaşadığı manzaraları biz 2010’ların ortasında ve sonunda yaşadık, üstelik hâlâ da yaşamaya devam ediyoruz. #Yağmur yağdığında yaşanan #sel’leri ise hiç açmıyorum.
Bir de naçizane bir ricam var: Lütfen #İzmir’i kimsenin “kalesi” olarak görmeyin. Diğer büyükşehirlerden farklı olarak İzmir, ABD siyasetindeki tabirle gerçek bir “#swingcity”dir. Doğru aday, doğru dil, doğru üslup ve doğru siyasetle her seçimde yeniden karar verebilen bir şehirdir. Bunu sakın unutmayın.
#İzmir’in sosyo-kültürel dokusunu ve seçmen davranışını ise dilerseniz başka bir zaman etraflıca konuşuruz.
Sevgi ve Âşk ile…
#CHP
#ÖzgürÖzel
#KemalKılıçdaroğlu
#AliMahirBaşarır
#Ekremİmamoğlu
#MansurYavaş
#ÖzlemZengin
A US strike landed next to a children’s cancer hospital in Iran on Wednesday, prompting the evacuation of patients and eliciting comparisons to February’s deadly attack on a primary school in Minab.
Iranian foreign ministry spokesperson Esmaeil Baghaei said in a post on X that the attack near Shahid Baqaei Hospital in Ahvaz forced 211 patients “undergoing chemotherapy” to evacuate.
“This constitutes a cowardly war crime against the most innocent of human beings, children who are bravely fighting for their lives,” he said.
“Those who ceaselessly preach human rights, yet deliberately turn a blind eye to the targeting of hospitals and health centres, have forfeited every shred of moral credibility.”
The US has not commented on Baghaei’s allegation.
Hospital staff said that some of the evacuees were reliant on oxygen and ventilators. The “intense” blast was so close that they thought the hospital had been hit, they said.
“Some people had children in their arms, some had IVs in their hands, and some were in wheelchairs,” one member of staff told Al Jazeera.
Iranian officials report that 17 hospitals have been severely damaged since the start of the US and Israel’s illegal war on 28 February, and during a previous conflict with Israel in June 2025.
US president Donald Trump on Tuesday threatened to bomb Iran’s civilian infrastructure. “We’re going to knock out all their power plants, we’re going to knock out all their bridges, unless they get to the table and negotiate,” he said. Targeting civilian infrastructure is illegal under international law.
“This hospital was designed for children with cancer, so an attack in the vicinity of this hospital is reminding Iranians of the bitter memory of the Minab primary school,” said Al Jazeera’s Resul Serdar, referring to a US strike on the first day of the war that killed at least 168 children.
İki gün evvel #15Temmuz’un onuncu sene-i devriyesiydi.
Her sene aynı nutukları irad ederek o geceyi merasim hamâsetine hapsetmek, şehitlerin hatırasını yüceltmek değil; hâdisenin ihtarını köreltmektir. Zira 15 Temmuz, yalnız geçmişte savuşturulmuş bir fesat değil, devletin ve milletin hâlâ tamamlamadığı ağır bir muhasebedir.
O gece #Bükrek, #Sangal’ı tanıdı. Lâkin Sangal yalnız üniforma giymez; kimi vakit cemaat, kimi vakit sermaye, kimi vakit müttefik, kimi vakit demokrat, kimi vakit de milliyetperver kisvesine bürünür. Kapıdan kovulduğunda bacadan girer; tasfiye edildiği zannedildiğinde başka bir mahfilde yeniden teşkilâtlanır.
Bu sebeple Bükrek’in galebesi, yalnız tankların önünde kazanılmış değildir ve henüz tamamlanmış da değildir. Hakiki galebe; devletin hiçbir tarikatın, zümrenin, oligarşinin, ecnebi merkezin yahut şahsî ikbal şebekesinin çiftliği olmaktan çıkarılmasıdır. Liyakat yerine sadakatin, hukuk yerine keyfîliğin, millî irade yerine mahfil iradesinin ikame edildiği her yerde Sangal yeniden nefes alır.
15 Temmuz, bir partinin tapulu mülkü değil; Anadolu’nun müşterek varlık, haysiyet ve istiklâl müdafaasıdır. Bu hatırayı istismar ederek tahakküm devşiren de, onu küçümseyerek ecnebi vesayetine kapı aralayan da aynı tarihî mesuliyetin altındadır.
On yıl sonra vazifemiz daha fazla alkışlamak değil; daha derin görmek, daha sert hesap sormak ve Bükrek’i yeniden hiçbir Sangal’ın hilesine terk etmemektir.
Çünkü hakiki zafer, yalnız darbeyi durdurmak değil; darbeleri mümkün kılan bütün karanlık ilişkileri, cemaatçi kadrolaşmayı, dışa bağımlılığı ve devlet içindeki denetimsiz güç odaklarını bir daha doğamayacakları şekilde tasfiye etmektir.
Çünkü ihanetin sureti değişir; mahreci, mefkûresi ve zillet talebi değişmez.
Sevgi ve Âşk ile...
Batınî Bir Mihenk ve Lütuf
15 Temmuz 2016 gecesi, zahirde bir fesat ve ihtilal teşebbüsü, batında ise Bükrek’in yani kadim Türk devlet ve millet aklının, asırların imtihanından süzülerek gelen hikmet-i hâkimesinin yeniden tecellisidir. Bu hadise, bir mihenk taşı gibi, kimde hakikat, kimde ihanet saklı olduğunu ayan etmiştir.
O gece, Bükrek, Sangalı bir kez daha tanımış; dost suretine bürünmüş, haneye sinsi sinsi sokulmuş siyonist-emperyalist mahreçli düşman nihayet kendi karanlığıyla ifşa olmuştur. Bu Sangal güruh, yalnızca bir darbenin faili değil; Ali’yi mihrapta hançerleyen, Hüseyin’i Kerbelâ’da susuz bırakan, Kâbe’yi mancınıkla ateşe veren zihniyetin, yani Yezid’in ümmetinin günümüzdeki suretidir. Şekil değiştirirler, kisve değiştirirler; lakin mefkûreleri değişmez.
Bu hâdise, küfrani olanlar için asla idrak edilemez. Zira küfrani zihin, lütfu musibet, nimeti tehdit, dirilişi felaket olarak görür. Küfrani olanlar bu milleti zillet içinde tutmak ister; devlet aklını iğdiş etmeyi, iradeyi felç etmeyi hedefler. Oysa şükrani olanlar bilir ki, lütuf bazen ateşten geçerek tecelli eder. Şükrani olanlar için 15 Temmuz, bir ihsan-ı ilahî, bir ikaz ve bir arınma vesilesidir.
Bu bakımdan 2016, yalnızca siyasi değil, ontolojik bir milattır. 2016 öncesi ve sonrası diye ayrılan şey, takvim yaprakları değil; idrak mertebeleridir. Bu miladın ilk mührü ise yalnızca meydanlarda değil, kavramlarda da vurulmuştur. Asırlardır “Turkey” diye ecnebi dillerde içi boşaltılan, aşağılanan isim terk edilmiş; devlet, resmen ve fiilen “Türkiye” ismini mühürleyerek istiklal-i mana yolunda ilk adımı atmıştır. Bu mühür, zilletten azatlık yürüyüşünün nişanesidir.
Türkiye Yüzyılı denilen mefkûre, bu yüzden bir kalkınma vaadi değil; bir kurtuluş asrının, Kızılelma’mızın, ilanıdır. Bu asır, zilletin reddi, iradenin ihyası, bükreğin sangala galebesidir. Kadim Türk devlet geleneği ile İslam irfanının kesiştiği bu yol, ne salt siyasettir ne de ham romantizm; bu yol, tarihî bir tahakkukun yeniden tesisi ve atalarımızın emanetine sadakattir.
Velhasıl, 15 Temmuz gecesi, Bükrek ayağa kalkmış; Sangal kendi karanlığına gömülmüştür. Küfrani olanlar bu lütfu anlayamaz; zira onlar küfrani iken, bu millet şükranidir. Bu hâdise, anlayana lütuf, anlamayana ise ebedî bir ibret olarak tarih defterine kaydolmuştur.