همین تراوشات ذهنی، زبانی از مغزهای پوسیده حتی از به اصطلاح طبقه الیت جامعه است که نشون میده هنوز آرمان و شعار #زن_زندگی_آزادی لقمه بزرگی برای اون جامعه است.
او تمامی مردها رو یک آلت متحرک میبینه که تنها دلیل هستی آنها را یافتن و کوفتن هر روزنه ایه!!. متنی که همزمان هر دو جنسیت را از توهین و تحقیر بی نصیب نگذاشته و با پیش فرض احمق بودن اون زن، تمامی تلاشهای او برای احقاق حقوقش رو حماقت میدونه.
مسئولیتپذیری دوطرفهست. زن میتونه مراقب انتخابهاش باشه، ولی این هیچ ربطی نداره به اینکه مرد هم موظف به رعایت حدود و رضایت طرف مقابله. این دوتا حرف، جایگزین هم نیستن — و کسی که فقط یکیشو یادآوری میکنه، خودش بخشی از مسئلهست، نه راهحلش.
جالبه که این حرف از زبان کسیه که قاعدتاً باید جزو صداهای «مدرنتر» جامعه حساب بشه. وقتی حتی چهرههای بهظاهر روشنفکر و بهاصطلاح الیت جامعه هم دارن پیام مقصر-دونستن زن رو بازتولید میکنن، معلوم میشه این طرز فکر چقدر ریشهدار و فراگیره — نه یه استثنای فردی